#ChallengingAlex: Πώς είναι να κάνεις το πρώτο σου τατουάζ

Η πρώτη πρόκληση της Αλεξάνδρας έχει πολύ μελάνι.

Αλεξάνδρα Κωστοπούλου
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017
Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Ναι, είμαι 18, είμαι κορίτσι και έκανα tattoo. Το ξέρω πως οι περισσότεροι λένε πως είναι άσχημα, πως γίνονται βαρετά και πως δεν υπάρχει λόγος να έχεις μόνιμο μελάνι στο σώμα σου. Αρκετοί φίλοι μού λένε ότι θα το μετανιώσω ή θα το βαρεθώ, όμως δεν με ενδιαφέρει. Ακόμη και αν συμβεί ένα από τα δύο, δεν θα με πειράξει, καθώς συμβολίζει αρκετά για την παιδική μου ηλικία και ξέρω πως τη χρονική στιγμή που το έκανα το ήθελα μέσα από την καρδιά μου.

 

Όταν θέτω ένα στόχο προσπαθώ να τον βγάλω εις πέρας με θέληση και πείσμα, όμως έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι πρέπει να είμαι τολμηρή, είτε αυτό έχει να κάνει με το σχολείο, με την προσπάθεια για να μπω στο Dream University μου, ή με συναισθήματα τα οποία πρέπει να ξεπεράσω. Έτσι, αποφάσισα να αποτυπώσω στο χέρι μου τη φράση, ‘’ο τολμών νικά’’, στα λατινικά. Μόλις έκλεισα τα 18 (μιας και ήμουν ενήλικη και δεν μπορούσαν να μου πουν όχι οι γονείς μου) άρχισα να πρήζω τον μπαμπά μου να πάμε να το κάνω, καθώς είναι αρκετά έμπειρος με τόσα tattoo που έχει. Είχε κάνει και ένα η αδερφή μου όταν ήταν σε αυτή την ηλικία και προφανώς έπρεπε να την ‘’αντιγράψω‘’, όπως κάνουν όλα τα μικρότερα αδέρφια. Το είπα λοιπόν 100 φορές στο μπαμπά μου, μου έκλεισε ραντεβού στον κύριο Καρπή στη Γλυφάδα και πήηηηηηγαμε. 


 
Μόλις έφτασα απ’ έξω από το κτήριο και άνοιξα την πόρτα μου κόπηκε λίγο η ανάσα, όχι γιατί δεν ήμουν σίγουρη για την επιλογή μου αλλά γιατί νόμιζα ότι θα πονούσα και ότι δεν θα μπορούσα να κουνήσω το χέρι μου για 10 μέρες. Μετά με καθησύχασε ο μπαμπάς μου και ο κύριος Καρπής και με έβαλαν να διαλέξω γραμματοσειρά στον υπολογιστή. Αφού μου το αποτύπωσε στο χέρι, το κοίταξα το ξανακοίταξα, του άλλαξα λίγο τη θέση 2-3 φορές, μέχρι που κοιτιόμουν στον καθρέφτη και έλεγα «πω πω καλά είναι τέλειο. Άντε ας καθίσω να το κάνω». Εεε και μόλις κάθισα στην τρομακτική καρέκλα, για να σας πω την αλήθεια, άσπρισα. Έγινα πιο άσπρη και από όταν μου παίρνουν αίμα και πιστέψτε με, ΦΡΙΚΑΡΩ με τις βελόνες στα νοσοκομεία. Ένιωθα ότι θα λιποθυμούσα είτε από το άγχος είτε από τον φόβο, αλλά περισσότερο από τον πόνο. Τελικά δεν έγινε τίποτα από τα τρία. Έφυγα για το σπίτι μου ψύχραιμη και χαρούμενη. 


 
Η διαδικασία ήταν αρκετά απλή και ΑΛΗΘΕΙΑ δεν πόνεσα σχεδόν καθόλου. Καθόμουν ακίνητη, παρ’όλα αυτά άνετη (τελικά ωραία καρέκλα ήταν) όσο ένιωθα ένα ελαφρύ τσίμπημα στο χέρι μου. Σκεφτείτε ότι χαλάρωσα τόσο πολύ που πήρα ακόμη και facetime μια φίλη μου. Τέλος πάντων, αφού πέρασαν 30 λεπτά όπου δεν είχα ιδέα πώς έμοιαζε αυτό πάνω στο χέρι μου, αν είχε βγει καλό ή κακό, αν ήταν μια μουτζούρα ή αν είχα ματώσει από τη βελόνα, τελείωσε και είχε βγει όπως το φανταζόμουν. Η αλήθεια είναι ότι οι επόμενες μέρες ήταν οι πιο "δύσκολες"καθώς έπρεπε να προσέχω να μην το ακουμπάω και να βάζω συνεχώς κρέμες. Κάποια στιγμή άρχισε να ξεφλουδίζει και άρχισα να ανησυχώ και να πιστεύω ότι θα εξαφανιστεί το μελάνι ή ότι θα είναι θολό, αλλά προφανώς ήταν όλα καλά. Είμαι πολύ χαρούμενη με το αποτέλεσμα, αλλά και με το θάρρος που είχα για να πάρω την απόφαση και να το κάνω. It got crossed out of my bucket list.
 

Αν θέλεις να με ακολουθείς βρες με στο Instagram

Tags: CHALLENGING ALEX| ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ| ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ




MORE FOR YOU