#ChallengingAlex: Η πρώτη φορά που έκανα υπερατλαντικό ταξίδι μόνη μου

Ήμουν 15 και σούπερ αγχωμένη. Αλλά τα κατάφερα.

Αλεξάνδρα Κωστοπούλου
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017
Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Έχω πάει σε αρκετά μέρη και έχω μπει αρκετές φορές σε αεροπλάνο. Ενώ απολαμβάνω αρκετά κάθε στιγμή που βρίσκομαι μέσα σε ένα αεροπλάνο, ανάμεσα σε όλες τις υπερατλαντικές πτήσεις που έχω κάνει, μόνο μία ξεχωρίζει στο μυαλό μου και μόνο εκείνη θυμάμαι ξεκάθαρα. Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδεψα μόνη μου. Ο σκοπός του ταξιδιού αυτού ήταν να πάω σε ένα summer school στην Αμερική, στη Washington, DC, την οποία δεν είχα επισκεφτεί ποτέ. Παρ ‘όλο που το γεγονός ότι ήταν μια ξένη πόλη στην οποία δεν ήξερα άνθρωπο δεν με τρόμαζε, η ιδέα του ταξιδιού με είχε αναστατώσει. Όχι γιατί φοβόμουν τα αεροπλάνα, αλλά επειδή φοβόμουν μη χαθώ. Ήμουν 15 χρονών, και γι’ αυτό ήταν ένα challenging ταξίδι.

 

Ήταν 4 το πρωί. Οι βαλίτσες μου ήταν έτοιμες, μέσα στο αυτοκίνητο και το εισιτήριό μου ήταν στα χέρια μου. Από την ώρα που έφυγα από το σπίτι με τη μαμά μου, η οποία θα με οδηγούσε μέχρι το αεροδρόμιο, μέχρι τη στιγμή που έφτασα στο αεροδρόμιο, πέρασαν χίλιες σκέψεις από το κεφάλι μου. Σκεφτόμουν συνεχώς πόσο εύκολο θα ήταν να χαθώ σε ένα τόσο μεγάλο αεροδρόμιο όσο της Washington ή της Φρανκφούρτης, που ήταν ο ενδιάμεσος σταθμός. Πόσο εύκολο θα μου ήταν να έχανα το connecting flight στη Γερμανία. Τι αν αργούσε η πρώτη μου πτήση και την ώρα που έφτανα στο gate της Φρανκφούρτης το δεύτερο αεροπλάνο είχε φύγει; Τι αν έχανα τις βαλίτσες μου; Τι αν δεν έφταναν ποτέ; Τι αν με σταματούσαν στην Αμερική για έλεγχο;

Παρά τις χιλιάδες αυτές σκέψεις, όπως μου είπαν και οι γονείς μου, έπρεπε να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν αρκετά ώριμη και ανεξάρτητη για αυτό το ταξίδι. Έτσι λοιπόν, συγκέντρωσα όλο μου το κουράγιο, έβαλα τους φόβους μου στο πλάι, και  μπήκα στο αεροπλάνο με το σκεπτικό ότι θα κάνω χιλιάδες νέους φίλους και θα περάσω αξέχαστα. Και έτσι λοιπόν, προσγειώθηκα στην αγαπημένη μου χώρα. Ήταν το πρώτο μου βήμα προς την αξέχαστη εμπειρία του summer school.

Βέβαια, ενδιάμεσα, μεσολάβησαν πολλά...

Αφού χαιρέτησα τους γονείς μου, ήμουν πλέον μόνη μου στο αεροδρόμιο. Με πλησίαζαν ηλικιωμένες κυρίες και με ρωτούσαν εάν έχω χαθεί, εάν ψάχνω τους γονείς μου ή εάν χρειάζομαι κάποια βοήθεια γενικότερα. Το προσωπικό του αεροπλάνου είχε καταλάβει ότι ήμουν μόνη μου και ήταν πολύ ευγενικό μαζί μου. Ενώ γενικά κοιμάμαι σε δευτερόλεπτα και ήταν ακόμη ξημερώματα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ και γι ‘αυτό είδα όλες τις ταινίες που υπήρχαν και έφαγα όλα τα snack που περνούσαν από δίπλα μου μέσα στα χέρια των αεροσυνοδών. Τελικά, όπως και φοβόμουν, η πρώτη μου πτήση είχε αρκετή καθυστέρηση και είχα μόνο 5 λεπτά να επιβιβαστώ στο επόμενο αεροπλάνο. Και το πρόλαβα. Πώς; Είπα ότι πονάει το πόδι μου και τόσο  τυχερή που με έβαλαν πάνω σε ένα αυτοκινητάκι που πήγαινε σφαίρα και έφτασα στο gate το τελευταίο λεπτό. Στην δεύτερη πτήση ήμουν πιο ήρεμη και κατάφερα να κοιμηθώ, κάτι που ήταν αναγκαίο αφού θα έπρεπε να ήμουν ξύπνια όταν έφτανα για να βρω το δρόμο μου στο πανεπιστήμιο.

Το ταξίδι αυτό ήταν αγχωτικό για εμένα, όμως ταυτόχρονα πολύ συναρπαστικό. Ένιωσα μοναδικά καθώς ήταν η πρώτη φορά που είχα τον πλήρη έλεγχο του εαυτού μου και ένιωθα σαν μια μικρή κυρία. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ούτε το ταξίδι αλλά ούτε και τις εμπειρίες μου από εκείνη την πόλη. Γνώρισα πάρα πολλούς φιλόξενους ανθρώπους και βελτίωσα την επικοινωνία μου μέσα από την αλληλεπίδραση.


 
Υ.Γ. sorry για τις φωτογραφίες απλά ταξίδευα μόνη μου και δεν τράβηξα κάτι :p

 

Tags: ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ| ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ| CHALLENGING ALEX| ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ| ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ




MORE FOR YOU