#ChallengingAlex: Όταν για πρώτη φορά αποχωρίστηκα την αδερφή μου

Μπορεί να είναι και το μεγαλύτερο challenge της μέχρι τώρα ζωής μου.

Αλεξάνδρα Κωστοπούλου
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017
Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Πριν από δύο καλοκαίρια, η αδερφή μου αποφοίτησε από το σχολείο, και δυστυχώς για μένα, αλλά ευτυχώς για εκείνη, πήγε σε ένα μαγικό μέρος. Έφυγε για σπουδές στην Αμερική. Η αλήθεια είναι πως όταν ένας κοντινός μας άνθρωπος φεύγει, είτε για την άλλη άκρη της Γης είτε για το διπλανό χωριό, μας πονάει και αρχικά νομίζουμε πως η σχέση μας δεν θα αντέξει στο χρόνο, ακόμα και αν ο άλλος είναι η οικογένειά μας και αισθανόμαστε πως θα είναι πάντα εκεί για εμάς. 

 

Παρ’όλα αυτά, όπως λέει και η παροιμία, “όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος”. 
 
Στα τέλη Αυγούστου, ήρθε η ώρα όπου η Αμαλία έπρεπε να φύγει. Δύο μέρες πριν με ρώτησε η μαμά μου αν ήθελα να πάω μαζί της για 10 μέρες, εάν βρίσκαμε εισιτήρια της τελευταίας στιγμής και προφανώς είπα ΝΑΙ. Το τελευταίο βράδυ ένιωθα περίεργα που σκεφτόμουν ότι ήταν η τελευταία φορά που θα κοιμόμασταν στο ίδιο σπίτι για τους επόμενους 4 μήνες. Αφού έφτιαξα τη βαλίτσα μου μαζί της εκείνο το βράδυ, πήγαμε στο αεροδρόμιο το πρωί όμως δεν υπήρχαν εισιτήρια, οπότε ο αποχαιρετισμός με τα πολλάααααααααα κλάματα έπρεπε να γίνει εκεί. 
 
 
Η αδερφή μου για εμένα είναι σαν να έχω την καλύτερη μου φίλη μέσα στο σπίτι. Έχω πάντα παρέα. Όταν τρώω, όταν πάω μια βόλτα, όταν κάνω γυμναστική, όταν βλέπω ταινίες, αλλά και όταν απλώς κάθομαι. Προφανώς δεν περνούσαμε όλη την ημέρα μαζί, καθώς έχουμε διαφορετικές παρέες, αλλά η απουσία της ήταν παραπάνω από αισθητή και σίγουρα δυσάρεστη. Έπρεπε να μάθω να κάνω τα παραπάνω πράγματα μόνη μου. Επίσης, επειδή είχα πάντα την αδερφή μου, δεν με απασχολούσε να έχω άπλετους φίλους για να γεμίζω τη μέρα μου. Είχα και έχω λίγους και μετρημένους γιατί πάντα έχω την αδερφή μου με την οποία μπορώ να μοιραστώ τα πάντα. Το χειρότερο κομμάτι της απουσίας της είναι ότι πλέον κλείνομαι περισσότερο στον εαυτό μου, μιας και είναι η μόνη η οποία μπορεί να μου “βγάλει τα προβλήματα χωρίς τσιγκέλι” - πάντα έτρεχα στο δωμάτιο της όταν μου κυλούσε ένα δάκρυ.
 
 
Από την μέρα που έφυγε γεμίζω τη μέρα μου με χίλιες δραστηριότητες με τις φίλες μου, ή με το διάβασμα, για να ξεχνάω πως δεν είναι εδώ. Βέβαια ας μην ξεχνάμε το καλό κομμάτι, ότι δηλαδή έχω ότι ρούχο άφησε πίσω. Όμως, θα προτιμούσα να έχω την ίδια. Ευτυχώς, ζούμε στην γενία όπου η τεχνολογία είναι πολύ μπροστά και μπορώ να βλέπω το πρόσωπό της και να ακούω τη φωνή της όποτε θέλω. Προφανώς, δεν μιλάμε κάθε μέρα, αφού είμαστε και οι δύο αρκετά απασχολημένες με το σχολείο, αλλά μιλάμε όσο περισσότερο γίνεται. 
 
 
Αρκετοί φίλοι μου, οι οποίοι περνούν το ίδιο μου λένε πως στην αρχή δεν πίστευαν πως θα τους λείψουν τα αδέρφια τους, αφού είναι αδέρφια τους και τους ζαλίζουν, αλλά πως μετά κατάλαβαν την αξία τους. Εγώ πάλι, ακόμα και πριν καν τελειώσει το σχολείο, εάν με ρωτούσε κάποιος πως νιώθω που θα φύγει, απλά έβαζα τα κλάματα και τον κοιτούσα.
 
Η αλήθεια είναι πως όταν φεύγει η αδελφή σου ή ο αδελφός σου μετά από 16 χρόνια στο ίδιο σπίτι καταλαβαίνεις ότι είναι πλέον ένα κομμάτι του εαυτού σου. Καταλαβαίνεις ότι η κολλητή σου πλέον δεν ξυπνά στο διπλανό δωμάτιο και τότε συνειδητοποιείς πόσο πολύ την αγαπάς (ακόμα και αν δεν της το δείχνεις επειδή είσαι εγωίστρια).
 
Μαντέψτε όμως! Είμαι χαρούμενη πια, επειδή του χρόνου θα είμαι πιο κοντά της από ό,τι είμαι τώρα και θα μπορώ να την βλέπω έστω και μία φορά το μήνα, ή κάτι τέτοιο, plus θα έχουμε μικρότερη διαφορά ώρας!!!
 
 
Sister her I come! 

Tags: CHALLENGING ALEX| ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ| ΑΔΕΡΦΕΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ| ΑΔΕΡΦΙΚΗ ΑΓΑΠΗ




MORE FOR YOU