#ChallengingAlex: H πρώτη φορά που έκανα σκοποβολή

Και ανακάλυψα πως το άθλημα δεν ήταν καθόλου όπως το περίμενα.

Αλεξάνδρα Κωστοπούλου
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017
Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού είμαι με έναν ξένο φίλο μου ο οποίος είναι βραβευμένος σκοπευτής. Καθώς μου μιλούσε για το competitive air rifle shooting και για τις εμπειρίες του σε αγώνες, με έπεισε να πάμε μαζί για σκοποβολή, κάπου κοντά στο χώρο που βρισκόμασταν. Μόλις μου το πρότεινε άρχισα να σκέφτομαι ότι μπορεί να χτυπήσω κάτι που δεν θα έπρεπε ή να τραυματίσω κάποιον και τρόμαξα, καθώς είμαι και κατά των όπλων και τα φοβάμαι αρκετά. Μου εξήγησε όμως ότι δεν είναι ισχυρό σαν τα άλλα όπλα και πως είναι ακόμη και sport στους Ολυμπιακούς αγώνες. Οπότε αποφάσισα να το δοκιμάσω για πρώτη φορά.

 

Αφού ψάξαμε και δεν βρήκαμε κάποιο στεγασμένο σκοπευτήριο κοντά μας, πήγαμε σε ένα μεγάλο outdoor ερημικό γήπεδο ποδοσφαίρου στην Πελοπόννησο. Η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να είχα πάει σε ένα μακρόστενο δωμάτιο με στόχους και αεροβόλα κρεμασμένα στους τοίχους, επειδή όμως δεν βρήκαμε, γίναμε λίγο creative. Πριν ξεκινήσουμε, λοιπόν, πήραμε μαζί μας πολλά κουτάκια αναψυκτικών τα οποία χρησιμοποιήσαμε για στόχους (κάτι που έκανε το άθλημα 100 φορές πιο δύσκολο). Όταν φτάσαμε στο γήπεδο, αποφασίσαμε να τα τοποθετήσαμε σε μια μικρή μάντρα που βρήκαμε, καθώς δεν υπήρχε άλλο στήριγμα και δεν θέλαμε να στοχεύουμε στο πάτωμα. Και έτσι άρχισε το «παιχνίδι».

Ο φίλος μου είχε φέρει μαζί του ένα από τα δικά του αεροβόλα, το οποίο αποφάσισε να μου δώσει με βάση το ύψος μου. Ύστερα μου έδειξε την στάση του σώματος που θα έπρεπε να κρατήσω για να στοχεύω ευθεία και για να μην κουράζομαι. Βέβαια, το όπλο ήταν αρκετά βαρύ και κουράστηκα one way or another, αλλά τέλος πάντων. Είχα αγχωθεί και μην μου πέσει και χτυπήσω, είχα ιδρώσει επειδή είχε 37 βαθμούς, αλλά τα κατάφερα.

Πριν ξεκινήσω νόμιζα πως θα έπρεπε να φορέσουμε ακουστικά ή κάτι επειδή ο ήχος θα ήταν πολύ δυνατός, αλλά έκανα λάθος. Όταν έκανα τη πρώτη μου βολή, είδα πως ο ήχος ήταν αρκετά χαμηλός και καθόλου ενοχλητικός. Νόμιζα επίσης πως θα υπήρχε μεγάλη ανάκρουση, όμως ήταν μόνο σαν ένα μικρό ακούμπησα στον ώμο μου. Γενικά, μου φάνηκε αρκετά δύσκολο αλλά... κοιτάξτε πόσο εύστοχη ήμουν, από την πρώτη κι’ όλας φορά.

Πλάκα σας κάνω. Από μικρή ήμουν άστοχη σε αρκετά παιχνίδια και αθλήματα, και αυτό αποδείχτηκε ακόμη μια φορά, καθώς δεν χτύπησα ούτε ένα κουτάκι. Το βίντεο που βλέπετε από πάνω είναι μια από τις βολές του φίλου μου. Εγώ πάλι, ούτε ΜΙΑ φορά δεν πέτυχα. Παρ’ όλα αυτά, τουλάχιστον, οι βολές μου πήγαιναν κοντά στα κουτάκια... ή απλά έτσι μου έλεγαν. Όμως επειδή άρχισα να βαριέμαι αφού δεν πετύχαινα κανέναν στόχο, ο φίλος μου μου έδωσε ένα αεροβόλο κυνηγιού, το οποίο είναι πολύ πιο ελαφρύ και έχει διόπτρα, μέσα από την οποία μπορεί κανείς να κάνει zoom in, ή όπως λέγεται- δεν ξέρω- στο στόχο του. Μόλις άρχισα να το χρησιμοποιώ, είδα πως ήταν πολύ πιο εύκολο επειδή μπορούσα να στοχεύω καλύτερα και με precision, απ’ ότι μπορούσα με το προηγούμενο αεροβόλο. Έτσι λοιπόν, η ώρα πέρασε πιο ωραία, καθώς ήμουν πιο εύστοχη.

 Μέσα από αυτή την εμπειρία, συνειδητοποίησα πως δεν είναι όλα τα όπλα τόσο επικίνδυνα. Προφανώς, όμως, αν κάποιος δεν ξέρει να χρησιμοποιεί ένα αεροβόλο, μπορεί να γίνει αρκετά επικίνδυνο. Πρέπει πάντα να υπάρχει μαζί κάποιος ο οποίος έχει αρκετή εμπειρία και ξέρει τη χρήση του όπλου με κλειστά τα μάτια. Παρ’ όλα αυτά, η δραστηριότητα αυτή με βοήθησε να εκτιμήσω πως ενώ αρκετοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τα όπλα για harm, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι τα έχουν μετατρέψει σε μια μορφή τέχνης, χρησιμοποιώντας αέρα και τίποτα άλλο!

 

 

Tags: ΣΤΟΧΟΣ| ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ| ΣΠΟΡ| ΑΘΛΗΜΑ| CHALLENGING ALEX| ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ| ΣΚΟΠΟΒΟΛΗ




MORE FOR YOU