#ChallengingAlex: Όταν έπρεπε να βάλω το αυτοκίνητο στο πλοίο

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά. Ακόμα και γι αυτό.

Αλεξάνδρα Κωστοπούλου
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017
Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Μιας και οι διακοπές τελείωσαν την περασμένη εβδομάδα (τουλάχιστον για εμένα) έπρεπε να επιστρέψω από τα νησιά. Εκτός όμως από αυτό, έπρεπε να γυρίσει στην Αθήνα ΚΑΙ το αυτοκίνητό μου, εκτός από εμένα. Όπως ξέρετε, ο μόνος τρόπος να συμβεί αυτό είναι με ένα ωραίο και αργό πλοίο. Αντί λοιπόν να πάρω ένα πλοίο που θα έφτανε στην Αθήνα σε 2-3 ώρες, έπρεπε να πάρω κάποιο άλλο που έφτασε σε 5.30 ώρες. Αλλά αυτό δεν με πείραξε τόσο, καθώς για εμένα η ώρα στα πλοία περνάει πολύ γρήγορα. Το πρόβλημά μου ήταν ΠΩΣ θα έβαζα το αυτοκίνητο στο πλοίο... το ξέρω ότι για το 99% των ανθρώπων είναι κάτι πολύ απλό, αλλά επειδή δεν το είχα ξανακάνει, σκεφτόμουν:

 

Τι ώρα έπρεπε να πάω στο λιμάνι; Σε ποια σειρά έπρεπε να περιμένω; Θα περίμενα λάθος και θα έβλεπα το πλοίο να φεύγει; Και αν τα κατάφερνα και έμπαινα, πού ακριβώς έπρεπε να οδηγήσω μέσα στο πλοίο; Και αν το έβαζα λάθος και με έψαχναν; Αν έκανα ώρα να παρκάρω και δημιουργούσα κίνηση; Αν δεν το έβρισκα όταν έφτανα στην Αθήνα;

Αυτές τις λίγες ανησυχίες είχα!

Γενικότερα, ενώ δεν αργώ όταν έχω να πάω κάπου, με τα πλοία έχω ένα θέμα. Κάθε φορά, τη στιγμή που πατάω το πόδι μου μέσα στο πλοίο, η πόρτα κλείνει. 7.30 φεύγει το καράβι; 7.28 θα φτάσω εγώ. Είτε γιατί με είχε πάρει ο ύπνος, είτε γιατί ξέχασα κάτι και ξαναγύρισα πίσω, είτε γιατί απλά ήμουν πιο χαλαρή απ' όσο θα έπρεπε και δεν υπολόγισα καλά την ώρα. Anyway. Μια μέρα πριν ταξιδέψω πήγα στο πρακτορείο να πάρω τα εισιτήριά μου, για να μην αργήσω ακόμη περισσότερο πριν το ταξίδι μου. Ρώτησα, λοιπόν, την υπάλληλο του πρακτορείου τι ώρα θα έπρεπε να είμαι στο λιμάνι από τη στιγμή που έχω και ένα όχημα εκτός από τα πόδια μου, και μου είπε πως έπρεπε να είμαι εκεί 45 λεπτά νωρίτερα. Ο μπαμπάς μου όμως επέμενε ότι 20 λεπτά φτάνουν, οπότε έκανα αυτό, όσο αγχωτικό και αν ήταν. 

Όταν έφτασα στο λιμάνι, ένιωθα ότι είχα ξεχάσει να οδηγώ. Βέβαια, δεν υπήρχε καμία ουρά, οπότε μπήκα στο πλοίο αμέσως. Όταν ήμουν μέσα όμως, όλοι οι υπάλληλοι ήταν απασχολημένοι και στην αρχή δεν υπήρχε κανείς να μου πει που να πάω, και οι πίσω οδηγοί μου κόρναραν ασταμάτητα και άρχισα να αγχώνομαι ακόμη περισσότερο. Μετά από 5 λεπτά με καθοδήγησε μια κυρία, και με έβαλε να κατέβω 2 ορόφους. Αφού τους κατέβηκα, ένας κύριος μου είπε να τους ανέβω ξανά. Και αφού τους ανέβηκα, ένας άλλος κύριος αποφάσισε να με ξανακάνει να κατέβω έναν όροφο. Εν τω μεταξύ δεν υπήρχε σχεδόν κανένα αμάξι και δεν καταλάβαινα γιατί γινόταν αυτό. Αλλά τέλος πάντων, κατάφερα και πάρκαρα. Από το νησί που έφυγα δεν μπήκαν στο πλοίο παρά ελάχιστα οχήματα, οπότε υπέθεσα ότι αφού το πλοίο έκανε μόνο άλλη μία στάση, δεν θα γεμίσει. 

Αλλά έκανα λάθος. Το πλοίο γέμισε και εγώ είχα μπει πρώτη οπότε περίμενα 35 λεπτά να φύγουν όλοι για να βγω! Παρά το άγχος μου, τα κατάφερα με αυτό το -πολύ δύσκολο- challenge: βάζοντας το αμάξι στο πλοίο. 

Tags: CHALLENGING ALEX| ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ| ΟΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ| ΠΛΟΙΟ ΚΑΙ ΑΜΑΞΙ




MORE FOR YOU