#ChallengingAlex: Όλα όσα μου λείπουν

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω.

Αλεξάνδρα Κωστοπούλου
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Εδώ που βρίσκομαι περνάω πάρα πολύ όμορφα. Παρ’ όλα αυτά, μου λείπει το σπίτι μου. Ποτέ δεν ήμουν το παιδί, το οποίο δεν ήθελε να φεύγει από το σπίτι. Έτρεχα σε ό,τι camp με έστελναν οι γονείς μου, περίμενα πώς και πώς να φύγω, όχι γιατί δεν περνούσα καλά, αλλά γιατί ήθελα να νιώθω «μεγάλη» και αυτόνομη. Αλλά τώρα που λείπω παραπάνω από 3 μήνες, υπάρχουν ορισμένες μέρες όπου στενοχωριέμαι. Μου λείπουν πάρα πολλά πράγματα. Από πρόσωπα μέχρι και οι πιο μικρές λεπτομέρειες.
 

 

Αρχικά μου λείπουν οι γονείς μου, η γιαγιά μου ο παππούς μου και ο αδερφός μου πάρα πολύ. Ευτυχώς ο αδερφός μου παρότι είναι αρκετά μικρός για να τον ζουλάω, είναι αρκετά μεγάλος για να μπορεί να χειρίζεται ηλεκτρονικές συσκευές και έτσι επικοινωνούμε καθημερινά. Μου λείπουν επίσης παααααρα πολύ τα ζωάκια μου. Έχω μία πολύ ιδιαίτερη σχέση με τα κατοικίδιά μου. Κάθονταν όλη μέρα μαζί μου στο δωμάτιο μου. Μου λείπει το σπίτι μου, το δωμάτιο μου, ο προσωπικός μου χώρος και πολύ το σπιτικό, και γενικά το ελληνικό, φαγητό. 

Εκτός από όλα αυτά, όμως, μου λείπει η Αθήνα. Πολλοί θα σκεφτούν «μα καλά, γιατί να σου λείπει η Αθήνα, αφού είσαι στο κέντρο του κόσμου;». Και θα έχουν δίκιο. Δεν μετανιώνω ούτε λίγο, που είμαι εδώ, αλλά πραγματικά θεωρώ πως η Αθήνα είναι μια από τις πόλεις στην οποία μπορεί κανείς να περάσει φανταστικά. Μου λείπουν τα βράδια στο κέντρο το χειμώνα, και στην παραλιακή το καλοκαίρι. Μου λείπουν τα ελληνικά φαγητά, τα σουβλάκια, οι σαλάτες, οι τυρόπιτες (και ότι όλα αυτά τα μαγαζάκια δεν κλείνουν στη 1 το βράδυ!). 

Μου λείπουν οι φίλες μου. Μου λείπει να οδηγώ και να περνάω να τις παίρνω, να πηγαίνουμε να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα κάπου ψηλά και μετά σε κάποιο από τα σπίτια μας να ετοιμαστούμε για την βραδινή έξοδο με τη μουσική δυνατά..

Μου λείπει να πηγαίνουμε σε κάποιο μπαρ, σε κάποιο κλαμπ, και μετά για πιτόγυρο, ή να κάνουμε sleepover, και θα ξυπνήσουμε να φτιάξουμε (και να καταβροχθίσουμε) κρέπες.

Εδώ δυστυχώς αυτά δεν γίνονται. Να οδηγήσω δεν έχει νόημα, καθώς πολλά μέρη είναι σε κοντινή απόσταση και δεν υπάρχει λόγος να έχω αμάξι. Έχω πολύ καλές φίλες, αλλά αυτές με τις οποίες μεγάλωσα τόσα χρόνια θα είναι πάντα πρώτες στην καρδιά μου και η παρέα τους είναι μοναδική. Έχει ωραία εστιατόρια κοντά μου, αλλά πραγματικά, η νυχτερινή ζωή της Ελλάδας δεν συγκρίνεται. Οι Αμερικάνοι δεν είναι τόσο έξω καρδιά. Στην Ελλάδα είναι όλα για το χορό και το τραγούδι, και εδώ αυτά είναι μέτρια. Τα μαγαζιά κλείνουν το αργότερο στις 2 και ενώ εμένα με βολεύει αυτό γιατί δεν μου αρέσει τόσο να βγαίνω εδώ, είναι εκνευριστικό γιατί δεν έχεις χρόνο να περάσεις καλά όταν βγαίνεις. Με το που φτάσεις στο μπαρ, μετά από 2 ώρες ανάβουν τα φώτα και πρέπει να φύγεις.

Εδώ υπάρχουν και μερικοί Έλληνες, και είμαι τυχερή που έχω και τις δύο κολλητές μου από την Ελλάδα. Παρ’ όλο που μαζί περνάμε πολύ όμορφα, τίποτα δεν είναι ίδιο με τη χώρα μου. Είμαι πολύ ευγνώμων που είμαι εδώ, αλλά δεν παύω να εκτιμώ μερικές αξίες ανεκτίμητες. Σήμερα βρίσκομαι στη ΝΥ για το Thanksgiving και θα έρθουν φίλοι μου από διαφορετικές πολιτείες. Είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένη γιατί σήμερα το βράδυ φτάνει η αδελφούλα μου και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο λαχταρώ την αγκαλιά της. Και σκέφτομαι συνέχεια πως σε έναα μήνα θα είμαι σπίτι και για πρώτη φορά δεν θα έχω διάβασμα στις Χριστουγεννιάτικες διακοπές.

Ανυπομονώ όσο δεν φαντάζεστε.

Tags: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ| ΕΛΛΑΔΑ| CHALLENGING ALEX| ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ| ALEXANDRA KOSTOPOULOU| Η ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ| ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ




MORE FOR YOU