Μάρκος Κωνσταντινίδης: Ο δισέγγονος του ανθρώπου που μας έμαθε το μιλφέιγ, μας λέει την ιστορία του

Πώς είναι να συνεχίζεις την γλυκιά παράδοση της οικογένειάς σου

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017 Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Ο κάθε άνθρωπος στη ζωή του έχει ένα όνειρο,  μικρό  ή μεγάλο, άλλος κάτι απλό, άλλος ίσως κάτι πιο πολύπλοκο.….Το δικό μου όνειρο από μικρός ήταν (και είναι) να δημιουργήσω το γλυκό ή μια σειρά γλυκισμάτων που να διεγείρει στο έπακρο όλες τις αισθήσεις. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έπαιζα σε μια κουζίνα… Κάθε πρωί ακολουθούσα τον πατέρα μου στο ζαχαροπλαστείο, αυτός ανέβαινε στο γραφείο και εγώ έμενα κάτω στο εργαστήριο όπου έπαιζα με τους ζαχαροπλάστες. Εκεί, το θυμάμαι σαν χθες, όταν είχα καεί για πρώτη φορά με την καραμέλα. 

 

Εκεί ήταν που το μικρόβιο της σοκολάτας είχε μπει για τα καλά μέσα μου...

Μετράω περίπου 18 χρόνια από την ημέρα που πέρασα για πρώτη φορά την πόρτα του ζαχαροπλαστείου. Αυτή η ημέρα απ' ό,τι φάνηκε έμελλε να επηρεάσει την πορεία της ζωής μου με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποκτήσω την εσωτερική ανάγκη να δημιουργώ με  πάθος γλυκές και  αλμυρές γεύσεις προσπαθώντας αφενός να αγγίξω το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα και αφετέρου να εντυπωσιάσω τον πατέρα μου. Χωρίς το πάθος  η ζαχαροπλαστική από μόνη της είναι μία στείρα τέχνη! Θυμάμαι τον εαυτό μου απο μικρό παιδί με λερωμένα χέρια και ρούχα, τα οποία ήταν προϊόν μιας προγενέστερης δοκιμής για ένα γλυκό και το περίεργο είναι πως πάντοτε ήταν ένα καινούργιο γλυκό που δεν υπήρχε εώς εκείνη την ημέρα στους καταλόγους του ζαχαροπλαστείου. Με αυτόν τον δημιουργικό αλλά και ταυτοχρόνως ''γλυκό'' τρόπο κύλησαν και κυλούν ακόμα οι ημέρες μου πίσω στο εργαστήρι .

Το να ονομάζεσαι Κωνσταντινιδης και να εισαι ζαχαροπλάστης είναι άμεσα συνηφασμένο με μία μακρόχρονη ιστοριά γαστρονομικών περιπετειών. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα να κυνηγήσω και εγώ τη δικιά μου περιπέτεια.

Τέλειωσα μια σχολή ζαχαροπλαστικής  όπου έμαθα πολλά. Διαγωνισμοί, πειθαρχία στην κουζίνα, τεχνικές…Εκεί έφαγα τις πρώτες μου γλυκές "σφαλιάρες". Ήθελα να εξελιχθώ, ήθελα να μάθω καινούρια πράγματα, καινούριες τεχνικές, να γνωρίσω διαφορετικές κουλτούρες, να αποκτήσω περισσότερη εμπειρία. Έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση να ταξιδέψω στην Ιταλία. Έδωσα συνέντευξη σε μία από τις καλύτερες σχολές στην Ευρώπη, την "Italian Chef Academy"  και καπου εδω ξεκιναει η  περιπλανηση μου στις γλυκές αλχημείες. 

Μιας και έκανα αυτή την σύντομη αναδρομή στο παρελθόν, δεν θα μπορούσα να παραλείψω να σας αναφέρω το πρώτο μου δημιούργημα.

Επειδή οι καλλιτέχνες αναζητούν και αποσκοπούν σε λίγη μαγεία, ετσί και εγω όντας 8  χρονών μαγεμένος από τη λαχταριστή υφή και την ανεπανάληπτη μυρωδιά των κουλουριών που έστεκαν στον πάγκο του ζαχαροπλαστείου,  θέλησα να πλάσω κουλουράκια  , και φυσικά η πρώτη προσπάθεια ήταν αποτυχία. Αυτή αποτελεί την πρώτη ζαχαροπλαστική κίνηση μου να δημιουργήσω  κάτι πραγματικώς ολότελα δικό μου.

Η δημιουργία ενός γλυκίσματος περικλείει πολλά περισσότερο απ' ότι φανερώνει το τελικό αποτέλεσμα ενός επιδορπίου με το οποίο μπορεί κάποιος να τελειώσει το γεύμα του. Μεγάλο μέρος της ζαχαροπλαστικής είναι η χημεία.

Ο συνδυασμός γεύσεων, η υφή του γλυκού, το ψήσιμο, όλα απαιτούν ακρίβεια. Η ζαχαροπλαστική είναι τέχνη... Γλυκιά τέχνη! Ζωγραφίζεις με σοκολάτα, αρωματίζεις με βανίλια και στολίζεις με φρούτα.

Στον δικό μου κόσμο, στο Mr ManFood  , στον κοσμό της ζαχαροπλαστικής, κυριαρχεί η ιδεα  πως όλοι μπορούν να μαγειρέψουν και να δημιουργήσουν το δικό τους γλυκό πίνακα αν το αγαπήσουν και το προσπαθήσουν.

#MyStory
Μάρκος Κωνσταντινίδης

 

Μοιραστείτε τη δική σας ιστορία μαζί μας. Στείλτε mail στο [email protected] και δείτε τη να δημοσιεύεται! 

Tags: #MYSTORY




MORE FOR YOU