#WonderWoman: Η δύναμη του όχι...

Η λέξη που μερικές φορές πραγματικά σώζει.

Αφροδίτη Γραμμέλη
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΜΕΛΗ Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017
Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

«Περνάω υπέροχα, σε ευχαριστώ πολύ που με άφησες να έρθω, σ' αγαπώ»...

 Αυτή ήταν η μαρτυρία της μητέρας της Ολίβια Κάμπελ, ενός από τα 22 θύματα του βομβιστή στο Μάντσεστερ. Ίσως είναι η πιο οικεία και ταυτόχρονα πιο σπαρακτική εξομολόγηση από το τραγικό γεγονός της τρομοκρατικής επίθεσης. Κάνεις δώρο στο παιδί σου αυτό που επιθυμεί διακαώς και η επιθυμία του συναντά τον θάνατο. Η είδηση είναι άγρια ούτως ή άλλως. Αν είσαι όμως μάνα είναι κάτι παραπάνω.

Όταν ο γιος μου μου ζήτησε να του πάρω το spinner κοιτάζοντάς με στα μάτια και σχεδόν με ικέτευε μου είπε: “Αν μου το πάρεις σου υπόσχομαι να είμαι φρόνιμος ως το Σαββατοκύριακο”. Σε άλλη περίπτωση θα είχα σκάσει στα γέλια. Τώρα φώναξα ένα “όχι”. Τόσο δυνατό που σχεδόν τρόμαξε. Δεν ήθελα αντάλλαγμα, δεν ήθελα να πω ή να πει κάτι που θα θύμιζε την Ολίβια και την μαμά της. Του το αγόρασα και τον παρακάλεσα απλά να μην το πάρει στο σχολείο.

Ίσως όλα αντέχονται όμως ο θάνατος ενός παιδιού δεν αντέχεται. Και δεν είναι διαπραγματεύσιμος. Ούτε με λόγια ούτε με συμπεριφορές.

Αφήνεις το παιδί σου να ικανοποιήσει τα θέλω του επειδή φοβάσαι ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος να θεωρηθεί περιθωριακό, ότι δεν ακολουθεί τους υπολοίπους, ότι δεν συμμετέχει στη ομάδα, ότι ίσως δεν θα μπορεί να μπει στην διαδικασία της σύγκρισης. Δεν θέλεις να νιώσεις ότι στερείται κάτι. Καλύτερα να στερηθείς εσύ.

Έχω περίπου δύο χρόνια να αγοράσω ρούχα και παπούτσια. Η ανεργία και οι δυσκολίες πληρωμής σε οδηγούν σε μία διαδικασία προτεραιοτήτων με στόχο αυτό που είναι λιγότερο σημαντικό να πρέπει να τεθεί εκτός με συνοπτικές διαδικασίες. Και συνήθως το “εκτός” αφορά εσένα. Για να μπορέσω να του πάρω ρούχα και μαγιό και παπούτσια και όλα όσα επιθυμήσει. Για να μην νιώσει την αλλαγή της κρίσης, για να μην...

Τα “όχι” τα ξεχάσαμε οι μαμάδες της γενιάς μας. Αυτά που βροντοφωνάζαμε ότι θα ενεργοποιήσουμε ως μανάδες προκειμένου να κάνουμε τα παιδιά μας ανθρώπους φυσιολογικούς και παροπλισμένους. Δεν θα πω με τόση ευκολία ξανά ναι. Δεν φταίει μονάχα ο ακήρυχτος πόλεμος της τρομοκρατίας. Φταίνε όλα. Δεν μπορείς να φυλακίσεις κάποιον για να τον προστατεύσεις. Και μπορεί το “όχι” να μην σε σώζει από τον τζιχαντιστή αλλά σε σώζει από πολλούς εχθρούς που θα συναντήσεις στην ζωή σου, αγοράκι μου. 

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα

 

Tags: ΠΑΙΔΙ| ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ| SINGLE ΜΗΤΕΡΑ| MANCHESTER




MORE FOR YOU