Η Νικολέττα Βαρβαρίγου υπόσχεται να σε ξενάγησει στην Αθήνα όπως δεν είχες ποτέ φανταστεί

Στεφανία ΠαπαδημητρίουΣτεφανία Παπαδημητρίου Τετάρτη 02 Μαΐου 2018

Τετάρτη 02 Μαΐου 2018

Η Νικολέττα Βαρβαρίγου υπόσχεται να σε ξενάγησει στην Αθήνα όπως δεν είχες ποτέ φανταστεί

Είχαμε ραντεβού στις έξι το απόγευμα στον Ευαγγελισμό αλλά εκείνοι ήρθαν στις επτά. «Sorry we’re late» είπαν και μας συστήθηκαν. Πρώτη μέρα στην Αθήνα, λίγο ζαλισμένοι από το ταξίδι, ο Philip Jo και ο Teja Naraparaju, δύο προγραμματιστές από την Ουάσινγκτον προσπαθούσαν να προσανατολιστούν. "Που μένετε;" τους ρώτησε η Νικολέττα κι εκείνοι απάντησαν «προς τα εκεί», δείχνοντας το Κολωνάκι. «Ωραία. Θα πάμε από την άλλη». Έτσι ξεκινήσαμε μία εναλλακτική ξενάγηση στην Αθήνα.  

Οδηγός μας, η Νικολέτα Βαρβαρίγου. Βέρα Αθηναία, σπούδασε Χημικός, τα πρωινά εργάζεται σε γραφείο πολιτικών μηχανικών και τα απογεύματα, αποκαλύπτει σε τουρίστες σαν τον Philip και τον Teja την «δική» της Αθήνα.

Όλα ξεκίνησαν από την ιστοσελίδα This Is My Athens που δημιουργήθηκε το 2014 από την Εταιρεία Ανάπτυξης και Τουριστικής Προβολής Αθηνών  για να φέρει κοντά δραστήριους ντόπιους που αγαπούν την πόλη τους και τουρίστες που ψάχνουν μια ξεχωριστή εμπειρία στην Αθήνα.

«Η ιδέα με ενθουσίασε. Πρώτα παρακολούθησα μια βόλτα και μετά έκανα αίτηση και έγινα εθελόντρια» λέει η Νικολέττα. Ποτέ δεν κάνει την ίδια διαδρομή δύο φορές – ούτε έχει από πριν πλάνο στο μυαλό της. Είναι λες και έχει μέσα της το google maps! Αποφασίζει μαζί με την «παρέα» της τι ακριβώς θα κάνουν, όπως έγινε και στη δική μας περίπτωση.

 

Αρχίσαμε να περπατάμε από το σταθμό του μετρό, περάσαμε το Ωδείο Αθηνών, συνεχίσαμε προς το Καλλιμάρμαρο. Το αρχαίο στάδιο ήταν φωτισμένο και εκείνοι γοητευμένοι. Το πρωί, είχαν ανέβει στην Ακρόπολη και σε λίγο θα την έβλεπαν φωτισμένη από μακριά.

«Εδώ τερματίζουν οι δρομείς του Μαραθωνίου» είπε η Νικολέττα και άρχισε να ανηφορίζει προς το «πέταλο». Εδώ άρχισα κι εγώ να αναρωτιέμαι που πάμε. Αν δεν ψάχνεις μέρη για τρέξιμο στο κέντρο, ίσως να μην ξέρεις ότι η έξω πλευρά του Παναθηναϊκού Σταδίου είναι τέλειο μέρος, δημοφιλές σε όσους τρέχουν!

 «Εχουμε γυρίσει πάνω από 15 χώρες αλλά δεν έχουμε ξαναδεί κόσμο να τρέχει τόσο κοντά σε αρχαιολογικό χώρο» είπε ο Philip. Μείναμε για λίγο σιωπηλοί. Μυρωδιά πεύκου, μπροστά μας η Αθήνα και η Ακρόπολη που έμοιαζε ψεύτικη.

Μετά τη μαγική στιγμή, η Νικολέττα πάτησε γκάζι. Ανεβήκαμε αμέτρητα σκαλοπάτια –εγώ λαχάνιασα στα πρώτα είκοσι, εκείνοι αν και κουρασμένοι από το ταξίδι ανέβηκαν ως το τέλος χοροπηδώντας.

Περνώντας μέσα από τα στενά δρομάκια στο Μετς μιλούσαμε για τις ζωές μας. Εκείνοι είναι έμπειροι ταξιδιώτες – έχουν επισκεφθεί τις περισσότερες πολιτείες των Η.Π.Α, τη Βραζιλία, το Μεξικό, την Ινδία και τη Νότιο Κορέα – και αποφεύγουν τα ταξίδια με γκρουπ. Προτιμούν να ανακαλύπτουν μόνοι και κάπως αντισυμβατικά την ομορφιά του κάθε τόπου.

«Είναι παράνομο να κόψεις αυτά τα πορτοκάλια;» ρώτησε ο Teja, αγγίζοντας ένα νεράτζι στο Μετς. «Είναι νεράτζια, ο καθένας μπορεί να κόψει» του απάντησε η Νικολέττα. Έμεινε με ανοιχτό το στόμα. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι υπάρχουν δέντρα με καρπούς σε μέρη που δε θα το περίμενε κανείς, όπως στο πεζοδρόμιο. «Είναι εκπληκτικό το να βλέπεις καρπούς δέντρων και μικρά παρτέρια ενώ περπατάς στις γειτονιές» είπε ο Teja.

«Τα νεράτζια έχουν πικρή γεύση. Στην Ελλάδα το σερβίρουμε με σιρόπι δηλαδή γλυκό του κουταλιού. Παλιά το έκαναν γιατί έτσι διατηρούταν περισσότερο. Είναι πάρα πολύ νόστιμο!» του είπε η Νικολέττα.

Τι ωραία, σκέφτηκα, που ο Teja ήρθε άνοιξη σ’ αυτή τη γειτονιά και εκτός από το καυσαέριο του Συντάγματος θα έχει να θυμάται το άρωμα των ανθισμένων δέντρων.

Κάτι άλλο που τόσο εκείνος, όσο και ο φίλος του λάτρεψαν, ήταν τα γκράφιτι στους τοίχους και ο παγωμένος καφές. Καθίσαμε σε ένα όμορφο μαγαζί στο Παγκράτι που πρότεινε η Νικολέτα. Έμοιαζε βγαλμένο από τη δεκαετία του ’80. Εκεί,  δοκίμασαν για πρώτη φορά αυτό που εμείς πίνουμε κάθε μέρα: freddo cappuccinο! Νόμιζαν, όπως οι περισσότεροι ξένοι που δεν έχουν επισκεφτεί την Ελλάδα καλοκαίρι ότι ο εσπρέσσο πίνεται μόνο ζεστός και στα γρήγορα. «Είναι εντυπωσιακό ότι οι Έλληνες κάθονται τόση ώρα στην καφετέρια. Εμείς στο μισάωρο έχουμε φύγει!»

Κάπως έτσι τελείωσε η βόλτα μας. Όλο αυτό ήταν πρωτόγνωρο και για εμένα – βρίσκομαι στο κέντρο καθημερινά, κι όμως πέρασα από δρομάκια που δεν είχα ξαναδεί. Γνώρισα μία ακόμη πλευρά του, αλλά και τρεις ανθρώπους που σίγουρα δε θα ξεχάσω.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ GALLERY
9 photos

Την επόμενη μέρα το πρωί, πηγαίνοντας στο γραφείο, είδα τους επιβάτες στα διώροφα τουριστικά λεωφορεία να φωτογραφίζουν καθισμένοι στη θέση τους. Άραγε εκείνοι, θα κάνουν ποτέ το βήμα που χρειάζεται για να χαθούν σε μία λιγότερο δημοφιλή, αλλά αυθεντική πλευρά της Αθήνας; Ηθελα να τους δώσω το τηλέφωνο της Νικολέττας!

 

Gallery: Δείτε επίσης το στέκι που αγαπούν οι Αθηναίοι

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ GALLERY
12 photos

 

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα

 

More for you

Don't Miss