#AlexInWonderland: 3 χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις που θα κρατήσω για πάντα

Αλεξάνδρα Κωστοπούλου
Τρίτη 11 Δεκέμβριος 2018
44575992_697946567254227_4363625178610008064_n.jpg

Συνήθως, οι πιο όμορφες αναμνήσεις, είναι χριστουγεννιάτικες. Κι αυτό γιατί αν είμαστε τυχεροί, έχουμε την ευκαιρία να περάσουμε τις γιορτές με την οικογένειά μας και τους πιο καλούς μας φίλους. Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι "Χριστούγεννα" είναι ζεστασιά, χαμόγελα, ευτυχία, δώρα και πολλή αγάπη - και οι περισσότερες από τις αναμνήσεις μου αυτή την εποχή του χρόνου περιλαμβάνουν όλα τα παραπάνω. Υπάρχουν, βέβαια, τρεις πολύ συγκεκριμένες που μου έρχονται κάθε χρόνο στο μυαλό, ειδικά τώρα που είμαι μακριά και όσο να 'ναι, μου λείπουν αρκετά πράγματα.

Όταν πήγαινα ακόμη σχολείο, πάντα έβρισκα μια δικαιολογία για να μην ξυπνήσω το πρωί και μη μπω στο σχολικό. Τη μια μέρα πόναγε το δόντι μου, την άλλη το πόδι μου, την άλλη το κεφάλι μου και πάει λέγοντας, καταλάβατε. Βέβαια, τώρα που έχω περισσότερες υποχρεώσεις, μερικές φορές μου λείπει το σχολείο και το πόσο απλή ήταν η καθημερινότητά μου - πού να 'ξερα! Υπήρχε, όμως, μια μέρα σχολείου κάθε χρόνο που ανυπομονούσα να πάω… απλά για να φύγω νωρίτερα! Αυτή η μέρα ήταν κάπου ανάμεσα 10-15 Νοέμβρη (ναι, η οικογένειά μου τότε μπαίνει στο χριστουγεννιάτικο κλίμα) και κατά τις 12, λοιπόν, ερχόταν η μαμά μου στην πύλη του σχολείου, με ειδοποιούσαν πως με περίμενε για να φύγουμε και αφού έβρισκα την αδερφή μου, τρέχαμε σαν τρελές στο αυτοκίνητο και πηγαίναμε για χριστουγεννιάτικα ψώνια. Αγοράζαμε στολίδια, δώρα, τρενάκια για τον περίγυρο του δέντρου, γλυκά και άλλα πολλά. Ύστερα, τα κουβαλούσαμε όλα στο σπίτι, βάζαμε χριστουγεννιάτικη μουσική στη διαπασών και ξεκινούσαμε το στόλισμα. Το αγαπημένο μου κομμάτι, βέβαια, ήταν αφού τελείωνε ο στολισμός του σαλονιού, που βάζαμε όλα τα φώτα στο δωμάτιό μου και το κάναμε να μοιάζει με παραμύθι. Ήμουν τόσο χαρούμενη που εκείνο το βράδυ έμενα ξύπνια μέχρι αργά. Το σπίτι έλαμπε και όλα είχαν μια χαρούμενη αρμονία. Πλέον, στολίζω στο δωματιάκι μου στο πανεπιστήμιο, με ένα δέντρο 10 εκατοστά και μερικά φωτάκια (lol).

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

A post shared by Alexandra Kostopoulou (@akostopoulou) on

Κάθε αρχές Δεκέμβρη, επίσης, η μαμά μου καλούσε σπίτι όλους μου τους φίλους και περιμέναμε με ανυπομονησία την αγαπημένη μου δασκάλα να χτυπήσει το κουδούνι. Ερχόταν με 10 σακούλες γεμάτες γλυκά και χάρτινα σπιτάκια, ένα για τον καθένα. Οργανωνόμασταν στην κουζίνα και κολλούσαμε πάνω στα σπιτάκια τις αγαπημένες μας σοκολάτες και καραμέλες. Ενώ το δικό μου σπιτάκι ήταν πάντα όμορφο, κρατούσε το πολύ μια εβδομάδα, γιατί το έτρωγα ασταμάτητα κάθε μέρα μετά το σχολείο -αν και όταν με ρωτούσε η μαμά μου πάντα έλεγα ότι δεν το έκανα εγώ.

Η τρίτη και πιο όμορφη ανάμνηση που έχω από τα παιδικά μου χρόνια είναι… ο Άγιος Βασίλης. Κάθε χρόνο έστελνε γράμμα στη μαμά μου να της πει πότε θα έρθει και τότε μαζευόντουσαν όλοι οι οικογενειακοί μας φίλοι στο σπίτι. Τα παιδιά καθόμασταν μπροστά στο δέντρο και περιμέναμε να εμφανιστεί από τον κήπο. Ξαφνικά, άρχισε να παίζει το Jingle Bells των Yello και 20 παιδάκια τρελαίνονταν! Μόλις τον βλέπαμε χοροπηδούσαμε, φωνάζαμε και τον κοιτούσαμε με γουρλωμένα μάτια. Είχε μακριά μούσια, φορούσε πάντα γαλάζιους φακούς επαφής… και κάθε φορά ο μεγαλύτερος σάκος ήταν ο δικός μου και πάντα μου τον έδινε τελευταίο. Κάποια στιγμή άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί ο Άγιος Βασίλης μου είχε τόση αδυναμία, μέχρι που όταν ήμουν 8, μπήκα μια μέρα καταλάθος στην αποθήκη και είδα όλους τους σάκους των παιδιών, πριν έρθει ο Άγιος Βασίλης. Και τότε κατάλαβα ότι ο κύριος αυτός ήταν ο μπαμπάς μου. Αντί, όμως, να αφήσω την παράδοση να χαλάσει, εγώ και δυο αγαπημένοι μου άνθρωποι, γίναμε οι βοηθοί του. Ναι. Ντυνόμασταν καλικάτζαροι, για τον αδερφό μου και τους φίλους του. Πράσινοι. Με μεγάλες μύτες και αυτιά. Θα ήθελα πολύ να σας δείξω φωτογραφίες, αλλά θα γίνουμε παγκόσμιο meme!