UPDATE

Πάει πρώτη Δημοτικού, δεν πάει στα «καράβια»!


JTeam

15 Σεπτεμβρίου 2022

Πάει πρώτη Δημοτικού,  δεν πάει στα «καράβια»!
Oδηγός επιβίωσης για πρωτάρες μαμάδες και πρωτάκια παιδιά.

Αρχίζουν τα σχολεία! Καλώς ήρθες γλυκιά αγωνία, ασταμάτητο χτυποκάρδι και άγχος του αποχωρισμού - συναισθήματα που συνοδεύουν κάμποσες πρωτάρες μαμάδες που στέλνουν για πρώτη φορά το βλαστάρι τους στο δημοτικό. Μία από αυτές είμαι κι εγώ. Ολόκληρο το καλοκαίρι προσπαθούσα να συμφιλιωθώ με την ιδέα πως το παιδί μου θα πάει πλέον στο σχολείο... μόνο του. «Μα πώς θα πάει μόνο του; Κι αν γίνει κάτι; Αν πεινάσει; Αν διψάσει; Αν νυστάξει; Αν κάτι χρειαστεί και ντραπεί να το πει στη δασκάλα;». Και η παραφροσύνη συνεχίστηκε μέχρι και το τελευταίο βράδυ που ξημέρωσε πρώτη μέρα στο σχολείο με μένα να μην έχω κλείσει μάτι. Φαίνεται πως όλες οι ελκυστικές περιγραφές μου στο παιδί, ότι το σχολείο θα είναι μια φανταστική εμπειρία, μια νέα περιπέτεια που θα λατρέψει και δεν θα θέλει να φύγει στο τέλος της ημέρας, δεν έπιασαν και τόσο πολύ τόπο στο δικό μου μυαλό. Δεν με έπεισα, δηλαδή, ότι το πρωινό εγερτήριο είναι fun, αν και ο μικρός φαίνεται παραδόξως να είχε σχεδόν πειστεί.

Μέσα στην παραφροσύνη που είχε αρχίσει να με κυριεύει λίγο πριν το άνοιγμα των σχολείων, σκέφτηκα πως θα ήταν σοφό να αφαιρέσω λίγο στρες και να προσθέσω λίγη καλή προετοιμασία και οργάνωση στην όλη κατάσταση. Παρέα με τον μικρό φυσικά. Έτσι καθίσαμε μαζί στο νέο του γραφείο και φτιάξαμε τη λίστα με όλα τα απαραίτητα που μπορεί να χρειαστεί ένα πρωτάκι στο σχολείο! Ακούγεται ανακουφιστικό και ήταν. Η λίστα έγινε κάπως μεγάλη και η ποικιλία με τον απαραίτητο “εξοπλισμό” ακόμη μεγαλύτερη. Το στρες έμοιαζε να επανέρχεται στο μυαλό μου, σκεπτόμενη ότι θα πρέπει να τρέξουμε προς χίλιες μεριές για να τα προμηθευτούμε όλα. Ή βασικά μπορεί και όχι. «Σήκω, Στελλούκο, πάμε Lidl που σ’ αρέσει, θα πάρουμε και το μεγάλο καρότσι!» τον προέτρεψα ανασύροντάς τον από τη βαθιά περισυλλογή που είχε βυθιστεί για το τι μπορεί να χρειαστεί στο σχολείο (που ιδέα δεν είχε δηλαδή).

Jenny.Gr

Τον χώρο διαβάσματος τον φτιάξαμε, την καρέκλα τη σωστή την πήραμε, τον φωτισμό τον φροντίσαμε, τι είχε μείνει να ολοκληρωθεί από τη σπιτική προετοιμασία μέχρι το πρώτο κουδούνι που θα ηχούσε στο «φανταστικό» σχολείο μας; Το πρωινό! Σημαντικότατο το boost ενέργειας, καθώς το σύρσιμο από το κρεβάτι στην κουζίνα πρέπει να έχει και έναν καλό λόγο. Μπαίνοντας στα Lidl με το καρότσι μας, ο μικρός προχωρά μπροστά με ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση έμπειρου ξεναγού με σημαιάκι, οδηγώντας με στα αγαπημένα του είδη. Δημητριακά πρωινού με φρέσκο γάλα, φρεσκοψημένο ψωμάκι με ταχίνι, μαρμελάδα κεράσι ή μέλι Κρήτης που τρελαίνεται και ο μπαμπάς, φυσικό χυμό μήλο-πορτοκάλι-καρότο και κατ’ εξαίρεση κανένα donut ή λουκουμά για να γλυκάνουμε και λίγο τα πρώτα πρωινά ξυπνήματα. Θυμάμαι ακόμη που ο δικός μου παππούς, κάθε Σεπτέμβρη για την πρώτη ημέρα του σχολείου, μου έβαζε στον λευκό κουβά που κρεμόταν από τη βεράντα μας σαν αυτοσχέδιο ασανσέρ, ένα donut σοκολάτα σαν κι αυτά εδώ και η αλήθεια είναι πως αυτή η ανάμνηση είναι πιο γλυκιά και από τη σοκολάτα του. Πιστεύω σ’ αυτές τις αναμνήσεις κι ας έχουν λίγη παραπάνω ζάχαρη.

Και αφού τελειώνουμε με το βασιλικό πρωινό, ήρθε η ώρα του δοξασμένου και πολυσυζητημένου lunchbox. Το μεγαλύτερο ζόρι των μαμάδων! Φυσικά και πρόκειται να το γεμίσουμε μέχρι πάνω λες και φεύγει για τα καράβια. Μοσχομυρωδάτα μήλα για τις μισές μέρες και πορτοκάλια για χυμό από το μανάβικο Lidl με τα φρέσκα, γευστικά και γεμάτα βιταμίνες φρούτα και λαχανικά, για τις άλλες μισές. Καροτάκι/ αγγουράκι εναλλάξ κομμένα σε sticks για σαλάτα-συνοδευτικό ανάλογα με το κυρίως. Μπαστουνάκια τυριού και κρακεράκια για δεκατιανό, μπισκότα βρώμης με cranberries για σνακ για κάθε μέρα. Α, και ένα τσουρέκι για όποτε (ποτέ δεν ξέρεις ποια στιγμή μπορεί να πεινάσει). Κοτομπουκιές (εκείνες όμως από ατόφιο φιλέτο κοτόπουλου) στον φούρνο για το πρώτο και κομβικό μεσημέρι μακριά από το σπίτι και χαρτοπετσετούλες μπόλικες μη λερωθούμε και πλένει αδίκως μετά η μαμά.

Και νερό! Εννοείται νερό. Στον διάδρομο με τα σχολικά έγινε μια μικρή μάχη. Τι μαρκαδόροι υπογράμμισης, τι διαφάνειες, τι στυλό και τι σετ από σβήστρες με δεινόσαυρους, σχεδόν ζήλεψα και ήθελα να πάω κι εγώ σχολείο. Εξοπλισμένοι πλήρως, χωρίς να έχουμε κάνει παράλληλα και ιδιαίτερες υπερβολές, φεύγουμε για το σπίτι. Δεν ήταν τελικά και τόσο δύσκολο να ετοιμάσεις το κολατσιό και τον εξοπλισμό του «φανταράκου», όσο πίστευα. Το δύσκολο ήταν να αντισταθούμε, λίγο πριν… χτυπήσει το φετινό κουδούνι, στις σχολικές αφίξεις που συναντάμε κάθε εβδομάδα, όλο και από κάτι νεότερο. Οι επόμενες μέρες κύλησαν ανέλπιστα ομαλά. Γιατί καμιά φορά τα πράγματα είναι απλά, αν θέλεις να τα κάνεις. Τις περισσότερες φορές, όλα ξεκινούν από μέσα μας, αλλά και από το τι θα βάλεις στο καλάθι του σούπερ μάρκετ!

Jenny.Gr

Σήμερα, έχοντας ξεπεράσει την κρυάδα της πρώτης μέρας, παρατηρώ το σχολικό από το παράθυρο που έχει φτάσει για την παραλαβή του Στέλιου. Παραδόξως, δεν είμαι πια αγχωμένη. Γιατί έχω σχέδιο. Έχω πολλά σχέδια. Φτιάχνω τις λίστες μου και χαμογελάω με τον ενθουσιασμό μου για ζωή. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να μάθω και στο παιδί μου. Αυτός ο ενθουσιασμός υπάρχει. Είναι κάπου εκεί, καλά κρυμμένος κάτω από ένα μόνιμο άγχος και ένα σωρό μπουγάδες. Αλλά θα το βρεις! Όποια μαμά κι αν είσαι, θα το βρεις. Είτε είναι η πρώτη, η δεύτερη, ή η εκατοστή μέρα του σχολείου, είμαι εδώ και νιώθω ενθουσιασμένη για όλα όσα επιφυλάσσει το μέλλον! Το χρωστάω στον εαυτό μου. Κι ίσως να το χρωστάς κι εσύ!