UPDATE #NOW

Συν & Πλην: «Pomona» στο Θέατρο «Πόρτα»


JTeam

13 Δεκεμβρίου 2022

Συν & Πλην: «Pomona» στο Θέατρο «Πόρτα»
Μια σύνοψη των θετικών και αρνητικών σημείων για «Pomona» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου που ανεβαίνει στο Θέατρο «Πόρτα»

Το έργο

Ας ξεκινήσουμε από αυτό: Η Pomona υπάρχει. Είναι ένα πραγματικό μέρος στην πόλη του Μάνστεστερ, μια εγκαταλελειμμένη λωρίδα γης, που οι κάτοικοι συνηθίζουν να ονομάζουν «μια τρύπα στην καρδιά της πόλης». Αυτό σημαίνει πως ο Βρετανός συγγραφέας Άλιστερ ΜακΝτάουελ χτίζει ένα κείμενο με άξονα έναν τόπο που υπάρχει και δεν υπάρχει – εφόσον δεν κατοικείται. Τοποθετημένη πάνω σε αυτή την ιδέα και η δική του Pomona είναι μια δραματουργική συνθήκη εξίσου οριακή: Ακροβατώντας σε μια τρέχουσα πραγματικότητα που υπάρχει και σε έναν φανταστικό κόσμο που υφαίνεται παράλληλα με το δικό μας. Η αφήγηση του έργου στήνεται με τις αρχές ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού με παιχνίδια ρόλων (τα λεγόμενα Tactical Role Play Games) που συχνά εξελίσσεται σε παιχνίδι ρόλων όπου οι συμμετέχοντες ενεργούν κανονικά σαν χαρακτήρες του παιχνιδιού (Live action Role Play Games). Καθώς συστηνόμαστε με τα πρόσωπα του έργου (Τσάρλι, Ζέπο, Όλι, Φαίη, Γκέιλ, Μόου και Κίτον) αλλάζουμε πίστες στο παιχνίδι, όπου ένα κορίτσι ψάχνει τη δίδυμη αδερφή του με τη βοήθεια του πιο πλούσιου άνδρα της πόλης, μια γυναίκα δουλεύει σε ένα πορνείο για να ξεφύγει από τον κακοποιητικό άνδρα της, μια πατρόνα αναθέτει στους σεκιουριτάδες υπαλλήλους της να σκοτώσουν αυτήν την πόρνη κ.ο.κ. Αυτό το σμάρι των χαμένων ψυχών διαπλέκονται ολοένα και σε πιο σκοτεινές υποθέσεις που αποκαλύπτουν φρικτά εγκλήματα κατά των ανθρώπων σε αυτόν τον μη τόπο που δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής.

Εγκιβωτίζοντας σε ένα έργο πολλά υφολογικά είδη της βρετανικής συγγραφής, από το θρίλερ και τον τρόμο έως την μαύρη κωμωδία και τον σουρεαλισμό, ο ΄Αλιστερ ΜακΝτάουελ στα 27 του χρόνια παραδίδει μια σοβαρά μετατοπισμένη δραματουργία προς την δυστοπική εικονική πραγματικότητα που εισβάλλει στη ζωή μας. Αν σκεφτούμε ότι το έργο είναι γραμμένο οκτώ χρόνια πριν, το 2014 δηλαδή, θα λέγαμε ότι έχει διαγνωστικό χαρακτήρα για το άμεσο μέλλον και την ρευστότητα των πραγματικοτήτων που επιφυλάσσει ο άνθρωπος στο είδος του. Με πρόσχημα την σύμβαση του παιχνιδιού, ο ΜακΝτάουελ στήνει ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, διατυπωμένο με ελλειπτικό λόγο, με σύντομους διαλόγους, ποτισμένους από χιούμορ και με απελπισμένους ήρωες να πρωταγωνιστούν, δηλώνοντας πως απλώς ο χώρος ύπαρξης αλλάζει: Η ανθρώπινη φύση θα είναι πάντα ματαιωμένη, πάντα βάρβαρη κι αμείλικτη, πάντα βυθισμένη στη μοναξιά σε όποιο περιβάλλον κι αν επιλέξει να ζήσει, στο πραγματικό ή στο φαντασιακό – ψηφιακό.

Διαβάστε τη συνέχεια στο monopoli.gr