Μια από τις ομορφότερες εμπειρίες που έχουμε ζήσει μαζί με το σύντροφό μου είναι η ανάβαση του Ολύμπου.
Θυμάμαι πως η απόφαση πάρθηκε αστραπιαία. Πέμπτη αποφασίστηκε, Παρασκευή βραδάκι ήμασταν στο Λιτόχωρο.Και την επόμενη μέρα, με την πρωινή δροσούλα αφήσαμε το όχημα μας στα Πριόνια στα 1100μ και αφού φορτωθήκαμε τα απολύτως απαραίτητα βρεθήκαμε να διασχίζουμε ένα υπέροχο δάσος, το φαράγγι του Ενιπέα και να κατευθυνόμαστε στο πρώτο καταφύγιο ''Σπηλιος Αγαπητός'' στα 2100μ.
Το καταφύγιο ήταν γεμάτο, όμως κάθε εμπόδιο για καλό, γιατί έτσι μας δώθηκε η ευκαιρία να ζήσουμε την μοναδική εμπειρία της διανυκτέρευσης κάτω από τα αστέρια! Στήνουμε λοιπόν σκηνές και...ξεκινάει να βρέχει! Τώρα που το ξανασκέφτομαι, όχι απλώς να βρέχει αλλά να χαλάει ο Δίας τον κόσμο. Συναισθήματα ανάμεικτα. Από τη μια να απολαμβάνεις ένα τοπίο μοναδικό, που ομολογώ δεν θα ξεχάσω ποτέ και από την άλλη να προσπαθείς να σώσεις τα λιγοστά υπάρχοντα σου γιατί για κακή μας τύχη η σκηνή μας δεν ήταν τόσο αδιάβροχη όσο μας είχαν υποσχεθεί. Και είναι εκείνη η μαγική στιγμή που ξεκινάνε οι ωραίοτερες και αστειότερες ατάκες που έχουν ειπωθεί ποτέ, διότι μην ξεχνιόμαστε κιόλας...το νερό είναι καλό feng shui. Ούτε που θυμάμαι αν και πόσο κοιμηθήκαμε εκείνο το βράδυ, αλλά είναι και κάτι που δεν έχει καμία απολύτως σημασία.
Ξεκινήσαμε νύχτα ακόμα, με φακούς κεφαλής για την ανάβαση. Η βροχή είχε σταματήσει. Και από αυτή τη στιγμή ξεκινάει και το ωραιότερο κομμάτι του ταξιδιού. Αρχικά με την ανατολή του ήλιου. Στη συνέχεια φτάνοντας στα Ζωνάρια αισθανθήκαμε σοκ και δέος με την ομορφιά του αλπικού τοπίου! Δίπλα ήταν το οροπέδιο των Μουσών, ο Θρόνος του Δία αλλά και το Λούκι, διότι ο στόχος μας ήταν η κορυφή και το Λούκι καθόλου εύκολο να το ανεβεις – πιστέψτε με δεν ειναι τυχαία η ονομασία του, λίγο το σκαρφάλωμα, λίγο το σαθρό...Ποιος είπε όμως ότι ο δρόμος για την κορυφή είναι εύκολος; Ούτε εύκολος είναι, ούτε βιαστικά και επιπόλαια βήματα θέλει, γιατί θα τσακιστείς.
Έτσι με βήματα αργά, σταθερά, αποφασιστικά, ήρθε η λύτρωση. Ο Μύτικας και τα 2918 μέτρα. Μόλις είχαμε κατακτήσει την υψηλότερη κορυφή της Ελλάδας και είναι μαγικό. Νιωθεις πραγματικά ότι είσαι ανάμεσα στους Θεούς!
Η επιστροφή ήταν επίσης υπέροχη. Θέλωντας να το κάνουμε δυσκολότερο, (εδώ ολόκληρο Λούκι ανεβοκατεβήκαμε), ''κόψαμε'' δρόμο από το Κοφτό, που το όνομα του δεν το πήρε επειδή κόβεις δρόμο, αλλά επειδή είναι πολύ απότομο. Στενάκι και γκρεμίλα.
Στον Όλυμπο ξαναβρεθήκαμε και φέτος, ένα χρόνο μετά και έχουμε δώσει υπόσχεση ο ένας στον άλλο να ανεβούμε και του χρόνου αλλά αυτή τη φορά σαν δρομείς στον Μαραθώνιο Ολύμπου. Είναι κάτι που μας γεμίζει, κάτι που μας εκφράζει και κάθε φορά που συλλογίζομαι τη ζωή μου, μου έρχεται στο μυαλό η φράση του Καζατζάκη ''έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο''
#MyStory
Λεμονιά Δουβίνωφ