Μάκη Τσούφη και Στέλιο Ορφανίδη πώς προέκυψε το αστυνομικό θρίλερ «Το Μυστικό του Δάσους»;

Το Μυστικό του Δάσους, το νέο ελληνικό αστυνομικό θρίλερ που θα κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 2 Απριλίου από την TFG, καταπιάνεται με ένα σοβαρό θέμα: τη διακίνηση ανθρώπων. Αν και η ταινία δεν βασίζεται σε μια πραγματική υπόθεση, αγγίζει μια πολύ σκληρή και υπαρκτή κοινωνική πραγματικότητα, όπως διευκρινίζουν οι σκηνοθέτες Μάκης Τσούφης και Στέλιος Ορφανίδης. Ωστόσο, όπως προσθέτουν, είναι περισσότερο μια ιστορία για τη μνήμη, τη λύτρωση και το πώς το παρελθόν επιστρέφει όταν δεν το έχεις πραγματικά αντιμετωπίσει.

Βρισκόμαστε λοιπόν σε ένα νησί, όπου η μυστηριώδης εξαφάνιση μιας οικογένειας τουριστών διαταράσσει τη φαινομενικά ήρεμη ζωή της τοπικής κοινωνίας. Ο αστυνόμος Αντώνης, παρά τις επίμονες προσπάθειές του, οδηγείται σε αδιέξοδο. Τα στοιχεία είναι ελάχιστα και τα στόματα παραμένουν κλειστά. Απελπισμένος, στρέφεται στον παιδικό του φίλο Κώστα -έναν πρώην αστυνομικό που έχει αποσυρθεί μετά από μια αποτυχημένη επιχείρηση εξάρθρωσης διεθνούς σπείρας σωματεμπορίας, η οποία κόστισε τη ζωή της οικογένειάς του. Συντετριμμένος από ενοχές, ο Κώστας έχει αποκοπεί από όλους, αρνούμενος να επιστρέψει στη δράση. Όμως, όταν βλέπει τη φωτογραφία της εξαφανισμένης μικρής κόρης και διαπιστώνει την απίστευτη ομοιότητά της με τη δική του χαμένη κόρη, κάτι αλλάζει μέσα του. Η υπόθεση παύει να είναι απλώς μια αστυνομική έρευνα - γίνεται προσωπική υπόθεση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ένα βράδυ στα γυρίσματα της ταινίας “Η Βαλίτσα” - Ναταλία Τσαλίκη, Λίλα Μπακλέση, Βάσω Καβαλιεράτου και Αναστασία Παντούση στο JennyGr

Το Μυστικό του Δάσους έχει την απαραίτητη σκοτεινή ατμόσφαιρα, αλλά καθρεφτίζει υπέροχα και εκείνες τις πτυχές της κλειστής κοινωνίας, η οποία όπως συμβαίνει και στην πραγματικότητα, κάνει τα στραβά μάτια είτε από φόβο είτε από συνενοχή είτε από συμφέρον.

Με αφορμή το Μυστικό του Δάσους και την κυκλοφορία της ταινίας στις 2 Απριλίου, μιλήσαμε με τους δύο σκηνοθέτες, Μάκης Τσούφη και ο Στέλιο Ορφανίδη.

Πείτε μας για το Μυστικό του Δάσους. Πώς προέκυψε η ιδέα και τι σας ώθησε να καταπιαστείτε με αστυνομικό θρίλερ;

Το Μυστικό του Δάσους γεννήθηκε από την ανάγκη να αφηγηθούμε μια ιστορία που να συνδυάζει το σασπένς με ένα βαθιά ανθρώπινο τραύμα. Δεν μας ενδιέφερε να κάνουμε απλώς ένα αστυνομικό θρίλερ για την ανατροπή ή την πλοκή. Μας ενδιέφερε να μιλήσουμε για ανθρώπους που κουβαλούν ενοχές, απώλειες, σιωπές και πληγές που δεν έχουν κλείσει ποτέ. Το αστυνομικό στοιχείο μάς έδωσε ένα πολύ δυνατό κινηματογραφικό πλαίσιο, αλλά στην ουσία η ταινία είναι και μια ιστορία για τη μνήμη, τη λύτρωση και το πώς το παρελθόν επιστρέφει όταν δεν το έχεις πραγματικά αντιμετωπίσει.

Ο πυρήνας της ταινίας είναι η διακίνηση ανθρώπων, ένα θέμα που παραμένει δυστυχώς επίκαιρο. Βασιστήκατε σε πραγματικές υποθέσεις για την πλοκή της ταινίας;

Δεν πρόκειται για μεταφορά μιας συγκεκριμένης πραγματικής υπόθεσης, όμως σαφώς το θέμα πατάει πάνω σε μια πολύ σκληρή και υπαρκτή κοινωνική πραγματικότητα. Η εμπορία ανθρώπων είναι μια από τις πιο σκοτεινές μορφές βίας της εποχής μας, και θέλαμε να την προσεγγίσουμε με σοβαρότητα, χωρίς εκμετάλλευση και χωρίς επιφανειακή χρήση του θέματος μόνο για δραματικό αποτέλεσμα. Μας ενδιέφερε να δείξουμε όχι μόνο την εγκληματική διάσταση, αλλά και τη σιωπή, τον φόβο, τη διαφθορά και την ανθρώπινη καταστροφή που αφήνει πίσω της.

Επί τη ευκαιρία, πιστεύετε ότι ο κινηματογράφος πρέπει να λειτουργεί ως καθρέφτης των πιο σκοτεινών σημείων της κοινωνίας μας;

Πιστεύουμε πως ο κινηματογράφος δεν έχει μία μόνο αποστολή, αλλά σίγουρα μία από τις πιο σημαντικές του λειτουργίες είναι να φωτίζει αυτά που συχνά προτιμούμε να μη βλέπουμε. Όχι διδακτικά, ούτε με εύκολες απαντήσεις, αλλά με ειλικρίνεια. Η τέχνη δεν είναι μόνο καταφύγιο ή ψυχαγωγία· είναι και ένας τρόπος να κοιτάξεις κατάματα την κοινωνία, τις ρωγμές της, την υποκρισία της, τη βία της, αλλά και τις δυνατότητες υπέρβασής της. Όταν μια ταινία μπορεί να σε ταράξει, να σε προβληματίσει και να σε αναγκάσει να σκεφτείς, τότε έχει ήδη πετύχει κάτι πολύ ουσιαστικό.

Πολύ συχνά, τα πιο σκοτεινά πράγματα δεν συντηρούνται μόνο από εκείνους που τα οργανώνουν, αλλά κι από εκείνους που επιλέγουν να μη δουν, να μη μιλήσουν, να μη σπάσουν τη σιωπή. Αυτό το στοιχείο θέλαμε να υπάρχει έντονα στην ταινία.

Το Μυστικό του Δάσους είναι ένα αστυνομικό θρίλερ με έντονα στοιχεία δράματος. Πόσο δύσκολο είναι να ισορροπήσουν αυτά τα δύο;

Είναι δύσκολο, γιατί χρειάζεται να μη χαθείς ούτε στον μηχανισμό του θρίλερ ούτε στο συναισθηματικό βάρος του δράματος. Αν δώσεις όλο το βάρος μόνο στην πλοκή, κινδυνεύεις να χάσεις την ψυχή των χαρακτήρων. Αν μείνεις μόνο στο δράμα, μπορεί να χαθεί ο ρυθμός και η ένταση. Η ισορροπία για μας βρίσκεται στο να θυμάσαι πάντα ότι η αγωνία δεν προκύπτει μόνο από το “τι θα γίνει μετά”, αλλά και από το “τι κουβαλάνε αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους”. Όταν το εσωτερικό δράμα και η εξωτερική δράση λειτουργούν μαζί, τότε το αποτέλεσμα αποκτά αληθινή ένταση.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στα γυρίσματα;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να κρατήσουμε ζωντανή και συνεπή την ατμόσφαιρα της ταινίας σε όλα τα επίπεδα. Σε μια τέτοια ιστορία, η ατμόσφαιρα δεν είναι διακοσμητική· είναι βασικό μέρος της αφήγησης. Έπρεπε να νιώθεις συνεχώς ότι κάτω από την ομορφιά του τοπίου υπάρχει κάτι σκοτεινό, κάτι που βράζει. Παράλληλα, πάντα σε μια ανεξάρτητη ή απαιτητική παραγωγή υπάρχουν πρακτικές δυσκολίες, χρονικοί περιορισμοί και πολλές απαιτήσεις. Όμως αυτές οι προκλήσεις σε αναγκάζουν και να είσαι πιο συγκεντρωμένος σε αυτό που πραγματικά θέλεις να πεις.

Στο Μυστικό του Δάσους βλέπουμε και τη σιωπή των κατοίκων του νησιού, κάτι που συμβαίνει συνέχεια στην πραγματική ζωή.

Αυτό ακριβώς ήταν κάτι που μας ενδιέφερε πολύ. Η σιωπή σε μια μικρή κοινωνία δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Μπορεί να γεννιέται από φόβο, από συνενοχή, από συμφέρον, από συνήθεια ή από την ψευδαίσθηση ότι “καλύτερα να μη μιλήσω”. Και αυτό είναι κάτι βαθιά ανθρώπινο αλλά και βαθιά τραγικό. Πολύ συχνά, τα πιο σκοτεινά πράγματα δεν συντηρούνται μόνο από εκείνους που τα οργανώνουν, αλλά κι από εκείνους που επιλέγουν να μη δουν, να μη μιλήσουν, να μη σπάσουν τη σιωπή. Αυτό το στοιχείο θέλαμε να υπάρχει έντονα στην ταινία.

Το νησί στην ταινία λειτουργεί ως ένας κλειστός, σχεδόν πνιγηρός κόσμος. Γιατί επιλέξατε αυτό το σκηνικό για μια ιστορία που αφορά ένα διεθνές κύκλωμα σωματεμπορίας;

Ακριβώς επειδή θέλαμε αυτή την αντίφαση. Από τη μία έχεις έναν τόπο που μοιάζει όμορφος, ήσυχος, σχεδόν ειδυλλιακός. Από την άλλη, κάτω από αυτή την εικόνα υπάρχει ένα ασφυκτικό περιβάλλον, γεμάτο μυστικά, φόβο και κλειστές ισορροπίες. Το νησί λειτουργεί σαν μικρογραφία ενός μεγαλύτερου κόσμου. Δείχνει πώς κάτι διεθνές, τεράστιο και οργανωμένο μπορεί να ριζώσει ακόμη και σε έναν τόπο που εξωτερικά μοιάζει “αθώος”. Και κινηματογραφικά, αυτή η σύγκρουση ανάμεσα στην ομορφιά και τη βία, στο φως και το σκοτάδι, μας ενδιέφερε πολύ.

Ο Κώστας έχει την ανάγκη να λυτρωθεί. Ποιος είναι ο πραγματικός του εχθρός; Ο αρχηγός του κυκλώματος ή οι δικές του ενοχές για το παρελθόν;

Ο εξωτερικός του εχθρός είναι φυσικά ο αρχηγός του κυκλώματος και ό,τι αυτός εκπροσωπεί. Όμως ο βαθύτερος αντίπαλος του Κώστα είναι οι ίδιες του οι ενοχές. Είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει συγχωρήσει τον εαυτό του, που ζει παγιδευμένος μέσα σε μια παλιά αποτυχία και σε μια προσωπική καταστροφή που δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Γι’ αυτό και η υπόθεση γίνεται τόσο προσωπική. Δεν παλεύει μόνο να σώσει ένα παιδί ή να εξιχνιάσει ένα έγκλημα· παλεύει και με το ερώτημα αν αξίζει ο ίδιος μια δεύτερη ευκαιρία.

Από την άλλη, η Μαρία μπλέκεται στην έρευνα των αστυνομικών. Είναι και για εκείνη μία εσωτερική ανάγκη να σωθεί από κάτι;

Η Μαρία είναι ένας άνθρωπος που επίσης κουβαλά το δικό της εσωτερικό βάρος, έστω κι αν το διαχειρίζεται διαφορετικά. Η εμπλοκή της στην υπόθεση δεν είναι απλώς μια συμμετοχή στη δράση, αλλά και μια δική της ανάγκη να σταθεί απέναντι σε κάτι πιο αληθινό, πιο ουσιαστικό. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, δεν βοηθά μόνο τον Κώστα — δοκιμάζει και η ίδια τα όριά της, τη δύναμή της, αλλά και την ανάγκη της να βρει έναν πιο καθαρό δρόμο μέσα στο σκοτάδι που την περιβάλλει.

Τι θα θέλατε να συζητήσουν οι θεατές βγαίνοντας από την προβολή της ταινίας;

Θα θέλαμε να μη μείνουν μόνο στο “ποιος έφταιγε” ή “τι συνέβη”, αλλά να συζητήσουν για το τι αφήνει πίσω της αυτή η ιστορία. Για τη σιωπή. Για τη συνενοχή. Για το πόσο εύκολο είναι να θολώσει το όριο ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την εκδίκηση. Για το πώς το τραύμα μπορεί να σε καταστρέψει, αλλά και για το αν μπορεί τελικά να υπάρξει λύτρωση. Και βέβαια θα ήθελα να συζητήσουν και για την ίδια την κοινωνική διάσταση της ταινίας, γιατί η εμπορία ανθρώπων δεν είναι κάτι μακρινό ή αφηρημένο· είναι μια υπαρκτή φρίκη που συμβαίνει δίπλα μας, συχνά πιο αόρατα απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε.