Τα νιάτα έχουν πάρει παράταση.
Α, χαιρόμαστε ιδιαίτερα που δεν ζούμε στην εποχή της μαμάς μας. Να τα λέμε αυτά. Τότε τα κριτήρια της ευτυχία για μια 30χρονη γυναίκα ήταν πολύ διαφορετικά. Στα τριάντα έπρεπε να έχεις κάνει το α. το β. το γ. διαφορετικά την είχες λίγο-πολύ βαμμένη. Και μόνο τα δολοφονικά βλέμματα των θειάδων που θα σε κοιτούσαν με μισό μάτι που δεν παντρεύτηκες ή ζεις σαν ρεμάλι, ήταν αρκετά για να σου προκαλέσουν νευρικό κλονισμό.
Μην αρχίσουμε βέβαια να αραδιάζουμε τα υπερ και κατά. Οι σχέσεις και οι άνθρωποι είναι παιδιά μιας εποχής, συγκεκριμένων συγκυριών και τάσεων. Αλίμονο αν η ζωή μας έμοιαζε με ασπρόμαυρο Ελληνικό φιλμ της δεκατείας του εξήντα.
Έτσι πια ο χρόνος κυλάει και για τα δύο φύλα, αλλά κυλάει διαφορετικά. Έχουμε μπει στο ποτάμι αλλά πια έχουμε διαλέξει το είδος της βάρκας με το οποίο θα ταξιδέψουμε. Το ποτάμι τρέχει αλλά εμείς ταξιδεύουμε αργά κάνοντας χαλαρό cruising πάνω του και μεγαλώνουμε αργά, γερνάμε αργότερα.
Συγκεκριμένα, οι γυναίκες έχουμε αποκτήσει σταδιακά μια διαφορετική αντίληψη του χρόνου. Μέχρι τα 25 η μετα-εφηβική περίοδος από τα 30 και μετά τα νιάτα. Φτάνεις στην πέμπτη δεκαετία της ζωής σου και νιώθεις ακόμα νέα, κάνεις αυτά που έκανες φοιτήτρια γελάς με τις φίλες σου με τα ίδια αστεία, ακόμα και το ντύσιμο και η συμπεριφορά σου είναι νεανική.
Έρχονται βέβαια οι στιγμές της κρίσης και αυτό ας το παραδεχτούμε όλες (και ΟΛΟΙ) δηλαδή. Η βιολογική μας ηλικία θα μας χτυπήσει την πόρτα αλλάζοντας τις ανάγκες και τα θέλω μας. Είμαστε πιο ελεύθερες κι έτσι πρέπει να' ναι, όμως πρέπει να αρχίσουμε να είμαστε και πιο υπεύθυνες σταματώντας να ρίχνουμε το φταίξιμο στο κακό μας το κισμέτ. Η ζωή σου δίνει επιλογές και παίρνεις τις αποφάσεις σου. Αν στα σαράντα κλαις ακόμα στο ώμο της κολλητής σου, πρέπει να σταματήσεις να το κάνεις γιατί απαλά δεν είσαι πια παιδί.
Είσαι μια σύγχρονη γυναίκα που ψάχνει να βρει την ευτυχία σε ένα ποτάμι που τρέχει γρήγορα αλλά εσύ επέλεξες να απολαύσεις τη διαδρομή. Γιατί δεν την απολαμβάνεις;