Η αύξηση του φαινομένου στην Ελλάδα και η σημασία να αναγνωρίσουμε τα σημάδια όσων κινδυνεύουν.
Η αυτοκτονική σκέψη μπορεί να εμφανιστεί σε πολλά άτομα, τα οποία διανύουν μια ιδιαίτερα δυσάρεστη και στρεσογόνο περίοδο στη ζωή τους. Πολλές φορές η πίεση είναι τόσο μεγάλη και οι αντοχές τόσο μειωμένες που η αυτοκτονία μοιάζει σε έναν τραυματισμένο ψυχισμό ως διέξοδος…
Αν δε συνυπάρχουν κάποιες ψυχιατρικές διαταραχές (π.χ. μείζων κατάθλιψη), δύσκολα η σκέψη γίνεται πράξη. Παρόλα αυτά, σε περιόδους που οι κοινωνικές συνθήκες (και άρα οι ατομικές συνθήκες του καθενός) δημιουργούν ένα πλέγμα πιέσεων και αδιεξόδων, δυστυχώς παρατηρείται αύξηση των αυτοκτονιών.
Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη της επιστημονικής επιθεώρησης «The Lancet» την περίοδο 2007-2009 οι αυτοκτονίες στη χώρα μας αυξήθηκαν κατά 17% (μεταξύ 2009 -2011 έφτασαν το 22%). Η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη αύξηση αυτοκτονιών στην Ευρώπη. Είναι φανερό, λοιπόν, πως η περιβάλλουσα οικονομική αλλά και κοινωνική κρίση, έχει συμβάλει σε αυτή την αύξηση.
Η έκφραση μια τέτοιας σκέψης, ακόμα κι αν θεωρείται υπερβολή, ποτέ δε θα πρέπει να προσπερνιέται χωρίς συζήτηση με το άτομο που την εκφράζει. Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δίνεται σε άτομα που βρίσκονται σε «ομάδες κινδύνου» : παιδιά και εφήβους, άτομα με ψυχολογικές δυσκολίες, άτομα που για πρώτη φορά βρίσκονται σε ανεργία κ.α.
Επιπλέον, αν η συζήτηση και η υποστήριξη δούμε ότι δε σταματά αυτή τη σκέψη, ιδιαίτερα δε αν υπάρχουν και συμπεριφορικά στοιχεία που μας ανησυχούν (κλείσιμο στο σπίτι, μελαγχολική διάθεση που επιμένει κ.α.), πρέπει να προτρέψουμε το άτομο να απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό (ψυχολόγο και αν κριθεί απαραίτητο ψυχίατρο).
Προσοχή! Αν το άτομο σταματήσει απότομα την έκφραση τέτοιων ιδεών, ενώ εμείς καταλαβαίνουμε πως η ψυχολογική του κατάσταση χειροτερεύει, πρέπει και πάλι να προτρέψουμε για βοήθεια ειδικού. Πολλά άτομα που έχουν αποφασίσει να περάσουν από τη σκέψη στην πράξη, παύουν να συζητούν για αυτό το θέμα, καθώς η απόφασή τους έχει παγιωθεί. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό θέμα που μόνο ένα ειδικός μπορεί και πρέπει να χειριστεί.
Ευχαριστούμε την ψυχολόγο Νέλλη Θεοδοσίου ([email protected]) για την συμβολή της.