Η απίστευτη χειραγώγηση της Whitney Houston

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017
20120211-jlr-f84-004.jpg
Πάντα φτάνει η στιγμή στη (μεταθανάτια) ζωή ενός καλλιτέχνη που επιτέλους αποκαλύπτεται η πραγματική ζωή που έζησε πίσω από τη βιτρίνα του σταρ. Τις περισσότερες φορές, πίσω από την τεράστια επιτυχία βρίσκεται η εκμετάλλευση, πίσω από την κατάχρηση ναρκωτικών βρίσκεται η ψυχολογική καταπίεση, πίσω από την ψυχολογική καταπίεση βρίσκεται ένα ή περισσότερα πρόσωπα. Για τη Γουίτνεϊ Χιούστον το πρόσωπο αυτό ήταν η μητέρα της.
 
Οι έμπειροι παραγωγοί Νικ Μπρούμφιλντ («Kurt & Courtney») και Ρούντι Ντόλεζαλ («Freddie Mercury, The Untold Story») παρουσίασαν την Τετάρτη, 26 Απριλίου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Tribeca στο Μανχάταν, ένα ντοκιμαντέρ για μία από τις μεγαλύτερες φωνές του 20ου αιώνα.
Το ονόμασαν «Can I be me?», επειδή, όπως σημειώνει ο Μπρούμφιλντ, «η Χιούστον έπρεπε να παίζει διαρκώς τον χαρακτήρα της ‘Γουίτνεϊ’, κάτι που σε κάποια φάση έγινε σχεδόν αδύνατον».

Μέσα από μαρτυρίες με συνάδελφους, τραγουδιστές, κομμωτές, σωματοφύλακες και πρόσωπα της μουσικής βιομηχανίας, το ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει ότι η Γουίντεϊ Χιούστον είχε πολύ λίγο έλεγχο στη ζωή της από πολύ μικρή ηλικία. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την καταπίεση που της ασκούσε η μητέρα της Σίσι Χιούστον, μέσα από τη διαρκή απόρριψη. Και τελικά αυτή η οικογενειακή καταπίεση διευκόλυνε τη χειραγώγηση της καλλιτέχνιδας κατά τη διάρκεια της καριέρας της.

Ο επικεφαλής της δισκογραφικής εταιρείας Arista Records Κλάιβ Ντέιβις, αυτός που ανακάλυψε το ταλαντούχο κορίτσι σε ένα νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης, ανέλαβε να προωθήσει την καριέρα της και να σπρώξει το προφίλ μίας πριγκίπισσας της ποπ. «Ηταν τόσο μαλθακή. Δεν είχε ιδέα τι συνέβαινε», εμφανίζεται να λέει ένα πρόσωπο της εταιρείας στο ντοκιμαντέρ. Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

 

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα