Αθανάσιος Βασιλειάδης: Ο Έλληνας σχεδιαστής που «ράβει» την ελευθερία του πάνω σε ένα αμαξίδιο
Ερασμία Αρβανιτά
9 Ιανουαρίου 2026
Σε έναν κόσμο που συχνά εστιάζει στην επιφάνεια, εκείνος επιλέγει να κοιτάζει το βάθος. Και σε μια βιομηχανία που συχνά «λατρεύει» το εφήμερο, ο Αθανάσιος Βασιλειάδης χρησιμοποιεί τη μόδα για να μιλήσει για το αιώνιο. Γιατί για εκείνον, τα ρούχα δεν είναι απλώς υφάσματα, αλλά μια ζωντανή προέκταση της ανθρώπινης ψυχής.
Η ιστορία του Αθανάσιου Βασιλειάδη δεν ξεκινά σε κάποιο λαμπερό ατελιέ, αλλά κάπου ανάμεσα στις κινήσεις ενός χορευτή, στον καμβά ενός πίνακα ζωγραφικής και στις γραμμές του τετραδίου του. Για τον Αθανάσιο, η τέχνη ήταν πάντα ο τρόπος του να «αναπνέει». Η μόδα ήρθε σχεδόν νομοτελειακά, σαν μια «συγκυρία» που περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να εκδηλωθεί.
Μεγαλώνοντας στη Θεσσαλονίκη, δίπλα σε μια γιαγιά μοδίστρα, ο ήχος της ραπτομηχανής ίσως έγινε το πρώτο του «αλφάβητο». Όμως, η πραγματική αποκάλυψη ήρθε στην εφηβεία, όταν άρχισε να πειραματίζεται με το σχέδιο στις πίσω σελίδες των τετραδίων του, σαν μαθητής. «Από πολύ μικρή ηλικία είχα κλίση στο καλλιτεχνικό κομμάτι, έκανα ζωγραφική και χορό, με ενδιέφερε οτιδήποτε είχε να κάνει με την τέχνη. Η μόδα, τώρα, δεν ήρθε ακριβώς σαν ανακάλυψη, αλλά σαν μικρές συγκυρίες που, ξέρεις, το ένα έφερε το άλλο ώστε να γίνει μέσο έκφρασης», μου λέει όταν τον ρωτάω πώς και πότε ανακάλυψε ότι ο χώρος της μόδας, είναι ο «δικός» του χώρος.
«Η γιαγιά μου ήταν μοδίστρα, οπότε από παιδί είχα εικόνα για το πώς δημιουργείται ένα ρούχο. Για να δώσω μια χρονική στιγμή, στα 13-14 μου συνειδητοποίησα ότι τα ρούχα δεν είναι μόνο για να καλύπτουν τις ανάγκες της ένδυσης, αλλά μπορεί να είναι και μορφή τέχνης. Μέσω του χορού το ανακάλυψα αυτό. Τότε, σιγά-σιγά άρχισα να σχεδιάζω, άρχισα να πειραματίζομαι κυρίως στο σχεδιαστικό κομμάτι, στο σπίτι μου. Στα τετράδια πίσω ξέρεις, σαν μαθητής. Στα 16 μου, στη Β’ Λυκείου, ανακάλυψα ότι υπάρχει σχολή και μπορείς να σπουδάσεις σχέδιο μόδας». Και το έκανε. Σπούδασε στο Τμήμα Δημιουργικού Σχεδιασμού και Ένδυσης του Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδας.
Όταν η τέχνη λειτουργεί σαν αντίδοτο στις ανατροπές της ζωής
Στο β' εξάμηνο της σχόλης, έραψε την πρώτη του φούστα. Εκεί άρχισε να νιώθει ότι η μόδα είναι για εκείνον. Η ζωή, όμως, του επιφύλασσε μια ανατροπή, ένα ατύχημα μετά το 2ο έτος των σπουδών του. Πολλοί θα μπορούσαν να το θεωρήσουν τέλος, αλλά για εκείνον ήταν μόνο μια «παύση» – μια ευκαιρία να ανασυγκροτηθεί και να δει το ανθρώπινο σώμα μέσα από ένα νέο πρίσμα. Η αναπηρία δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο στην έμπνευση του. Όπως μου εξηγεί ο ίδιος, «στην πορεία των χρόνων, δηλαδή μέχρι να τελειώσω τη σχολή, γιατί είχα κάνει μια παύση λόγω του ατυχήματος, άρχισα να βλέπω ότι αυτό είναι το επάγγελμα μου, είναι αυτό που θέλω να κάνω. Πριν τελειώσω ακόμα τη σχολή είχα αρχίσει πειραματικά να φτιάχνω ρούχα για γνωστούς, φίλους». Και έτσι, από στόμα σε στόμα δικτυώθηκε.
Ο Αθανάσιος Βασιλειάδης, όπως σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες, εμπνέεται από οτιδήποτε γύρω του. «Το αρχικό μου μέλημα είναι το ανθρώπινο σώμα, θέλω να κάνω δημιουργίες για το ανθρώπινο σώμα. Και σε ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα, διάφορα project, συλλογές, δημιουργικά κομμάτια, μπορεί να έχω εμπνευστεί από τη φύση, το θέατρο, τις τέχνες γενικά, αλλά και από την κοινωνία που ζούμε. Μου αρέσει να μπορώ να λέω ιστορίες που να περνούν ένα μήνυμα».
«Νομίζω ότι οι προσωπικές εμπειρίες δεν έχουν να κάνουν μόνο με το καλλιτεχνικό κομμάτι, διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας, τη ψυχοσύνθεσή μας. Οπότε, σαφώς και επηρεάζουν και τη δουλειά μου. Τώρα, θα μπορούσα να πω ότι λόγω της αναπηρίας μου έχει αλλάξει ο τρόπος που κάνω τα πράγματα. Τεχνικά».
Κατά τη συνέντευξή μας, μιλάμε λίγο για τα στάδια δημιουργίας ενός ρούχου. Ο ίδιος, μου εξηγεί ότι όλα ξεκινάνε με μία ιδέα. «Από το τι ρούχο θέλεις να δημιουργήσεις και τι θέλεις να πεις με αυτό το ρούχο. Στην αρχή, ξεκινάς σχεδιάζοντας φιγούρες. Σίγουρα έχεις εικόνες σχεδιαστών στο μυαλό σου. Μετά, αυτό που σχεδίασες πρέπει να μεταφραστεί σε πατρόν. Το πατρόν, είναι στην ουσία, το πώς αυτό το σχέδιο θα βγει στις αναλογίες του ανθρώπου, για να μπορεί τεχνικά να στρώσει πάνω στο σώμα. Πλέον, παίρνει τρισδιάστατη μορφή. Μετά, πρέπει να επιλέξεις το σωστό ύφασμα που θα αναδείξει το ρούχο καλύτερα πάνω στο σώμα, να κόψεις το ύφασμα και να αρχίσεις να ράβεις. Υπάρχουν πολλά στάδια από την ιδέα μέχρι αυτό».
Ο Αθανάσιος απολαμβάνει όλα τα στάδια της δημιουργίας ενός ρούχου. «Είτε το να βλέπω την ιδέα μου στο χαρτί είτε υλοποιημένη, είτε την ώρα που δημιουργείται είτε την ώρα που παρουσιάζεται, σε μια πασαρέλα, σε μια φωτογράφηση ή ακόμα και σε άτομα που μπορεί να φορέσουν τα ρούχα μου, το απολαμβάνω γιατί βλέπω ότι αυτό που είχα στο μυαλό μου είναι πραγματικό. Αποδεικνύω στον εαυτό μου ότι αυτό που σκέφτομαι είναι υλοποιήσιμο».
ΜOIRA: Μια συλλογή, κατάθεση ψυχής, που παρουσιάστηκε στο Athens Fashion Week
Ο Αθανάσιος Βασιλειάδης τον περασμένο Νοέμβριο συμμετείχε για δεύτερη φορά στο Athens Fashion Week. Και η εμφάνισή του εκεί, δεν ήταν μια τυπική επίδειξη. Ήταν μια «κατάθεση ψυχής» με τίτλο «MOIRA». Εμπνευσμένη από την ελληνική μυθολογία, η συλλογή χωρίστηκε σε τρεις χρωματικές και νοηματικές ενότητες: το λευκό της γέννησης, το πρτοκαλί της δημιουργικής σπίθας και το μαύρο, που για τον Αθανάσιο δεν συμβολίζει τον θάνατο, αλλά το άπειρο.
Τον ρωτάω να μου πει περισσότερα για τη συλλογή του, και μου εξηγεί: «Στη συμμετοχή μου στο AFW, υπήρξε μια συλλογή που ήταν κατάθεσης ψυχής, όχι μόνο από εμένα, αλλά και από όλα τα άτομα που συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί. Η συλλογή ονομάζεται MOIRA και είναι μια ιστορία-μνεία στη γυναικεία ύπαρξη, στον κύκλο της ανθρώπινης ζωής και κατά συνέπεια και στη δική μου ζωή. Η έμπνευσή μου ξεκίνησε έναν χρόνο πριν, μετά την πρώτη μου παρουσίαση στην Εβδομάδα Μόδας, όταν είπα ότι θέλω να κάνω μία δεύτερη συμμετοχή και να είναι όλο στημένο στην παρουσίαση, για να μπορέσω να εκφράσω όλα αυτά που θέλω. Ξέρεις, είναι αλλιώς να δημιουργείς μία συλλογή και να καλείσαι μετέπειτα να την παρουσιάσεις και αλλιώς να πηγαίνουν παράλληλα».
«Όλοι όσοι πήραν μέρος σε αυτό, έβαλαν ένα κομμάτι τους. Δεν ήταν απλά μια πασαρέλα, ήταν κατάθεση ψυχής από όλους. Και ήμασταν πολλά άτομα».
«Αντιμετωπίσαμε την πασαρέλα σαν ένα θεατρικό έργο με πράξεις. Εφόσον υπήρχαν τρεις χρωματικές ενότητες και ήταν όλο πολύ στημένο στο συναίσθημα, αυτό που βίωσα εγώ, ήθελα να το νιώσει και το κοινό. Η συναισθηματική κατεύθυνση στα μοντέλα επίσης, ήταν ότι αν τους βγει να κλάψουν, γιατί ήταν πολύ δυνατό αυτό που έγινε, μπορούσαν να κλάψουν. Δεν ήθελα να περιοριστεί κανένας».
Παρά την επιτυχία του, ο Αθανάσιος μου τονίζει ότι «η φετινή μου συμμετοχή, συνδέθηκε με όλα τα κλισέ θέματα που αφορούν στην προσβασιμότητα, στην συμπερίληψη και στην αναπηρία. Δεν θέλω να κρύψω ότι η διοργάνωση του Athens Fashion Week με απογοήτευσε. Όταν γνωρίζεις ότι έχεις έναν δημιουργό σε αμαξίδιο, πιστεύω ότι χρειάζεται να φροντίζεις ώστε να γίνει για εκείνον εύκολη η παρουσίασή του και να είναι ισάξια των άλλων σχεδιαστών. Μπήκα σε σκέψεις για το μέλλον. Σκέφτηκα ότι πρέπει από την αρχή να παίρνονται κάποια μέτρα, να υπάρχουν οργανώσεις που να είναι πιο ευαισθητοποιημένες και στο κομμάτι της προσβασιμότητας και της ισότητας».
«Η αναπηρία δεν είναι κάτι που επηρεάζει την ανάγκη για ζωή, για έμπνευση, για δημιουργία»
Μοιραία, η συζήτησή μας πηγαίνει στη σκληρή πραγματικότητα της ανυπαρξίας της συμπερίληψης. Τον ρωτάω αν πιστεύει ότι ο χώρος της μόδας έχει κάνει βήματα προς το καλύτερο. «Κοίτα, ο χώρος της μόδας δείχνει να κάνει προσπάθεια για τη συμπερίληψη των ατόμων με αναπηρία, αλλά δεν νιώθω ότι είναι αληθινή. Νομίζω ότι ο χώρος της μόδας, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, δεν είναι πραγματικά προετοιμασμένος για τα άτομα με αναπηρία. Σαφώς δίνεται η ευκαιρία για έκφραση, για προβολή, αλλά όταν έχουμε τεχνικά θέματα, δεν γίνεται σωστά. Πρέπει η αλλαγή να έρθει από τον εκάστοτε θεσμό και από τα άτομα που είναι γύρω και μέσα σε αυτό. Και δεν μιλάω μόνο για καλλιτεχνικό κομμάτι. Μιλάω για την καθημερινή ζωή», μου λέει.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν οι διαχωρισμοί ανάμεσα σε ανάπηρους και μη ανάπηρους ανθρώπους. Αυτό ονειρεύεται ο Αθανάσιος, να είμαστε όλοι ίσοι, αλλά πραγματικά. Γιατί, στην ουσία, δεν μας χωρίζει τίποτα. «Αλλάζει μόνο ο τρόπος που κάνουμε κάποια πράγματα. Για μένα, δηλαδή, το αμαξίδιό μου είναι ότι είναι για σένα τα παπούτσια σου». Ο ίδιος μου λέει ότι νιώθει «πολύ τυχερός που βρέθηκαν άτομα στη ζωή μου να με στηρίξουν. Και στο κομμάτι της αναπηρίας, με έχει βοηθήσει το ότι έχω βρεθεί σε ομάδες ανθρώπων με αναπηρία που ζουν μόνοι τους, κάνουν πράγματα μόνοι τους και σου δείχνουν ότι ναι, γίνεται να το κάνεις. Αλλά και στο κομμάτι της δημιουργικότητας, υπάρχουν άτομα δίπλα μου που με στηρίζουν, με βοηθούν να υλοποιήσω την κάθε ιδέα μου».
Το δικό του μήνυμα ζωής
Μελλοντικά, ο Αθανάσιος ονειρεύεται οι δημιουργίες του να γίνουν η βάση ενός brand, του δικού του brand, που να απευθύνεται σε όλους, να μπορούν όλοι να νιώθουν ότι χωράνε σε αυτό. «Σίγουρα θα ήθελα να υπάρχει κάτι τέτοιο σε κάποια χρόνια και σίγουρα θα ήθελα η δουλειά μου να μπορεί να υποστηρίζεται σε πλαίσιο εξωτερικού, να μην μείνει μόνο στη χώρα». Όσο για το δικό του μήνυμα; Πολύ απλά, ότι «όλα ξεκινάνε από τη θέληση για ζωή. Δεν έχει σημασία μια αναπηρία που θα σου προκύψει ή μια αναπηρία που θα έχεις εκ γενετής ή αν μια μέρα, σε μεγαλύτερη ηλικία, πεις ότι θέλεις να αλλάξεις τη ζωή σου. Όλα ξεκινούν από το μέσα μας».