Για την Μπέσσυ Μάλφα, η απόφαση να γίνει ηθοποιός ήταν μονόδρομος - Συνέντευξη στο JennyGr
Άννα Καντζηλιέρη
10 Μαρτίου 2026
Υπάρχουν καλλιτέχνες που προτιμούν να μιλούν με πράξεις, παρά με λόγια. Η όποια επιτυχία έρχεται στη ζωή τους, δεν αλλοιώνει τον πυρήνα τους, αλλά ενισχύει τις απαιτήσεις που έχουν από τον εαυτό τους. Διαθέτουν αυτογνωσία, αρνούνται σθεναρά τη στασιμότητα και καταπιάνονται με ο,τιδήποτε τους χαρίζει έμπνευση και τους ενεργοποιεί. Η Μπέσσυ Μάλφα είναι μια τέτοια ηθοποιός.
Η ποιότητα του χαρακτήρα της και η ηρεμία που αποπνέει ως άνθρωπος σε κερδίζουν από την πρώτη επαφή μαζί της. Η αγάπη για την τέχνη της είναι ατελείωτη και αδιαπραγμάτευτη. Υπηρετεί τους ρόλους της με το ίδιο πάθος που είχε στα πρώτα βήματά της, μόνο που τώρα διαθέτει εμπειρία, περισσότερες γνώσεις και τριβή με το θεατρικό σανίδι. Για εκείνη, κάθε ρόλος είναι μια καινούργια ιστορία, που κουβαλά μέσα της και της επιτρέπει να αγγίξει τον συναισθηματικό κόσμο της.
Αυτή την περίοδο, η Μπέσσυ Μάλφα βρίσκεται σε προετοιμασίες για την παράσταση Astoria, που κάνει πρεμιέρα στις 19 Μαρτίου στο θέατρο Παλλάς, σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου. Μεταξύ προβών, γυρισμάτων και προσωπικού χρόνου, μίλησε στο JennyGr για τη νέα θεατρική δουλειά της, αλλά και τη ζωή της εντός και εκτός σκηνής.
Η Μπέσσυ Μπάλφα στο JennyGr
-Τι είναι αυτό που σας άρεσε και σας συγκίνησε περισσότερο, όταν διαβάσατε το κείμενο της παράστασης Astoria;
Δέχτηκα αυτή τη δουλειά πριν διαβάσω το κείμενο, γιατί μου άρεσαν πολύ οι συνεργάτες. Βασίλης Μαυρογεωργίου, Κωνσταντίνος Σαμαράς και Παλλάς είχαν μια επιτυχημένη συνεύρεση την περσινή χρονιά με την παράσταση «Τα πήρες όλα κι έφυγες» οπότε είπα το «ναι», χωρίς να ξέρω τι θα διαβάσω. Πήγα τυφλά. Αργότερα, όμως, ήρθε ένα όμορφο κείμενο, στο οποίο με ενδιέφερε κυρίως η ιστορία: αφορά σε Έλληνες μετανάστες που φεύγουν στο εξωτερικό και, μάλιστα, στην Αμερική, για να πραγματοποιήσουν το μεγάλο όνειρο.
Γνωρίζοντας κάποια πράγματα για όλη αυτή την ιστορία, που ξεκίνησαν να μεταναστεύουν οι φτωχοί Έλληνες, οι άνθρωποι που έψαχναν εργασία - γιατί το 1930 υπήρχε τρομερή φτώχεια στην Ελλάδα και πολλοί έφυγαν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν την τύχη τους. Με συγκινεί κάθε είδους μετανάστευσης σε όποια χώρα: δηλαδή με συγκινεί το γεγονός ότι ένας άνθρωπος παρατάει την πατρίδα του και πάει να βρει την τύχη σε μια άλλη χώρα.
Όταν, λοιπόν, κλήθηκα να υπηρετήσω ένα τέτοιο έργο, θεώρησα ότι πρέπει να το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό που συνέβαινε είναι κάτι πολύ επίκαιρο και με αφορούσε πολύ. Επίσης, με ενεργοποιεί όταν ένας άνθρωπος ψάχνει να βρει την τύχη του σε μια άλλη χώρα και δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει όλο αυτό. Επειδή ακριβώς συμβαίνει και σήμερα, δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω το μέγεθος του μίσους που μπορεί να τρέφουμε προς έναν άνθρωπο που πηγαίνει σε μια άλλη χώρα για μια καλύτερη ζωή. Όλο αυτό με κινεί και με συγκινεί.
Στο έργο Astoria έχουμε την ιστορία της Τασούλας, ενός φτωχού κοριτσιού που αρραβωνιάζεται από μια φωτογραφία, με έναν Έλληνα που είναι μετανάστης στην Αμερική και πηγαίνει να βρει την τύχη της εκεί. Βλέπουμε τη διαδρομή της, την ελληνική κοινότητα στην Αστόρια, η οποία έχει αρχίσει και ανθίζει εκεί, καθώς και τη ζωή κάποιων ανθρώπων. Η δική μου ηρωίδα είναι η Ρίτα, η οποία είχε μεταναστεύσει πρώτα στον Καναδά, είχε το Wild City Cafe, στο οποίο το 1918 μπήκε μέσα ένας ντόπιος μεθυσμένος, έβρισε και χτύπησε τον σερβιτόρο του μαγαζιού. Οι ντόπιοι ξεσηκώθηκαν κατά των Ελλήνων και την επόμενη ημέρα, 20.000 άνθρωποι έσπασαν και έκαψαν κάθε τι ελληνικό.
Έτσι καταστράφηκε το καφέ και η Ρίτα μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Έμεινε στην Astoria και αργότερα ήρθε η Τασούλα και της πήρε τη δόξα και τη θέση. Βρισκόμαστε την εποχή της ποτοαπαγόρευσης και το αλκοόλ κινείται παράνομα, οπότε αυτές ήταν δύσκολες δουλειές. Κάπου εκεί η Ρίτα έχασε το παιχνίδι και ανέλαβε η Τασούλα.
-Ποια είναι η πρώτη εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό, όταν σκέφτεστε την Ρίτα, την ηρωίδα που υποδύεστε; Αν βγείτε από τον ρόλο, τι σκέφτεστε γι’ αυτόν τον άνθρωπο;
Είναι δύσκολο να βγω από τον ρόλο. Αυτό που μπορώ να πω είναι, πως όταν πήγα στο εξωτερικό, ήμουν και εγώ το ίδιο κοριτσάκι με την Τασούλα. Ό,τι έζησε η Τασούλα το έζησα και εγώ. Αυτό ήταν ένα πράγμα που με έκανε να ταυτίζομαι απόλυτα με το έργο και πρέπει να ταυτιζόμαστε όλοι - είτε έχουμε ζήσει κάποια πράγματα είτε όχι. Πρέπει να συμπονάμε, να γινόμαστε ο άλλος άνθρωπος. Εμείς σαν ηθοποιοί έχουμε αυτή την τύχη να γινόμαστε όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Φαντάζομαι, ότι είναι μεγάλη ανακούφιση να ανακαλύψεις κάποια στιγμή ότι η ανθρωπότητα μπορεί να γίνει ο ένας ο άλλος και να συμπονέσει, να ζήσει ή να ακούσει τουλάχιστον την ιστορία του άλλου σαν να τη ζει ο ίδιος.
«Εμένα, γενικά οι ρόλοι μου με δυσκολεύουν συναισθηματικά. Μου παίρνει ώρα για να συνέλθω. Δεν είναι ότι τελειώνω τη σκηνή και συνέρχομαι ή ότι επανέρχομαι αμέσως μετά το τέλος της παράστασης. Χρειάζεται κάποιος χρόνος, γιατί παίζουμε με το νευρικό μας σύστημα και αυτό είναι ευαίσθητο σε κάθε άνθρωπο».
-Υπάρχει κάποια σκηνή που σας δυσκόλεψε, είτε συναισθηματικά είτε τεχνικά;
Εμένα, γενικά οι ρόλοι μου με δυσκολεύουν συναισθηματικά. Μου παίρνει ώρα για να συνέλθω. Δεν είναι ότι τελειώνω τη σκηνή και συνέρχομαι ή ότι επανέρχομαι αμέσως μετά το τέλος της παράστασης. Χρειάζεται κάποιος χρόνος, γιατί παίζουμε με το νευρικό μας σύστημα και αυτό είναι ευαίσθητο σε κάθε άνθρωπο. Βεβαίως, αν το έχεις κάνει χιλιάδες φορές, υπάρχουν μηχανισμοί που σε προστατεύουν - δεν ξέρω αν τους έχω ανακαλύψει βέβαια. Από τη στιγμή που γίνομαι αυτός ο άνθρωπος με δυσκολεύει η ζωή του, εννοώ ότι μου είναι σκληρή. Βεβαίως, έχει και φωτεινές στιγμές. Βιώνω τον ρόλο με τις χαρές και τις λύπες του.
-Τι είναι αυτό που σας κρατάει ερωτευμένη με το θέατρο, μετά από περίπου τρεις - τέσσερις δεκαετίες πάνω στη σκηνή;
Στο θέατρο συμβαίνει κάτι μαγικό: κάθε ημέρα είναι διαφορετική, γιατί κάθε ημέρα είναι άλλοι οι θεατές. Είναι σαν να διηγείσαι την πιο κρυφή ιστορία σου, το μυστικό σου, γιατί ουσιαστικά η ψυχή σου είναι γυμνή στο κοινό - σε μια ομάδα ανθρώπων, που περιμένει με λαχτάρα να σε ακούσει. Γι’ αυτό εγώ το ονομάζω και θεία κοινωνία. Αυτό είναι που με συγκινεί, με ενεργοποιεί και με κάνει να το αγαπώ κάθε ημέρα. Το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που για να κινηθεί το σώμα του, πρέπει όλοι μαζί να είμαστε σε αρμονία, σε σύμπνοια.
«Το θέατρο είναι ζωντανός οργανισμός και μπορεί να αλλάξει ανθρώπους. Το έχω βιώσει. Πια είμαι λιγότερο αισιόδοξη, αλλά αυτό δεν αφορά το θέατρο, γιατί είναι το μόνο καταφύγιο που μπορείς να φυγαδέψεις την ψυχή σου. Το ερωτηματικό που βάζω δεν σχετίζεται με το κοινό, αλλά με την κοινωνία».
-Θεωρείτε ότι έχει αλλάξει το κοινό μέσα στο πέρασμα των χρόνων; Το «διαβάζετε» διαφορετικά σήμερα σε σύγκριση με 20 χρόνια πριν;
Δεν νομίζω ότι έχει αλλάξει το κοινό. Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. Απλά, όταν είσαι νέος θεωρείς ότι το θέατρο φέρνει την κάθαρση, η πνευματικότητα βάζει ερωτηματικά - δεν είναι μόνο ψυχαγωγία ή ο,τιδήποτε. Δεν ξέρω, αν ο σημερινός άνθρωπος αντέχει να αλλάξει. Αυτό είναι ένα ερωτηματικό που έχω θέσει στον εαυτό μου. Βέβαια, πιστεύω ότι το θέατρο προσφέρει. Είναι ζωντανός οργανισμός και μπορεί να αλλάξει ανθρώπους. Το έχω βιώσει. Πια είμαι λιγότερο αισιόδοξη, αλλά αυτό δεν αφορά το θέατρο, γιατί είναι το μόνο καταφύγιο που μπορείς να φυγαδέψεις την ψυχή σου. Το ερωτηματικό που βάζω δεν σχετίζεται με το κοινό, αλλά με την κοινωνία. Προφανώς είμαι σοκαρισμένη με τους πολέμους, τη διαφθορά, την παιδεραστία, τους φακέλους Έπστειν… Δεν είναι καθαρό αυτή τη στιγμή το μυαλό μου ή είναι πολύ καθαρό δυστυχώς. Θέλω να πιστεύω ότι το θέατρο μπορεί να αλλάξει το σκεπτικό των ανθρώπων.
-Αν γυρίζατε πίσω στα πρώτα σας βήματα, τι θα λέγατε στη νεότερη εκδοχή του εαυτού σας: αξίζει ή όχι να παλέψει για την τέχνη;
Είναι πάνω από τις δυνάμεις μου, πάλι τα ίδια θα έκανα. Νομίζω πως είναι μονόδρομος. Είχα την τύχη να γεννηθώ μέσα σε μια οικογένεια, που με αγάπησε πολύ και βοήθησε, υπερασπίστηκε τα όνειρά μου - ήταν κοντά μου. Αυτή είναι μια δύναμη που την κουβαλάει πάντα ένα παιδί - την αγάπη και την αποδοχή από τους γονείς του. Όταν κάποιος δεν τα έχει όλα αυτά, δεν ξέρω πώς μπορεί να αντέξει όσα συμβαίνουν εκεί έξω. Βέβαια, το «αντέχω» είναι πολύ σχετικό και έχει να κάνει με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Τι να πεις στη νέα γενιά, που προσπαθεί να έχει και ζωή; Γιατί ανακάλυψαν πως η προηγούμενη γενιά που δεν είχε ζωή, δεν πήγε καλά. Άρα, πρέπει να συμβαδίζουμε με την εποχή μας. Όταν επιλέγεις να έχεις και ζωή, σημαίνει ότι αντέχεις να πας κόντρα, δείχνει μια άλλη δύναμη.
«Διαχειρίστηκα τις περιόδους επαγγελματικής αβεβαιότητας με πολλή χαρά, ξεκουράστηκα, αισθάνθηκα τελευταία, ταπεινή, το τίποτα - που κάνει πολύ καλό σε έναν άνθρωπο να το αισθάνεται αυτό, γιατί αρχίζει ξανά από την αρχή».
-Πώς διαχειριστήκατε περιόδους επαγγελματικής αβεβαιότητας;
Τις έχω διαχειριστεί με πολλή χαρά, ξεκουράστηκα, αισθάνθηκα τελευταία, ταπεινή, το τίποτα - που κάνει πολύ καλό σε έναν άνθρωπο να το αισθάνεται αυτό, γιατί αρχίζει ξανά από την αρχή. Τον βοηθάει να βρει τις δυνάμεις του, ποιος είναι, τι είναι, που είναι πολύ καλό. Σκέφτηκα, δούλεψα άλλα πράγματα που δεν είχα την ευκαιρία νωρίτερα. Το διαχειρίστηκα με υπομονή και αγάπη, με αυτά που διδάχτηκα.
-Κατά πόσο το κεφάλαιο μητρότητα επηρέασε στον πυρήνα του τον άνθρωπο, που ήσασταν πριν τα παιδιά;
Στον πυρήνα δεν άλλαξε τίποτα. Ο ίδιος άνθρωπος ήμουν και πριν τα παιδιά. Η μητρότητα σου δείχνει όλα αυτά που έχεις μέσα στο κεφάλι σου να προσφέρεις, ορίστε πρόσφερέ τα - γιατί είναι αλλιώς στη θεωρία και αλλιώς στην πράξη. Αυτή η άμεση ανάγκη σου προκαλεί μια μεγαλύτερη εγρήγορση. Μαθαίνεις να είσαι σε εγρήγορση 24 ώρες το 24ωρο, 100% αφοσιωμένος σε έναν άλλο άνθρωπο. Είναι τεράστιο σχολείο.
-Τι είναι σημαντικό να διδάσκουμε στα παιδιά μας αυτή την εποχή που ζούμε, με αυτές τις συνθήκες; Αν τα παιδιά σας ήταν μικρότερα, τι θα θέλατε πάνω απ’ όλα να τους μάθετε;
Επειδή δεν πιστεύω ότι μπορούμε να είμαστε δάσκαλοι των άλλων ανθρώπων - εκτός από αυτούς που έχουν το πτυχίο τους - αλλά μπορώ να πω, πως τα παιδιά μάς βλέπουνε, μας παρατηρούν, είναι εκεί κριτές μας και βλέπουν τα πάντα. Το σημαντικό είναι να δείχνουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και να προσπαθούμε να τους δείχνουμε ποια είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Είναι σημαντικό να τη βλέπουνε.
Θυμάμαι μια φορά, διαβάζαμε τους ρόλους με τον Γεράσιμο και του έλεγα «πιάσε κανένα βιβλίο, να βλέπουν τα παιδιά ότι διαβάζουμε και βιβλία... Δεν θα τους το πούμε». Και πιάναμε τα βιβλία και επειδή τα κρατούσαμε, διαβάζαμε κιόλας. Αυτό έγινε χωρίς να πούμε ποτέ τίποτα. Εγώ δεν έχω διαβάσει κανένα παιδί - ήταν συνεχώς με ένα βιβλίο στο χέρι και, μάλιστα, κάτι βιβλία 1.000 σελίδων, που έλεγα «Χριστέ μου, πώς θα τα διαβάσουν;». Τα παιδιά μας βλέπουν καθημερινά, πώς μιλάμε, πώς συμπεριφερόμαστε, αν τσακωνόμαστε, πώς διαχειριζόμαστε τα προβλήματά μας, την προσωπικότητά μας, οπότε είναι σημαντικό να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
- Έχοντας γνωρίσει τόσους ανθρώπους κατά τη διάρκεια της διαδρομής σας, η πιο ωφέλιμη συμβουλή που λάβατε ποτέ, ποια ήταν;
Νομίζω πως ήταν της μαμάς μου, που μου έλεγε συνέχεια «σ’ αγαπάω» και της έλεγα «μα, μου το είπες, γιατί μου το λες ξανά;». «Γιατί μια ημέρα μπορεί να μην μπορώ να στο πω, πρέπει να το ξέρεις…», ήταν η απάντησή της. Να μην τσιγκουνευόμαστε τα «σ’ αγαπώ». Έχω διαβάσει χιλιάδες κείμενα, λένε ότι το «σ’ αγαπώ» είναι δύσκολη λέξη. Πεσ’ το κι ας μην το νιώθεις. Θυμάμαι μια διδασκαλία του Καρόλου Κουν που έλεγε πως κάποιος ηθοποιός προσπαθούσε να πιάσει την κατάσταση για να παίξει και του έλεγε εκείνος «πεσ’το και θα σου έρθει η κατάσταση. Πες τα λόγια και θα έρθουν και τα άλλα».
Info παράστασης:
Astoria, θεάτρο Παλλάς
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Κείμενο: Κωνσταντίνος Σαμαράς
Πρωταγωνιστούν:
Έβελυν Ασουάντ/ Θεοδoσία Σαββάκη
Χρήστος Στέργιογλου
Μπέσσυ Μάλφα
Μαρία Κεχαγιόγλου
Μιχάλης Αλικάκος
Γιάννης Τσουμαράκης
Αριάδνη Καβαλιέρου
Φωτεινή Παπαθεοδώρου
Δημήτρης Μαχαίρας
Δημήτρης Γαλανάκης
Θεανώ Κλάδη
Γιάννης Μπισμπικόπουλος
Νίκος Δερτιλής
Μιχάλης Κουτσκουδής
Λεωνίδας Μπακάλης
Ανατολή Τσελαρίδου
Ελένη Τσιναρέλη
Πρεμιέρα στις 19 Μαρτίου, Εισιτήρια εδώ