Η Αναστασία Τσιλιμπίου ζει με τους δικούς της κανόνες κι ας φοβάται την απόρριψη - Συνέντευξη στο JennyGr
Άννα Καντζηλιέρη
12 Φεβρουαρίου 2026
Η Αναστασία Τσιλιμπίου μάλλον είχε ανέκαθεν μέσα της το μεράκι και την όρεξη για δουλειά. Συστήθηκε στο ευρύ κοινό το 2007 μέσα από την τηλεοπτική σειρά «Για την καρδιά ενός αγγέλου». Πριν ακόμη σβήσει τα 18α κεράκια της, κέρδισε έναν ρόλο στην τουρκική σειρά «Kösem Sultan» και μετακόμισε στη γειτονική χώρα για πέντε μήνες. Αν τη ρωτήσεις σήμερα γι' αυτή την ξεχωριστή εμπειρία, θα σου πει πως δεν τη βίωσε όπως θα τη βίωνε τώρα – λόγω του νεαρού της ηλικίας της – ωστόσο νιώθει τεράστια ευγνωμοσύνη.
Η συνέχεια είναι ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Επιστρέφει στην τηλεόραση, πλέον ως επαγγελματίας ηθοποιός, και παρά τις πρακτικές δυσκολίες και την ανασφάλεια που χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο επάγγελμα, η μία πρόταση διαδέχεται την άλλη. Στα 28 της χρόνια έχει ήδη διανύσει μια αξιόλογη πορεία στην τηλεόραση και το θέατρο, ενώ συνεχίζει σταθερά, θέτοντας ως προσωπικό στόχο την αυτοεξέλιξη.
Αυτή τη θεατρική σεζόν συμμετέχει με διπλό ρόλο στην παράσταση «Νίκος Ξυλούρης: Ο Αρχάγγελος της Κρήτης», που ανεβαίνει στο θέατρο ΗΒΗ, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, αλλά και στους «Αλιγάτορες», σε σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά, στο θέατρο Auditorium. Καθώς μιλά για τη δουλειά της, τα μάτια της γεμίζουν φως – και ίσως αυτή να είναι η αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι ασχολείται επαγγελματικά με αυτό ακριβώς που αγαπά.
Μπορεί να ζούμε στην εποχή όπου τα social media αποτελούν, τρόπον τινά, το δεύτερο «σπίτι» μας, όμως εκείνη κρατά αποστάσεις από τα στερεότυπα και τους άγραφους κανόνες που κυριαρχούν στον ψηφιακό κόσμο, παρά το γεγονός ότι απολαμβάνει να δημιουργεί περιεχόμενο. Η πολιτική ορθότητα του διαδικτύου δεν είναι το στοιχείο της. Η Αναστασία Τσιλιμπίου βρέθηκε στα γραφεία του JennyGr και παρακάτω θα διαβάσεις όσα συζητήσαμε ένα ηλιόλουστο πρωινό, με καφέ και τσάι.
Η συνέντευξη της Αναστασίας Τσιλιμπίου στο JennyGr:
Πώς ήταν η πρώτη σου επαφή με την παράσταση «Νίκος Ξυλούρης: Ο Αρχάγγελος της Κρήτης»; Τι σκέφτηκες, όταν σου προτάθηκε να συμμετέχεις σε αυτή τη δουλειά;
Με τον Νικορέστη Χανιωτάκη γνωριζόμαστε χρόνια, σε κοινωνικό επίπεδο. Συνεργαστήκαμε στην καλοκαιρινή παράσταση «Μια μέλισσα τον Αύγουστο» και τον επόμενο χειμώνα μού τηλεφώνησε κάποια στιγμή, λέγοντάς μου ότι σχεδιάζει τη συγκεκριμένη παράσταση και με ρώτησε αν θα ήθελα να παίξω. Απάντησα θετικά και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η διαδρομή. Το ’χω πει και δεν ντρέπομαι να το ξαναπώ, γιατί πολλά παιδιά της ηλικίας μου δεν έχουν εντρυφήσει στο τι σημαίνει Νίκος Ξυλούρης: προφανώς άκουγα τραγούδια του, αλλά δεν τα είχα συνδέσει με τον ίδιο ως καλλιτέχνη. Όταν άρχισα να μπαίνω περισσότερο σε όλο αυτό και γνώρισα το cast, κατάλαβα πως κάτι πολύ όμορφο ξεκινά. Το ένιωσα από την πρώτη ανάγνωση.
Στην παράσταση σε βλέπουμε να έχεις διπλό ρόλο, αφού υποδύεσαι την Τζένη Καρέζη, αλλά και την κόρη του Νίκου Ξυλούρη, τη Ρηνιώ. Πώς προσέγγισες αυτές τις δύο εξίσου σημαντικές, αλλά πολύ διαφορετικές μεταξύ τους προσωπικότητες;
Και στις δύο περιπτώσεις είχα τεράστιο άγχος για το πώς θα μπορέσω να σταθώ στη σκηνή αντάξιά τους. Και η Ρενάτα και η Ουρανία Ξυλούρη έρχονται συχνά στο θέατρο και παρακολουθούν την παράσταση και είμαι πολύ χαρούμενη που τις γνώρισα. Η Ρενάτα είναι ένας αγνός, χαμηλών τόνων άνθρωπος, που μου θύμισε τον εαυτό μου, στο πόσο ντροπαλή είμαι όταν γνωρίζω κάποιον. Θυμάμαι, ότι το πρώτο πράγμα που της είπα ήταν πως κι εμένα το δεύτερο όνομά μου είναι Ειρήνη. Καθίσαμε μαζί και συζητήσαμε για τον πατέρα της, για τη ζωή της, για τους γονείς της… Όσοι μας μίλησαν για τον Νίκο Ξυλούρη είχαν τόση αγάπη για αυτόν τον άνθρωπο - κανένας δεν είχε να πει κάτι κακό, κάτι αρνητικό. Μόνο φως είχε αυτός ο άνθρωπος και μόνο φως έχει και η οικογένειά του.
Σε όλο το έργο εκτυλίσσονται γεγονότα που έχουν ζήσει αυτές οι δύο γυναίκες, συνεπώς μας έδωσαν όμορφα ερεθίσματα για να χτίσουμε κάτι δυνατό. Ασχοληθήκαμε με κάθε σκηνή με πολλή αγάπη και ευαισθησία. Όσον αφορά στον ρόλο της Τζένης Καρέζη, ακόμα δεν ξέρω αν στέκομαι ισάξιά της. Είχα τη χαρά να μιλήσω και με ανθρώπους που ήταν κοντά της. Δεν υπάρχουν αρκετά λόγια για να περιγράψω αυτή τη γυναίκα. Σίγουρα θα ήθελα πάρα πολύ να την είχα γνωρίσει. Είναι τιμή μου που την υποδύομαι. Είναι μεγάλη μου χαρά όταν στο τέλος της παράστασης έρχεται το κοινό και μου λέει ότι είχε δει το «Μεγάλο Τσίρκο» και πως μοιάζω πολύ με εκείνη. Χαίρομαι πολύ!
Όσο για τις αλλαγές, είναι γρήγορες και πολλές φορές ο κόσμος δεν συνειδητοποιεί ότι υποδύομαι και τη Ρηνιώ και την Τζένη Καρέζη. Για μένα αυτό είναι πολύ καλό, γιατί μπορώ να δείξω μια γκάμα πραγμάτων. Το τρέξιμο πίσω από τη σκηνή το κάνει και πιο διασκεδαστικό. Είναι όλα μετρημένα και, όσο περνά ο καιρός, γινόμαστε όλο και πιο γρήγοροι.
Πώς βιώνεις εσύ το γεγονός ότι κάθε βράδυ παίζεις την ίδια παράσταση; Υπάρχει ο ίδιος ενθουσιασμός και το ίδιο πάθος;
Νομίζω είναι δικαιολογημένο κάποιες φορές να μην έχουμε ενέργεια. Ωστόσο, είμαστε τόσο δεμένοι μεταξύ μας, που περνάμε πολύ ωραία. Γελάμε συνέχεια στα παρασκήνια και η γενικότερη ατμόσφαιρα είναι πολύ όμορφη.
Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι να έχεις καλούς συνεργάτες - δεν είναι καθόλου δεδομένο. Και δεν αναφέρομαι στις ικανότητες, αλλά στους χαρακτήρες.
Υπάρχει κάποιο σημείο της παράστασης που σε συγκινεί ιδιαίτερα κάθε φορά που το ζεις επί σκηνής;
Η σκηνή με το «Μεγάλο μας Τσίρκο», η οποία αποτελεί ένα σφηνάκι από την παράσταση, μου αρέσει πολύ. Έχουμε κάνει μια πολύ ωραία δουλειά. Νιώθω 100% Τζένη Καρέζη τα λεπτά που διαρκεί αυτή η σκηνή. Δεχόμαστε πολλή αγάπη από το κοινό. Επίσης, η τελευταία σκηνή με τον Νίκο Ξυλούρη - στην οποία υποδύομαι την κόρη του - με συγκινεί κάθε φορά. Στις πρώτες αναγνώσεις κρατιόμασταν όλοι οι ηθοποιοί να μην κλάψουμε, διαβάζοντάς την. Είναι μια πολύ τρυφερή σκηνή, γεμάτη αγάπη. Δεν γίνεται να την προσπεράσεις. Έχουμε ήδη κάνει πάνω από 50 παραστάσεις και κάθε φορά τη χαίρομαι πολύ.
Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι να έχεις καλούς συνεργάτες - δεν είναι καθόλου δεδομένο. Και δεν αναφέρομαι στις ικανότητες, αλλά στους χαρακτήρες. Είναι σημαντικό να δένεσαι με τους συνεργάτες σου, ώστε να μπορείς να λειτουργήσεις μέσα στο επαγγελματικό πλαίσιο. Και δεν εννοώ, προφανώς, να είσαι κολλητός, αλλά να υπάρχει σεβασμός στη συνεργασία.
Σε έργα που βασίζονται σε υπαρκτά πρόσωπα με έντονο ιστορικό και συναισθηματικό φορτίο, πώς ορίζεται για εσένα το όριο ανάμεσα στην τέχνη και την ευθύνη;
Είναι σημαντικό αυτό που μας είπαν ο Νικορέστης Χανιωτάκης και ο Μιχάλης Αεράκης: κάθε βράδυ πρέπει να αφιερώνουμε τον εαυτό μας και την αγάπη μας σε αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό που κληθήκαμε να αντιπροσωπεύσουμε πρέπει να αποδίδεται κάθε βράδυ με τον ίδιο τρόπο. Το κοινό που έρχεται, τραγουδά, συγκινείται, γελά, χειροκροτεί, ανατριχιάζει από τις εκπληκτικές ερμηνείες της Άλκηστις, του Αιμιλιανού, του Μέμου… Είμαστε πολύ τυχεροί για τις φωνές που έχουμε. Είναι όλοι ταλαντούχοι και υπέροχοι άνθρωποι.
Είναι μεγάλο στοίχημα για τα παιδιά που ξεκινούν από μικρά να πάρουν μετά τα ηνία στα χέρια τους ως ενήλικες - γιατί είναι πολύ εύκολο κάποιος να ταυτιστεί με έναν συγκεκριμένο ρόλο, όπως εγώ με τον ρόλο μου στο «Νησί».
Ανήκεις στην κατηγορία των ηθοποιών, που η υποκριτική μπήκε στη ζωή τους πριν ακόμα ενηλικιωθούν - για την ακρίβεια ήσουν ακόμα παιδί. Πώς ήταν η εμπειρία να βρίσκεσαι σε ένα τηλεοπτικό πλατό, τόσο μικρή, και τα γυρίσματα να αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητάς σου; Υπήρξαν δυσκολίες;
Η παιδική ηλικία μου ήταν συναρπαστική. Δεν έχασα τίποτα, πέρασα πολύ όμορφα και, ίσα ίσα, όλα είχαν περισσότερο ενθουσιασμό λόγω της ενασχόλησής μου με την υποκριτική. Δεν βίωσα δυσκολίες και σε αυτό καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι γονείς μου - βρισκόμουν σε ένα προστατευμένο περιβάλλον που μου θύμιζε πως δεν είναι κάτι σπουδαίο αυτό που κάνω. Ήμουν ένα κανονικό παιδί. Οι γονείς μου το χειρίστηκαν πολύ καλά, ίσως μάλιστα τόσο καλά που κάποια στιγμή το εξέλαβα και λίγο αρνητικά: ότι δεν αναγνώριζαν τα βήματα που έκανα, τα θεωρούσαν δεδομένα.
Είναι μεγάλο στοίχημα για τα παιδιά που ξεκινούν από μικρά να πάρουν μετά τα ηνία στα χέρια τους ως ενήλικες - γιατί είναι πολύ εύκολο κάποιος να ταυτιστεί με έναν συγκεκριμένο ρόλο, όπως εγώ με τον ρόλο μου στο «Νησί». Από την πλευρά μου, δεν θα αναφέρω σε κάποιον τις τελευταίες δουλειές μου, γιατί ίσως να μην τις έχει συγκρατήσει, και αυτό είναι εντάξει.
Σίγουρα έχω αποτυπωθεί στο μυαλό των περισσότερων ως το γλυκό κοριτσάκι και η αλήθεια είναι πως τέτοιους ρόλους παίρνω και σήμερα. Νομίζω ότι έχω αυτό το «στίγμα» και δεν σχετίζεται με το γεγονός ότι ασχολούμαι από μικρή με την υποκριτική, αλλά με το ότι και ως άνθρωπος αυτό εμπνέω. Η αλήθεια είναι πως ο Θοδωρής Παπαδουλάκης, στο «Κομάντα και Δράκοι», μου εμπιστεύτηκε κάτι διαφορετικό. Το ίδιο και ο Νικορέστης Χανιωτάκης με τον ρόλο της Τζένης Καρέζη. Συνεπώς, πιστεύω πως η δυσκολία έγκειται στο να πάρεις τα ηνία και να προχωρήσεις ως ενήλικας.
Έμεινα για πέντε μήνες στην Τουρκία για τη σειρά «Kösem Sultan». Ήμουν 17 ετών. Οι γονείς μου έρχονταν να με δουν, αλλά δεν έμεναν μαζί μου. Ήταν μια ονειρική εμπειρία, ωστόσο ακόμα νιώθω πως δεν τη βίωσα πλήρως.
Ρίχνοντας μια ματιά στο βιογραφικό σου, εντόπισα πως έχει συμμετάσχει και σε τουρκική σειρά και, μάλιστα, έμεινες για ένα διάστημα εκεί. Πώς ήταν αυτό το βίωμα;
Έμεινα για πέντε μήνες στην Τουρκία για τη σειρά «Kösem Sultan». Ήμουν 17 ετών. Οι γονείς μου έρχονταν να με δουν, αλλά δεν έμεναν μαζί μου. Είχα μαζί μου μια διερμηνέα, η οποία εξελίχθηκε σε πολύ αγαπημένη μου φίλη, γιατί περνούσαμε όλη την ημέρα μαζί. Ήταν μια ονειρική εμπειρία, ωστόσο ακόμα νιώθω πως δεν τη βίωσα πλήρως. Ήταν όλα πολύ οργανωμένα και πέρασα τέλεια. Με φρόντιζαν πολύ, δεν ένιωσα ποτέ περίεργα ούτε ότι ήμουν μόνη μου… Σαν να βρίσκεται περισσότερο στη φαντασία μου. Θα μου άρεσε να είχε προβληθεί στην Ελλάδα - νιώθω μια αδικία που αυτό δεν έγινε.
Πιστεύω πως, αν μου συνέβαινε σήμερα, θα το ζούσα τελείως διαφορετικά - με περισσότερη ωριμότητα, και παικτικά. Αυτό, όμως, προφανώς έχει να κάνει με την εμπειρία και την εξέλιξη. Δεν μπορώ να κατηγορήσω τον εαυτό μου για τις ικανότητές μου τότε. Ωστόσο, και εκεί έκανα ιδιαίτερα μαθήματα πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα και αμέτρητες συζητήσεις με τον σκηνοθέτη, ώστε να είναι όλα προσεγμένα και να βγουν όπως επιθυμούσαν. Νιώθω πως θα ήθελα να είχα ζήσει όλη την εμπειρία μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Πήγαμε στις Κάννες, στη Χίο για γυρίσματα, στην Κωνσταντινούπολη κάναμε γυρίσματα σε ένα τεράστιο και πολύ όμορφο στούντιο - ήταν όλα τέλεια. Τώρα θα έλεγα «πάμε να το κάνουμε δέκα φορές καλύτερο». Αλλά δεν μετανιώνω για τα πράγματα που έχουν συμβεί στη ζωή μου. Είμαι ευγνώμων για αυτή την εμπειρία και υπερήφανη για τον εαυτό μου που κατάφερε κάτι τέτοιο.
Τι σου αρέσει πολύ και τι σε φοβίζει πολύ στη δουλειά σου;
Αυτό που μου αρέσει πολύ στη δουλειά μου είναι ότι μπορώ να ζω ζωές που διαφορετικά δεν θα ζούσα ή να αναδεικνύω χαρακτηριστικά που, ως Αναστασία, δεν διαθέτω. Επίσης, απολαμβάνω το ότι μπορώ να κάνω στη δουλειά μου πράγματα που στην κανονική ζωή μπορεί να είναι λάθος ή άσχημα, όταν έχω την ευκαιρία να δουλεύω τέτοιους ρόλους - αυτή τη δυνατότητα να γίνεσαι κάποιος άλλος πάνω στη σκηνή. Και φυσικά, μου αρέσει αυτή η επαφή με τον κόσμο και το ότι γίνομαι πιο ανοιχτή, ενώ στην κανονική μου ζωή είμαι χαμηλών τόνων.
Από την άλλη, με φοβίζει η απόρριψη που υπάρχει στον χώρο, η ανταγωνιστικότητα και το ότι είσαι τόσο αναλώσιμος - αν δεν είσαι εσύ, θα είναι κάποιος άλλος. Και δεν είμαι καθόλου άνθρωπος που θα ζηλέψει, αν ένας συνάδελφός μου πάρει έναν ρόλο για τον οποίο έκανα κι εγώ δοκιμαστικό. Αφού τον πήρε, σημαίνει πως έπρεπε να τον πάρει. Εντάξει, προφανώς μπορεί να ζηλέψω αν είναι τέλεια η δουλειά, αλλά όχι με αρνητικό κίνητρο. Παράλληλα, με τρομάζει και η ανασφάλεια της δουλειάς - κάθε χρόνος είναι ένας καινούργιος κύκλος, στον οποίο προσπαθείς να κάνεις τη σωστότερη επιλογή.
Ως μέλος της Gen Z, πώς βλέπεις το μελλον για τις γυναίκες στην Ελλάδα;
Νομίζω πως, ακριβώς επειδή είμαι στο όριο, δεν μπορώ να μιλήσω από την πλευρά της Gen Z, γιατί εγώ μεγάλωσα ως millennial και εκεί κατατάσσω τον εαυτό μου. Θεωρώ πως η Gen Z ξέρει τι θέλει, γνωρίζει τα δικαιώματά της και όσα αξίζει, οπότε τα διεκδικεί χωρίς πολλή σκέψη. Και αυτό ισχύει και για τους άνδρες και για τις γυναίκες. Δεν θέλω να μιλήσω μόνο για τις γυναίκες, αλλά γενικότερα για τη νέα γενιά, που αγωνίζεται για αυτά που θέλει. Σίγουρα έχει περισσότερες νίκες και σίγουρα φέρνει μια καινούργια ματιά στα πράγματα, σε πολλούς τομείς.
Δεν υποβαθμίζω τις παλαιότερες γενιές, που κατέχουν υψηλότερες θέσεις σε πολλά επαγγέλματα, αλλά θεωρώ πως πρέπει να αρχίσουν να μαθαίνουν από τους νεότερους, γιατί έχουν φρέσκες ιδέες και έναν νέο αέρα που κάνει τα πράγματα πιο ζωντανά. Καταλαβαίνω πως και εκείνοι πέρασαν δύσκολα από τις ακόμη προηγούμενες γενιές, όμως είναι σημαντικό να προχωράς. Πρέπει να αρχίσουν να παραδέχονται ότι και εκείνοι κάνουν λάθη.
Πώς θα περάσεις μια ημέρα της ζωής σου χωρίς γυρίσματα και παραστάσεις;
Από το καλοκαίρι που είχα τα γυρίσματα για το «Σπίτι δίπλα στο ποτάμι», δεν έχω ρεπό - γιατί και στο θέατρο είμαι 7 στα 7. Είμαι ανάλογα με τα κέφια μου και δεν νιώθω καθόλου άσχημα γι’ αυτό. Νομίζω πως φέτος είναι πολύ ωραία ευκαιρία - αφού δουλεύω κάθε βράδυ - να καταλάβω τις προτεραιότητές μου και δεν ξέρω αν αυτό παρεξηγείται από τον περίγυρό μου. Ενώ πέρυσι η Αναστασία μπορεί να είχε παλιμπαιδισμό και να έβγαινε κάθε βράδυ, φέτος ακούω τον εαυτό μου, το σώμα μου και θέτω σε προτεραιότητα την ηρεμία μου. Έχω να βγω για ποτό άπειρο καιρό και δεν με νοιάζει κιόλας. Προτιμώ να κάτσω σπίτι, να παίξω playstation, να γυρίσω βίντεο για τα social με τον φίλο μου, να διαβάσω βιβλία - προσπαθώ να αναπτύξω ξανά αυτό το χόμπι - και να αρχίσω να γίνομαι πιο δημιουργική με τον ελεύθερο χρόνο μου. Σίγουρα μου λείπουν τα ταξίδια, αλλά θα έρθουν κι αυτά
Η συμβουλή «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» - μου το έλεγε η μαμά μου από όταν ήμουν μικρή - με βοηθάει και προσωπικά και επαγγελματικά. Σημαίνει είτε πως ακόμα δεν έχει έρθει η κατάλληλη στιγμή είτε πως θα έρθει κάτι καλύτερο στο μέλλον, ακόμα κι αν αυτό που δεν συνέβη ήταν τέλειο. Κάπως σε λυτρώνει αυτή η σκέψη.
Αν σου ζητούσα να μοιραστείς μαζί μας μια συμβουλή που σου έδωσαν και πράγματι σε βοήθησε, ποια θα ήταν αυτή;
Στο κομμάτι της υποκριτικής, ο Μιχάλης Αεράκης μου έδωσε μια όμορφη συμβουλή, λέγοντάς μου πως «όσο έχετε καλά αυτιά και ακούτε, θα κάνετε πολλά πράγματα». Νομίζω πως ανέκαθεν άκουγα όσα μου έλεγαν και, επειδή ακριβώς μαθαίνω συνεχώς από τη δουλειά μου, παίρνω πολλά ερεθίσματα από τους συμπρωταγωνιστές μου. Δεν πιστεύω πως τα κάνω όλα σωστά ή πως είμαι τέλεια, οπότε ακούω πολύ.
Επίσης, η συμβουλή «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» - μου το έλεγε η μαμά μου από όταν ήμουν μικρή - με βοηθάει και προσωπικά και επαγγελματικά. Σημαίνει πως είτε ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα μου είτε πως θα έρθει κάτι καλύτερο στο μέλλον, ακόμα κι αν αυτό που δεν συνέβη ήταν τέλειο. Κάπως σε λυτρώνει αυτή σκέψη.
Ακόμα, κάτι που μπορώ να αναπτύξω τώρα και με έχει βοηθήσει πολύ ο φίλος μου, είναι πως αν δεν μπορείς να ελέγξεις κάτι, να μην αφήνεις να σε επηρεάζει. Η αλήθεια είναι πως προσπαθώ πολύ να ελέγξω πώς αισθάνονται οι άλλοι, τις καταστάσεις ή να τα έχω καλά με όλους - κάτι που δεν γίνεται. Γενικά, έχει να κάνει με τα πιο απλά πράγματα μέσα στην ημέρα.
Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη
Info παραστάσεων:
«Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης» στο θέατρο ΗΒΗ
Κείμενο: Ζαχαρένια Πετράκη
Σκηνοθεσία- επιμέλεια κειμένου: Νικορέστης Χανιωτάκης
Αφήγηση και τραγούδι : Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Στον ρόλο του Νίκου Ξυλούρη : Αιμιλιανός Σταματάκης
Στον ρόλο του Ψαρογιώργη : Μιχάλης Αεράκης
Στον ρόλο του Τάκη Λαμπρόπουλου : Μέμος Μπεγνής
Τραγουδάει ο Γιάννης Μαθές
Ηθοποιοί: Γιάννης Ασκάρογλου, Ξανθή Γεωργίου, Νίκος Γκέλια, Γιάννης Καλαντζόπουλος, Γιάννης Μαθές, Λίζυ Ξανθοπούλου, Ελευθερία Πάλλα, Γιάννης Πέτρου, Αναστασία Τσιλιμπίου, Γιώργος Φλωράτος
Εισιτήρια εδώ
«Αλιγάτορες» στο θέατρο Auditorium
Κείμενο: Andrew Keatley
Σκηνοθεσία/Μετάφραση: Γιάννης Λασπιάς
Ηθοποιοί: Γεράσιμος Γεννατάς, Φαίη Ξυλά, Αναστασία Τσιλιμπίου, Παναγιώτα Χαϊδεμένου, Αθηνά Χατζηαθανασίου
Εισιτήρια εδώ