Η Ιωάννα Πηλιχού δεν διαπραγματεύεται πια στη ζωή της την τοξικότητα - Συνέντευξη στο JennyGr
Άννα Καντζηλιέρη
24 Φεβρουαρίου 2026
Η Ιωάννα Πηλιχού είναι μια ηθοποιός με πολυσχιδή καριέρα, που έχει αφήσει το στίγμα της στην ελληνική τηλεόραση και στο θέατρο. Από τη διαχρονική επιτυχία της σειράς «Ευτυχισμένοι Μαζί», που συνεχίζει να γοητεύει το κοινό δεκαοκτώ χρόνια μετά την πρώτη προβολή, μέχρι τους ρόλους της στο θέατρο, διατηρεί σταθερή αφοσίωση στην τέχνη της, συνδυάζοντας ευαισθησία, πειθαρχία και μια ασίγαστη δίψα για εξέλιξη.
Σε ένα γρήγορο διάλειμμα από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις της, η ηθοποιός μίλησε με ειλικρίνεια για τα πρώτα της βήματα στη Θεσσαλονίκη, τις αποφάσεις που διαμόρφωσαν την επαγγελματική πορεία της, τις ανασφάλειες και τις προσωπικές μάχες με την κριτική και την τοξικότητα, αλλά και για το πώς η υποκριτική έχει γίνει, για εκείνη, ένα διαρκές ταξίδι αυτογνωσίας και καλλιτεχνικής αναζήτησης.
Την υποδέχτηκα στα γραφεία του JennyGr με αφορμή τον ρόλο της στην παράσταση «Surriento - Ο Κόσμος Ξανά», που ανεβαίνει στον Τεχνοχώρο Εργοτάξιον, σε σκηνοθεσία Έφης Μεράβογλου. Ωστόσο, μιλήσαμε για όλα όσα καταπιάνεται αυτή την περίοδο. Αν δεν την δεις στο θέατρο, τότε σίγουρα θα την πετύχεις στο σινεμά, είτε στην ταινία «Memento Mori», που θα ξεκινήσει το ταξίδι της από το εξωτερικό και έπειτα θα προσγειωθεί στις ελληνικές αίθουσες, είτε στο «Μυστικό του Δάσους», που κάνει πρεμιέρα στη μεγάλη οθόνη στις 2 Απριλίου.
Κι αν για κάτι μπορώ να πω με σιγουριά πως ξεχωρίζει η Ιωάννα Πηλιχού, είναι για την αυθεντικότητα με την οποία υπηρετεί την τέχνη της, πιστεύοντας ακράδαντα πως η πραγματική επιτυχία μετριέται στη συνέπεια απέναντι στον εαυτό της και στην αληθινή σύνδεση με το κοινό.
Η συνέντευξη της Ιωάννας Πηλιχού στο JennyGr:
«Surriento: Ο κόσμος ξανά», μια παράσταση που σκηνοθετεί η Έφη Μεράβογλου, και υμνεί την αγάπη και τον έρωτα. Σύστησέ μας την ηρωίδα σου…
Η ιστορία αυτής της παράστασης κάνει ένα πάντρεμα του παρόντος και του μέλλοντος – του σήμερα και 30 χρόνια μετά. Ο κεντρικός ήρωας του έργου βρίσκεται στο 2055. Σε αυτή τη φάση της ζωής του δεν έχει πια δίπλα του τη γυναίκα του. Ο κόσμος έχει καταστραφεί, δεν είναι όπως τον ξέρουμε σήμερα, αλλά η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί υπερβολικά. Οπότε ο ήρωας έχει τη δυνατότητα να καλωδιωθεί και να μεταφερθεί σε όποιο σημείο επιλέξει. Να κάνει, δηλαδή, ένα «ταξίδι» στον χρόνο, γιατί εκεί μπορεί να διαμορφώσει το περιβάλλον όπως θέλει. Έχει τη δυνατότητα να επιλέξει από τον καιρό και το σκηνικό μέχρι τους ανθρώπους γύρω του και την ταυτότητά του. Εκείνος, λοιπόν, επιλέγει να πάει στο London Eye, την ημέρα που γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του. Εκεί το σκηνικό είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που ξέρουμε, γιατί έχει επιλέξει να έχει γύρω του όλα τα μέρη που επισκέφθηκαν.
Ο ήρωας προσπαθεί, μέσα σε αυτές τις δύο ώρες που έχει διαθέσιμες, να αλλάξει την ιστορία τους, να αλλάξει όσα έγιναν και οδήγησαν στο να μην την έχει στο σήμερα. Είναι πολύ συγκινητικό. Η γυναίκα δεν γνωρίζει ότι βρίσκεται σε προσομοίωση, ζει κανονικά τη ζωή της και θεωρεί δεδομένα όσα συμβαίνουν γύρω της. Σιγά-σιγά, στην πορεία, παίρνει όλες τις πληροφορίες. Θεωρώ ότι η Έφη Μεράβογλου έχει κάνει εκπληκτική δουλειά στη σκηνοθεσία. Δεν έχει κάνει τίποτα εξυπνακίστικο σκηνοθετικά, έκανε αυτά που χρειάζονταν μέσα από έναν πολύ ανθρώπινο τρόπο – δηλαδή μας έβγαλε όλες τις ευαισθησίες και κέντραρε στην υποκριτική. Όλα τα άλλα εργαλεία χρησιμοποιήθηκαν για να αναδειχθεί η υποκριτική μας. Ο Στέλιος Πετράκης είναι ένας υπέροχος συνεργάτης. Είναι χαρά Θεού να δουλεύεις μαζί του. Έχουμε αγαπηθεί πολύ και είμαστε φίλοι. Αυτό συμβαίνει σπάνια. Είναι μαγικό.
Από την ιστορία αγάπης του Θανάση Τριαρίδη στην εντελώς διαφορετική ιστορία του Μάκη Τσούφη, που σκηνοθετεί ο Κώστας Καζάκος, το «Check in για δύο», και παίζετε μαζί. Τι συμβαίνει σε αυτό το Airbnb;
Το «Check In για Δύο» σίγουρα δεν ξεκινά ως ιστορία αγάπης. Πρόκειται για μια κωμωδία. Δύο άνθρωποι, κατά λάθος, έχουν κλείσει το ίδιο κατάλυμα. Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους και, προφανώς, δεν είναι ενήμεροι για το λάθος που έχει συμβεί. Συναντιούνται ξαφνικά σε αυτό το διαμέρισμα και δημιουργείται ένα χάος. Είναι δύο πάρα πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες: ο ένας είναι ζεν, κάνει γιόγκα, είναι πολύ ήρεμος, ακολουθεί υγιεινή διατροφή και έχει πάει εκεί για να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο, ενώ η άλλη είναι party animator, έχει κανονίσει να κάνει ένα online παιδικό πάρτι, είναι πολύ ζωντανή, μια πολύ θορυβώδης προσωπικότητα – έχουν τελείως διαφορετικές ενέργειες. Είναι δύο ασύμβατες προσωπικότητες.
Το έργο ξεκινά με μια διαφωνία σχετικά με το ποιος θα κρατήσει αυτό το σπίτι και συνεχίζεται με πολλά ευτράπελα που προκαλούν πολύ γέλιο. Τελικά μένουν και οι δύο. Μάλιστα, επειδή ο κάθε ήρωας αποκαλύπτει τη δική του ιστορία, το έργο αποκτά μια άλλη διάσταση. Το μήνυμα που περνά, είναι πως δεν πρέπει να παρεξηγείς τους ανθρώπους ή να τους βάζεις ταμπέλες χωρίς να τους γνωρίζεις καλά. Για παράδειγμα, μπορεί εσύ να βλέπεις μια συμπεριφορά σήμερα, όμως αυτή μπορεί να έχει προκληθεί από δέκα πληγές που δεν είναι εμφανείς. Ίσως, αν ήξερες έστω κάποιες από αυτές, να έδειχνες κατανόηση. Είναι μια πολύ όμορφη παράσταση. Περνά η ώρα χωρίς να το καταλάβεις. Έχουμε γίνει παρέα, γελάμε πολύ και κάνουμε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Πώς είναι η εμπειρία να περιοδεύεις στην Ελλάδα τον χειμώνα; Κάτι σαν ένα ευχάριστο διάλειμμα από τη ρουτίνα;
Δεν είχα ξανακάνει χειμερινή περιοδεία. Έχει πολύ ενδιαφέρον, μου αρέσει πολύ που αλλάζω παραστάσεις. Βέβαια, θα πω πως είναι πάρα πολύ σημαντικό ότι έχουμε τόσο καλή σχέση μεταξύ μας. Φεύγουμε με το αυτοκίνητο τέσσερις άνθρωποι και ουσιαστικά περνάμε τρεις-τέσσερις ημέρες μαζί. Από ταξίδι για δουλειά γίνεται σιγά-σιγά ταξίδι με φίλους σου. Αν δεν είχαμε τόσο καλή σχέση, ίσως να μην ήταν τόσο ωραίο. Έχουμε πολύ καλή επαφή. Επίσης, είναι πολύ ωραίο γιατί πηγαίνουμε και σε περιοχές που δεν έχουν συχνά την πολυτέλεια να δουν παραστάσεις. Είναι πολύ όμορφο αυτό, ότι έρχονται σε επαφή με το θέατρο.
Να σου πω πως αυτή την περίοδο, όταν δεν είμαι σε κάποιο ταξίδι με τη δουλειά, παίζω σε ακόμη μία παράσταση, το «Ying - Yang: Διαζύγιο μετ’ εμποδίων» της Μαριάννας Κυριακάκη, σε σκηνοθεσία Μάνου Αντωνίου. Έχω διπλή διαμονή λόγω της περιοδείας. Πρόκειται για μια άλλη πολύ τρελή κωμωδία, με ένα ζευγάρι όπου ο ένας θέλει διαζύγιο και ο άλλος όχι. Προκειμένου να «παγώσει» ο χωρισμός, γίνονται πολλά ευτράπελα και ανατροπές.
Όλα τα χρόνια της ζωής μου που ασχολούμαι με αυτή τη δουλειά, δεν έχει υπάρξει σεζόν που να μη κάνω θέατρο. Οπότε σίγουρα μπορώ να πω, ότι είμαι και παιδί του θεάτρου.
Τελικά, η Ιωάννα Πηλιχού είναι παιδί του θεάτρου;
Όλα τα χρόνια της ζωής μου που ασχολούμαι με αυτή τη δουλειά, δεν έχει υπάρξει σεζόν που να μη κάνω θέατρο. Οπότε σίγουρα μπορώ να πω, ότι είμαι και παιδί του θεάτρου. Είμαι ένας άνθρωπος που, επειδή διάλεξε αυτή τη δουλειά – πέρα από πολλούς άλλους λόγους – για το γεγονός ότι τίποτα δεν είναι στάσιμο, κάθε σεζόν αλλάζει, υποδύεται νέους ρόλους, κάνει νέα πράγματα, δημιουργεί από την αρχή... Μου αρέσει ο πυρήνας της, η φύση του επαγγέλματος. Κάνω πολλά και διαφορετικά πράγματα – ανά φάσεις θέλω να τα κάνω όλα, όχι ταυτόχρονα, αλλά σίγουρα μου αρέσει να εναλλάσσονται και να μπαίνουν στη ζωή μου όλα – και περνάω πολύ όμορφα με όλες αυτές τις μορφές τέχνης: από τη διδασκαλία στη Δραματική Σχολή Βασίλης Ρίτσος, τις μεταγλωττίσεις και τα audiobooks μέχρι την τηλεόραση, τις ταινίες και το θέατρο. Μου αρέσουν όλα πολύ.
Αν έχω πολλές επιλογές ρόλων, θα κάτσω να σκεφτώ ποιος έχει τις περισσότερες προκλήσεις, ποιος θα με δυσκολέψει περισσότερο, ποιος θα με ζορίσει, και εκεί θα καταλήξω. Θέλω τα δύσκολα γενικά. Γι’ αυτό δεν βλέπω συχνά κωμωδίες, γιατί θέλω να προβληματίζομαι. Πρέπει στο αύριο να είσαι καλύτερος από το σήμερα. Με την ευκολία σου δύσκολα θα γίνεις καλύτερος από σήμερα.
Με ποια κριτήρια αποφασίζεις να δεχτείς μια δουλειά; Ποιο μπορεί να είναι το στοιχείο που θα σε αποτρέψει από το να αναλάβεις έναν ρόλο;
Σε γενικές γραμμές, επειδή εμείς έχουμε αυτό το δισυπόστατο που είμαστε ταυτόχρονα καλλιτέχνες και ελεύθεροι επαγγελματίες – που είναι λίγο ασύμβατα αυτά μεταξύ τους – κανονικά ένας καλλιτέχνης δεν θα έπρεπε να έχει ανάγκη να ζει από την τέχνη του. Θα έπρεπε να έχει λύσει αυτό το θέμα και να ασκεί ελεύθερα την τέχνη του. Όταν καλείσαι ξαφνικά να ζήσεις από αυτό και κάθε σεζόν είσαι άνεργος και ψάχνεις τι θα κάνεις, έρχονται διαστήματα που δεν θα έχεις απολύτως τίποτα. Συνήθως συμβαίνει έτσι για κάποιον ανεξήγητο λόγο: είτε σου έρχονται όλα μαζί είτε δεν έχεις καμία πρόταση. Οπότε, όταν έρθουν όλα μαζί, θυσιάζεις άλλα πράγματα – από ξεκούραση μέχρι προσωπικό χρόνο – ώστε να τα κάνεις όλα και να καταφέρεις να αποταμιεύσεις για όταν θα σου χρειαστούν.
Παράλληλα, υπάρχει η πιθανότητα αυτές οι δουλειές να είναι και καλλιτεχνικά σπουδαίες, συνεπώς να μην θέλεις να χάσεις τίποτα. Εγώ, όταν αυτές οι προδιαγραφές τηρούνται – οικονομικό και καλλιτεχνικό – τα «όχι» που έχω πει ήταν γιατί συνέπεφτε η μία δουλειά με την άλλη χρονικά. Όπως ακόμα υπάρχει και η περίπτωση να δεχτείς μια πρόταση που δεν είναι τόσο καλή καλλιτεχνικά και να την δεχτείς γιατί ζεις μέσα από αυτή τη δουλειά. Τώρα, αν έχω πολλές επιλογές, θα κάτσω να σκεφτώ ποιος ρόλος έχει τις περισσότερες προκλήσεις, ποιος θα με δυσκολέψει περισσότερο, ποιος θα με ζορίσει, και εκεί θα καταλήξω. Θέλω τα δύσκολα γενικά. Γι’ αυτό δεν βλέπω συχνά κωμωδίες, γιατί θέλω να προβληματίζομαι. Πρέπει στο αύριο να είσαι καλύτερος από το σήμερα. Με την ευκολία σου δύσκολα θα γίνεις καλύτερος από σήμερα. Πρέπει να δυσκολευτείς – τουλάχιστον μέσα στο δικό μου μυαλό.
Έτυχε να είμαι στο «Ευτυχισμένοι Μαζί» – ήταν η πρώτη μου δουλειά και πήγα απλά σε μια οντισιόν. Δεν φανταζόμουν ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου ότι θα γινόταν κάτι τέτοιο.
Το «Ευτυχισμένοι Μαζί» παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις πιο αγαπημένες σειρές του κοινού. Τι πιστεύεις ότι ήταν αυτό που την έκανε τόσο διαχρονική; Επίσης, σε ενοχλεί να σε ρωτάνε γι’ αυτή τη δουλειά, 18 χρόνια μετά;
Δεν έχουν πολλοί ηθοποιοί την ευλογία να τους ακολουθεί μία επιτυχία τέτοιου βεληνεκούς. Οπότε, όταν συμβαίνει αυτό, μπορείς να πεις «ευχαριστώ Θεέ μου» και να απολαύσεις την αγάπη του κόσμου. Εγώ δεν ενοχλούμαι όταν με ρωτάνε για το «Ευτυχισμένοι Μαζί». Έχουν περάσει 18 χρόνια από τότε και ο κόσμος το αγαπάει ακόμα. Έχω υπάρξει μέρος μιας δουλειάς που είχε αυτή την απήχηση στον κόσμο. Έτυχε να είμαι εκεί – ήταν η πρώτη μου δουλειά και πήγα απλά σε μια οντισιόν. Δεν φανταζόμουν ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου ότι θα γινόταν κάτι τέτοιο. Ειλικρινά, όσες φορές και να με ρωτήσουν γι’ αυτή τη δουλειά, θα μιλάω πάντα με μεγάλη ευγνωμοσύνη. Από αυτή τη δουλειά ξεκίνησα και υπάρχω 18 χρόνια στον χώρο. Δεν ξεχνάω την αρχή μου και δεν καταλαβαίνω όσους ενοχλούνται από την αγάπη του κόσμου. Όταν ο κόσμος ανταποκρίνεται σε μια δουλειά, μόνο «ευχαριστώ» μπορείς να πεις.
Η διαχρονικότητα αυτής της σειράς οφείλεται στο γεγονός ότι όλα ήταν πολύ προσεγμένα: από το σενάριο της Ρένας Ρίγκα, τη σκηνοθεσία του Ανδρέα Μορφωνιού, μέχρι όλο το team. Θεωρώ πως στο «Ευτυχισμένοι Μαζί» επιλέχθηκαν ηθοποιοί που ήταν κατάλληλοι για αυτό που έπρεπε να κάνουν. Όταν έπαιρνα τα επεισόδια και διάβαζα τη συνέχεια, συνδύαζα τον άνθρωπο που έπαιζε τον εκάστοτε ήρωα με τα λόγια του. Υπήρχαν στιγμές τότε που αναρωτιόμουν αν θα μπορούσε κάποιος άλλος ηθοποιός να είναι σε αυτές τις θέσεις και απαντούσα μόνη μου αρνητικά. Όλο το team ήταν πολύ σωστά επιλεγμένο και μάλλον γι’ αυτό δημιουργήθηκε αυτό το «διαμαντάκι», που αγαπιέται μέχρι σήμερα από γενιές και γενιές.
Με συναντάνε τώρα παιδάκια και συζητάμε για τη σειρά και εγώ σκέφτομαι πως «δεν υπήρχαν τότε», κι όμως τη βλέπουν. Ήταν μια πραγματικά καταπληκτική δουλειά. Σίγουρα θα στενοχωριόμουν αν δεν ήμουν κομμάτι της. Ήταν όλα πολύ ωραία και εγώ εξελίχθηκα απίστευτα μέσα από αυτή τη δουλειά. Μέσα από αυτήν ένιωσα σαν να μπήκα σε μια δεύτερη σχολή υποκριτικής. Υπήρχαν άνθρωποι που ουσιαστικά ήταν δάσκαλοι.
Ο Γιάννης Μπέζος μας έμαθε τόσα πράγματα, φρόντιζε να μας τα εξηγεί όλα και μας έκανε μάθημα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων – αυτά τα μαθήματα είναι μοναδικά. Έχω τελειώσει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, που ήταν μια απαιτητική σχολή και έμαθα πολλά πράγματα. Σε συνδυασμό με την έναρξή μου στο «Ευτυχισμένοι Μαζί», μού έδωσε πολύ καλές βάσεις για να εξελίσσομαι συνέχεια. Είναι πολύ σημαντικό για εμένα να γίνομαι καλύτερη.
Η επιλογή αυτής της καριέρας βασίστηκε σε μια τρέλα της στιγμής. Εγώ ζούσα στη Θεσσαλονίκη, σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και μία ημέρα πέρασα έξω από μια Σχολή Θεάτρου. Είδα την πινακίδα και είπα: «Τέλεια, θα γίνω ηθοποιός».
Υπήρξε ποτέ στιγμή που αμφισβήτησες έντονα την επιλογή σου να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Η επιλογή αυτής της καριέρας βασίστηκε σε μια τρέλα της στιγμής. Εγώ ζούσα στη Θεσσαλονίκη, σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και μία ημέρα πέρασα έξω από μια Σχολή Θεάτρου. Είδα την πινακίδα και είπα: «Τέλεια, θα γίνω ηθοποιός». Γενικώς, είμαι ένας πολυπράγμων άνθρωπος. Μου αρέσει να κάνω πολλά πράγματα, να μαθαίνω, να σπουδάζω – δηλαδή, ιδανικά θέλω να πάω και σε μια τρίτη σχολή να σπουδάσω κάτι άλλο. Ανέβηκα, λοιπόν, στη Σχολή και ρώτησα τι πρέπει να κάνω για να γίνω ηθοποιός. Μου έδωσαν να διαβάσω ένα κείμενο, μου είπαν ότι κάνω καλά, και ξεκίνησα να σπουδάζω.
Υπήρχε μια ακατανίκητη έλξη, η οποία σηματοδότησε μια εντελώς διαφορετική πορεία στη ζωή μου απ’ ό,τι σπούδαζα και απ’ ό,τι θα έκανα ως επάγγελμα. Είναι πολύ πιθανόν, μάλιστα, αν δεν είχα κάνει την επιλογή της υποκριτικής, να μην γύριζα ποτέ στην Αθήνα. Έμεινα στη Θεσσαλονίκη εννέα χρόνια. Σπούδασα στο Πανεπιστήμιο, μετά πήγα για έναν χρόνο στην ιδιωτική σχολή και την επόμενη χρονιά έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Επειδή, λοιπόν, ξεκίνησα από διαφορετική αφετηρία και βρέθηκα αλλού, στα δύσκολα που έχει αυτή η δουλειά, έχω αναρωτηθεί αν έχω κάνει τη σωστή επιλογή ή αν θα έπρεπε να συνεχίζω να υποστηρίζω αυτή την επιλογή. Σίγουρα την αγαπώ πολύ. Εκφράζομαι μέσα από αυτή, γεγονός που το έχω ανάγκη. Μακάρι, όσο είμαι σε αυτόν τον χώρο, να κάνω όμορφα πράγματα που να αφορούν τον κόσμο. Αυτή θα είναι η ευλογία.
Έχει αλλάξει ο τρόπος που ερμηνεύεις την επιτυχία και την αποτυχία μέσα στα χρόνια;
Η επιτυχία και η αποτυχία είναι δύο έννοιες που μπορούν να ερμηνευτούν με διαφορετικούς τρόπους. Για παράδειγμα, η επιτυχία μπορεί να συνδέεται με τα νούμερα τηλεθέασης ή τα sold out του θεάτρου, αλλά μπορεί να συνδέεται και με την καλλιτεχνική επιτυχία. Υπάρχουν δουλειές που μπορεί να μην πάνε τόσο καλά και να αναρωτιέσαι τους λόγους, διότι καλλιτεχνικά ήταν σπουδαίες. Εξαρτάται, λοιπόν, από το πώς θα μετρήσεις την επιτυχία. Το ιδανικό είναι φυσικά να είναι καλλιτεχνική επιτυχία και, παράλληλα, ο κόσμος να την στηρίξει και να τη μετατρέψει σε εμπορική επιτυχία.
Έχω δει δουλειές που έχουν αποτύχει εισπρακτικά, αλλά καλλιτεχνικά ήταν άρτιες. Αντίστοιχα, μπορεί να δεις δουλειές που πηγαίνουν πολύ καλά εισπρακτικά, αλλά εσύ να μην μπορείς να αντιληφθείς τον λόγο αυτής της επιτυχίας. Το σέβεσαι, προφανώς, γιατί ο κόσμος σε ανεβάζει και ο κόσμος σε κατεβάζει.
Υπάρχουν ταμπέλες που έχεις νιώσει ότι έπρεπε να «σπάσεις» κατά τη διάρκεια της διαδρομής σου, για να επιβιώσεις στη δουλειά σου;
Εγώ, επειδή ξεκίνησα από μια επιτυχημένη κωμική σειρά, νομίζω πως όντως έχω ταυτιστεί στο μυαλό των ανθρώπων – που είναι υπεύθυνοι για τη διανομή ρόλων – με κάτι κωμικό. Στο θέατρο, από την άλλη, τα περισσότερα έργα που έχω κάνει είναι ψυχολογικά, κοινωνικά, θρίλερ, οπότε αντίστοιχα στον χώρο του θεάτρου είμαι πιο πολύ ταυτισμένη με αυτά τα είδη. Συνεπώς, για να σε σκεφτεί κάποιος να κάνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει συνηθίσει να σε βλέπει, χρειάζεται ανοιχτό μυαλό και φαντασία. Εσύ μπορείς να το κάνεις, αλλά πρώτα πρέπει κάποιος να σε φανταστεί. Το καλό για μένα είναι ότι έχω ακολουθήσει δύο διαφορετικούς δρόμους, συνεπώς έχω την πολυτέλεια να τα βιώνω και τα δύο.
Παρ’ όλα αυτά, γνωρίζω με σιγουριά πως δεν μπορώ να τα κάνω όλα. Η εμφάνιση του καθενός και τα χαρακτηριστικά του ενδεχομένως να τον αποκλείουν από κάποιους ρόλους. Δηλαδή, αν εμένα που έχω κάνει πρωταθλητισμό σε συγκεκριμένα αθλήματα με καλέσουν να υποδυθώ μια μπαλαρίνα, θα σου πω ότι ο σωματότυπός μου δεν θα πείσει κανέναν ότι είμαι μπαλαρίνα – ακόμα και να ήθελα. Αυτό αυτόματα με αποκλείει από έναν ρόλο. Με αυτή τη συνθήκη πρέπει να πας πάσο. Δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα.
Αυτό που χρειάζεται, νομίζω – ειδικά οι καλλιτέχνες – είναι να αρχίσουμε να αγκαλιάζουμε τις ανασφάλειές μας, γιατί έτσι θα γίνουμε καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
Ποιο χαρακτηριστικό σου έχεις μάθει να αποδέχεσαι περισσότερο όσο μεγαλώνεις;
Αυτό που χρειάζεται, νομίζω – ειδικά οι καλλιτέχνες – είναι να αρχίσουμε να αγκαλιάζουμε τις ανασφάλειές μας, γιατί έτσι θα γίνουμε καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Δεν θεωρώ ότι θα σταματήσουν να υπάρχουν, αλλά θα εκφράζονται με έναν πιο ήπιο τρόπο, ώστε να μην μας κατατρώει το άγχος. Πρέπει να κάνουμε τη ζωή μας κάπως πιο εύκολη. Ο καλλιτέχνης εκτίθεται – αυτό τον στρεσάρει και δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ, αλλά τουλάχιστον μπορεί να το αγκαλιάσει και να χαϊδέψει λίγο το παιδί που έχει μέσα του, λέγοντας: «Έλα τώρα, δεν πειράζει».
Δεν ξέρω κατά πόσο μπορείς να αποποιηθείς την ταυτότητα του καλλιτέχνη στη ζωή. Είναι ένα κομμάτι σου. Μεταφράζεις τα πράγματα μέσα από τη ματιά ενός καλλιτέχνη. Θυμάμαι έναν καθηγητή μου που έλεγε πως δεν σταματάς ποτέ να είσαι ηθοποιός: είτε γιατί θα σκέφτεσαι τον ρόλο σου, είτε γιατί θα διαβάζεις, είτε γιατί θα παρατηρείς τους γύρω σου. Αυτά είναι ένα παράσημο που βάζεις στην τσέπη σου και κάποια στιγμή θα τα χρησιμοποιήσεις για να φτιάξεις έναν ρόλο. Κάποιος σε έχει εμπνεύσει, από κάποιον τα «έκλεψες».
Είμαι τελειομανής, θέλω να τα κάνω όλα όσο καλύτερα μπορώ και, μάλλον, αυτό το «όσο καλύτερα μπορώ» ποτέ δεν είναι αρκετό για εμένα, αφού «μπορούσες και καλύτερα». Πλέον το αναγνωρίζω και αυτό είναι θετικό.
Πώς διαχειρίζεσαι την κριτική - τόσο αυτή που ασκείς εσύ στον εαυτό σου όσο και αυτοί που ασκούν οι άλλοι;
Είμαι τρομερά απαιτητική με τον εαυτό μου – και με τους άλλους, προφανώς, γιατί αν είσαι αυστηρός με εσένα, είσαι και με τους άλλους. Υπάρχει ένα μόνιμο μαστίγωμα. Παλεύω ανά φάσεις να πω: «Χαλάρωσε λίγο την κριτική στον εαυτό σου, αξίζεις να ακούσεις και ένα μπράβο από εσένα την ίδια». Κάποιες φορές το λέω, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο το εννοώ. Είμαι τελειομανής, θέλω να τα κάνω όλα όσο καλύτερα μπορώ και, μάλλον, αυτό το «όσο καλύτερα μπορώ» ποτέ δεν είναι αρκετό για εμένα, αφού «μπορούσες και καλύτερα». Πλέον το αναγνωρίζω και αυτό είναι θετικό. Παλαιότερα δεν το καταλάβαινα και άρχισα να το συνειδητοποιώ όταν μου το επισήμαναν οι άνθρωποί μου.
Η κριτική, λοιπόν, πρώτα απ’ όλα έρχεται από εμένα. Έπειτα, έχει να κάνει με το ποιος την λέει και ποιον στόχο έχει: να σε βελτιώσει ή να σε καταρρακώσει, γιατί σημασία έχει η πρόθεση. Συνεπώς, πρέπει να μπορείς να ερμηνεύεις αυτή την πρόθεση, ώστε να αξιοποιείς ή να μπλοκάρεις την κριτική που δέχεσαι. Στην πρώτη περίπτωση, σκέφτεσαι και ξανασκέφτεσαι όσα ειπώθηκαν και προσπαθείς να δεις τι μπορεί όντως να σε βοηθήσει και τι έχει νόημα να αξιοποιήσεις. Στη δεύτερη περίπτωση, επειδή είμαι ένας τρομερά ευαίσθητος άνθρωπος, η τοξική κριτική με έχει καταρρακώσει, με έχει ισοπεδώσει ψυχολογικά και μου έχει προκαλέσει πολλές φορές ψυχοσωματικά ή θέματα υγείας – γιατί κάπως έτσι μεταφράζονται σε εμένα οι στενοχώριες μου, και δυστυχώς για εμένα δεν έχω μάθει ακόμα να την μπλοκάρω. Ίσως να καταφέρω να την μπλοκάρω μετά, αφού έχω πιάσει τον πάτο που έχω πιάσει.
Δεν έχω φτάσει ακόμα σε ένα επιθυμητό επίπεδο, αλλά το παλεύω. Θαυμάζω πραγματικά ανθρώπους – ειδικά καλλιτέχνες – που λένε ότι δεν τους αφορά η άποψη που είναι κακοπροαίρετη. Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι θα φτάσω ποτέ σε αυτό το επίπεδο, αλλά τουλάχιστον πρέπει να φτάσω σε ένα επίπεδο ώστε να μην μεταφράζονται σε ψυχοσωματικά και θέματα υγείας, γιατί αυτό πλέον μου κάνει κακό.
Δεν διαπραγματεύομαι πια στη ζωή μου την τοξικότητα. Είμαι πολύ κάθετη σε αυτό. Όποιος είναι τοξικός δεν έχει θέση δίπλα μου, και χαίρομαι πολύ που σε αυτό το κομμάτι έχω φτάσει σε ένα καλό επίπεδο.
Η Ιωάννα του 2026 τι δεν διαπραγματεύεται πια στη ζωή της;
Δεν διαπραγματεύομαι πια στη ζωή μου την τοξικότητα. Είμαι πολύ κάθετη σε αυτό. Όποιος είναι τοξικός δεν έχει θέση δίπλα μου, και χαίρομαι πολύ που σε αυτό το κομμάτι έχω φτάσει σε ένα καλό επίπεδο. Παλαιότερα, έτρωγα την τοξικότητα στη μάπα. Όχι πια. Πλέον αναγνωρίζω τα σημάδια πολύ γρηγορότερα, και την τοξικότητα και τον χειρισμό. Αντί να πας να λύσεις εσύ τα δικά σου προβλήματα, προσπαθείς να μου δημιουργήσεις θέματα. Όχι, δεν είμαι η μαμά σου, ο μπαμπάς σου ή ο γιατρός σου για να σου λύσω τα θέματα. Λύσ’ τα και, σε παρακαλώ, σταμάτα να προσπαθείς να τα προβάλλεις σε εμένα. Έχω διώξει πολλούς ανθρώπους από τη ζωή μου – φίλους, συντρόφους, συνεργάτες – γιατί απλά δεν την παλεύω. Δεν αντέχω. Έχω πια άρνηση με την τοξικότητα.
Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη
Που θα βρεις την Ιωάννα Πηλιχού:
ΘΕΑΤΡΟ
«Surriento - Ο Κόσμος Ξανά», Τεχνοχώρος Εργοτάξιον
Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης
Σκηνοθεσία: Έφη Μεράβογλου
Ηθοποιοί: Ιωάννα Πηλιχού και Στέλιος Πετράκης
Εισιτήρια εδώ
«Check in για Δύο, Περιοδεία
Κείμενο: Μάκης Τσούφης
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Καζάκος
Ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Καζάκος & Ιωάννα Πηλιχού
Εισιτήρια εδώ
ΣΙΝΕΜΑ
«Memento Mori»
Σκηνοθεσία / Σενάριο: Μάκης Τσούφης
Παραγωγή: Kappa Films, 77 Films
Ηθοποιοί: Ιωάννα Πηλιχού, Κώστας Καραθωμάς, Αλέξανδρος Ρήγας, Τάσος Νούσιας, Θάνος Λέκκας, Πάρις Θωμόπουλος, Σπύρος Σταμούλης, Αργύρης Γκαγκάνης, Δαμιανός Νικολαΐδης, Ειρήνη Δένδη, Νάσσος Κοντής, Κατερίνα Χάσκα, Μαρίτα Τζατζαδάκη και ο Μάκης Τσούφης.
«Το Μυστικό του Δάσους»
Σκηνοθεσία: Μάκης Τσούφης & Στέλιος Ορφανίδης
Σενάριο: Στέλιος Ορφανίδης