Ιωάννα Ασημακοπούλου: “Μαθαίνουμε να κρύβουμε την αδυναμία, γιατί φοβόμαστε την κριτική” - Συνέντευξη στο JennyGr
Άννα Καντζηλιέρη
9 Φεβρουαρίου 2026
Για την Ιωάννα Ασημακοπούλου δεν χρειάζονται πολλές λέξεις. Εδώ και περίπου μια εικοσαετία διανύει τη δική της πορεία στον χώρο της υποκριτικής, αναλαμβάνοντας με επιτυχία τηλεοπτικούς και θεατρικούς ρόλους. Η δουλειά της είναι το πάθος της και κάθε στιγμή δημιουργίας αποτελεί συνάμα και στιγμή ζωής. Από την πρώτη γνωριμία μαζί της, θα καταλάβεις πως πρόκειται για έναν άνθρωπο που αναζητά την ουσία σε ό,τι υπάρχει και κινείται γύρω του. Το χιούμορ και ο αυθορμητισμός της λειτουργούν, μάλλον, ως ασπίδα προστασίας από τη μαυρίλα του κόσμου. Σκέφτεται πολύ, χαμογελάει με την καρδιά της και μιλάει για όσα υπάρχει λόγος να μιλήσει.
Αυτή τη θεατρική σεζόν, πρωταγωνιστεί στην παράσταση που σκηνοθετεί η Βαλέρια Δημητριάδου, «Ένα κάποιο κενό», στο θέατρο Εμπορικόν, στην οποία υποδύεται μια γυναίκα που βιώνει τη μητρότητα για πρώτη φορά, ενώ, παράλληλα, πάσχει από επιλόχεια κατάθλιψη. Η πρόκληση μεγάλη, αλλά αν έχεις δει την παράσταση, γνωρίζεις ήδη πως την φέρνει εις πέρας με απόλυτη επιτυχία. Διεισδύει με προσοχή και ευαισθησία στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα της, αφήνοντας στη σκηνή ένα κομμάτι του εαυτού της.
Μεταξύ παραστάσεων και γυρισμάτων για το «Σόι σου» στον Alpha, η Ιωάννα Ασημακοπούλου μίλησε στο JennyGr για τον θεατρικό ρόλο της, το σοβαρό ζήτημα της επιλόχειας κατάθλιψης, το «ταξίδι» της στην υποκριτική αυτά τα παραπάνω από 20 χρόνια και τη ζωή της πίσω από φώτα και κάμερες. Όσα κατέθεσε, ακολουθούν παρακάτω.
Διάβασε τη συνέντευξη της Ιωάννας Ασημακοπούλου στο Jenny Gr:
Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε αρχικά στην παράσταση «Ένα κάποιο κενό»;
Ήταν ένας συνδυασμός που δεν γινόταν να αγνοήσω. Το ίδιο το έργο, η Βαλέρια Δημητριάδου και αυτός ο υπέροχος θίασος. Από την πρώτη στιγμή, όλα μέσα μου έλεγαν «ναι». Ήταν από αυτές τις φορές που δεν το σκέφτεσαι πολύ, απλώς νιώθεις ότι πρέπει να είσαι εκεί.
Το κείμενο της Βαλέριας με ενεργοποίησε από την πρώτη στιγμή. Ένιωσα σαν να έδωσε φωνή σε κομμάτια μου, που υπήρχαν σιωπηλά μέσα μου, παρόλο που δεν έχω γίνει ποτέ μητέρα.
Πώς προσεγγίσατε τον ρόλο μιας γυναίκας που πάσχει από επιλόχεια κατάθλιψη;
Ξεκίνησα από μέσα μου. Από τις εμπειρίες μου, τα σκοτάδια μου, τις ρωγμές μου. Το κείμενο της Βαλέριας με ενεργοποίησε από την πρώτη στιγμή. Ένιωσα σαν να έδωσε φωνή σε κομμάτια μου, που υπήρχαν σιωπηλά μέσα μου, παρόλο που δεν έχω γίνει ποτέ μητέρα. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη πρόβα που δοκίμασα τον μονόλογό μου στη σκηνή. Η υπεύθυνη του θεάτρου, που καθόταν από κάτω, άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Μας είπε ότι αυτό ακριβώς είχε ζήσει κι εκείνη, όταν έκανε το πρώτο παιδί της. Ήταν μια στιγμή αποκάλυψης. Κατάλαβα πόσο βαθιά και αληθινά μπορεί να ακουμπήσει μια ιστορία έναν άνθρωπο. Εκείνη την ημέρα άλλαξε κάτι και μέσα μου.
Η παράσταση παρουσιάζει ιστορίες ανθρώπων βγαλμένες μέσα από την καθημερινότητα και θίγει κοινωνικά θέματα που - σε έναν βαθμό - παραμένουν ταμπού για συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες. Το παρατηρείτε αυτό στις αντιδράσεις των θεατών;
Αυτό που με συγκινεί βαθιά είναι, ότι οι θεατές συνδέονται με το έργο, ακόμα και στις πιο δύσκολες ή αμήχανες στιγμές. Δεν έχει σημασία η ηλικία ή τα ταμπού που κουβαλά ο καθένας. Βλέπεις ανθρώπους να φεύγουν με μάτια δακρυσμένα, σαν να έχουν συναντήσει ένα κομμάτι του εαυτού τους που είχαν καιρό να αντικρίσουν. Πολλοί έρχονται δεύτερη και τρίτη φορά. Μας λένε, ότι θέλουν να ξανακούσουν το κείμενο, να δουν πράγματα που τους ξέφυγαν, να ξαναζήσουν αυτή την εμπειρία. Κάθε φορά νιώθω πως σκηνή και πλατεία γινόμαστε ένα. Υπάρχει κάτι σχεδόν μυσταγωγικό σε αυτό.
Το θέατρο έχει τη δύναμη να μας ταρακουνήσει, να μας ξεβολέψει, να φέρει στο φως όσα αποφεύγουμε. Σε εποχές που μας λένε «βολέψου, δεν αλλάζει τίποτα», το θέατρο έρχεται να αντισταθεί.
Ποια είναι η δύναμη του θεάτρου, όταν πραγματεύεται τόσο ευαίσθητα κοινωνικά θέματα;
Πιστεύω πως, αν έστω κι ένας άνθρωπος φύγει από μια παράσταση, βλέποντας τα πράγματα με λίγο διαφορετική ματιά, τότε το θέατρο έχει πετύχει τον σκοπό του. Το θέατρο έχει τη δύναμη να μας ταρακουνήσει, να μας ξεβολέψει, να φέρει στο φως όσα αποφεύγουμε. Σε εποχές που μας λένε «βολέψου, δεν αλλάζει τίποτα», το θέατρο έρχεται να αντισταθεί. Να πει: κοίτα, νιώσε, σκέψου. Και αυτό είναι βαθιά πολιτικό και ανθρώπινο μαζί.
Η ευαλωτότητα είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας. Είναι ένας δρόμος σύνδεσης, πρώτα με εμάς και μετά με τους άλλους. Μαθαίνουμε να κρύβουμε την αδυναμία, γιατί φοβόμαστε την κριτική. Κι όμως, εκεί βρίσκεται η αλήθεια μας.
Τι πιστεύετε ότι δεν γνωρίζει ή δεν κατανοεί επαρκώς η κοινωνία γύρω από την επιλόχεια κατάθλιψη;
Δυστυχώς δεν υπάρχει αρκετή ενημέρωση, και άρα ούτε ουσιαστική κατανόηση. Παραμένει ταμπού για πολλές γυναίκες. Μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι η γυναίκα «πρέπει να αντέχει», ότι η ευαλωτότητα είναι αδυναμία. Όμως η ευαλωτότητα είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης μας. Είναι ένας δρόμος σύνδεσης, πρώτα με εμάς και μετά με τους άλλους. Μαθαίνουμε να κρύβουμε την αδυναμία, γιατί φοβόμαστε την κριτική. Κι όμως, εκεί βρίσκεται η αλήθεια μας.
Σε έναν κόσμο που διαρκώς «τρέχει», τι χώρο αφήνετε στο κενό, στη σιωπή, στην παύση;
Θα ήθελα να αφήνω περισσότερο. Η αλήθεια είναι πως δεν τα καταφέρνω, όσο θα ήθελα. Στο θέατρο λέμε ότι ο συναισθηματικά γεμάτος ηθοποιός φαίνεται στην παύση. Στη ζωή, όμως, φοβόμαστε τη σιωπή. Τρέχουμε να τη γεμίσουμε, γιατί φοβόμαστε τι μπορεί να φανερωθεί μέσα της. Το κενό μας φέρνει απέναντι στον εαυτό μας. Κι αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Για ποια στιγμή της 20ετούς διαδρομής σας, νιώθετε υπερήφανη για τον εαυτό σας; Ίσως για τη σειρά «Είμαι η Τζο», που έφτασε μέχρι το Netflix;
Είμαι υπερήφανη για πολλές συνεργασίες, αλλά η σειρά «Είμαι η Τζο» έχει μια ξεχωριστή θέση μέσα μου. Εκεί έβαλα πολλά προσωπικά κομμάτια. Ήταν μια δουλειά που με μετακίνησε εσωτερικά, άλλαξε τον τρόπο που βλέπω εμένα και τον κόσμο. Με βοήθησε να σπάσω ταμπού, φόβους, ντροπές που κουβαλούσα χρόνια. Είναι σταθμός στη ζωή και την καριέρα μου.
Θα ήθελα επίσης να είχα ξεκινήσει νωρίτερα ψυχοθεραπεία. Αλλά, από την άλλη, τιμώ τη διαδρομή μου έτσι όπως ήρθε. Για όσα έμαθα, για όσα άντεξα, μα πάνω απ’ όλα για τους ανθρώπους που συνάντησα.
Αν ξεκινούσατε σήμερα την ενασχόλησή σας με την υποκριτική, τι θα κάνατε διαφορετικά;
Τα πάντα και τίποτα μαζί… Θα ήθελα να είχα συναντήσει νωρίτερα τον Ανδρέα Μανωλικάκη, αυτόν τον σπουδαίο δάσκαλο που μου έμαθε πράγματα που δεν είχα μάθει ποτέ στη σχολή. Θα ήθελα επίσης να είχα ξεκινήσει νωρίτερα ψυχοθεραπεία. Αλλά, από την άλλη, τιμώ τη διαδρομή μου έτσι όπως ήρθε. Για όσα έμαθα, για όσα άντεξα, μα πάνω απ’ όλα για τους ανθρώπους που συνάντησα.
Ποιος από τους φόβους σας σάς «ενοχλεί» περισσότερο;
Με φοβίζει η σκέψη ότι μπορεί να χάσουμε τα κεκτημένα μας δικαιώματα. Ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς. Με φοβίζει, επίσης, να χάσουμε την επαφή με τον εαυτό μας και, ακόμη περισσότερο, μεταξύ μας. Θέλω να μπορούμε να αγκαλιαζόμαστε, να είμαστε άνθρωποι ο ένας για τον άλλον.
Υπάρχει κάποια σκέψη που σας γεμίζει ελπίδα τις δύσκολες ημέρες της καθημερινότητας;
Αυτή την περίοδο έρχεται συχνά στο μυαλό μου ένας στίχος της Λίνας Νικολακοπούλου: «Σ’ όποιον αρέσουμε για τους άλλους δε θα μπορέσουμε,πώς να χωρέσουμε τόσοι άνθρωποι στο κενό;». Μου θυμίζει ότι δεν γίνεται να χωρέσουμε παντού και ότι αυτό είναι εντάξει. Και ναι… ταιριάζει πολύ και με το έργο.
Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη
Info παράστασης:
«Ένα κάποιο κενό», στο θέατρο Εμπορικόν
Κείμενο/σκηνοθεσία/μουσική: Βαλέρια Δημητριάδου
Ηθοποιοί: Αθηνά Αλεξοπούλου, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Αντώνης Καρυστινός, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Μιχάλης Πανάδης, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Αθηνά Σακαλή
Εισιτήρια εδώ