Τάνια Μπρεάζου στο JennyGr: “Δεν χρειάζομαι πια κανέναν να μου πει ότι είμαι καλή, το πιστεύω εγώ η ίδια”

Ήταν μόλις 17 ετών, όταν το κοινό τη γνώρισε μέσα από τη σκηνή του X Factor. Μια νεαρή τραγουδίστρια με μια εξαιρετική φωνή, που από την πρώτη στιγμή έδειχνε ότι διέθετε όλα τα εφόδια για να χαράξει τη δική της πορεία στον χώρο της μουσικής. Μία δεκαετία αργότερα, η Τάνια Μπρεάζου δεν είναι πια εκείνο το κορίτσι που προσπαθούσε να αποδείξει την αξία του και να ζήσει το μεγάλο όνειρο. Είναι μια γυναίκα που γνωρίζει ποια είναι, έχει συμφιλιωθεί με τον εσωτερικό κόσμο της και αναζητά, πάνω απ' όλα, την αλήθεια της μέσα από τη μουσική.

Αφορμή για τη συνάντησή μας στάθηκε το νέο της τραγούδι, «Gypsy Girl», ίσως το πιο προσωπικό μουσικό βήμα που έχει κάνει μέχρι σήμερα. Μέσα σε αυτή τη δεκαετία, η Τάνια Μπρεάζου δοκιμάστηκε σε διαφορετικά είδη μουσικής, έμαθε, εξελίχθηκε και, πλέον, νιώθει πως έχει βρει το «λιμάνι» της. Παράλληλα, μιλήσαμε για την ανάγκη να αγαπάς ελεύθερα, την ψυχοθεραπεία που τη βοήθησε να πάψει να εξαρτά την αξία της από την επιβεβαίωση των άλλων, το bullying που «σημάδεψε» τα παιδικά της χρόνια, αλλά και για εκείνο το μικρό παιδί που όλοι κουβαλάμε μέσα μας και κάποια στιγμή χρειάζεται να του ψιθυρίσουμε πως τα κατάφερε.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μυρτώ Βασιλείου για την Ψυχική Υγεία: “Είναι πολύ βαρύ να μην μπορείς να ελέγξεις ούτε το σώμα ούτε τις σκέψεις σου”

Με μια ειλικρίνεια που - δυστυχώς - πια σπάνια συναντάς εκεί έξω, χωρίς καμία διάθεση να ωραιοποιήσει τις εμπειρίες της, η Τάνια Μπρεάζου μίλησε στο JennyGr για όλα όσα τη διαμόρφωσαν και για τη γυναίκα που επιλέγει να είναι σήμερα. Δίχως φίλτρα και δεύτερες σκέψεις μου επέτρεψε να γνωρίσω την πιο αυθεντική εκδοχή του εαυτού της.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

Η συνέντευξη της Τάνιας Μπρεάζου στο JennyGr:

• Νέο τραγούδι, νέο κεφάλαιο: Πόση «Τάνια» υπάρχει μέσα στο «Gypsy Girl»; Τι σημαίνει για εσένα αυτό το νέο επαγγελματικό βήμα;

Είμαι πολύ χαρούμενη και υπερήφανη γι’ αυτή τη δουλειά, που κυκλοφορεί από την Panik Records σε στίχους του Theo Tzima - του γκουρού, όπως τον φωνάζω εγώ. Το video clip το ανέλαβε ο Mike Martz, έχει γυριστεί στη Μύκονο. Αυτό το τραγούδι είναι 100% Τάνια, όπως είπες είναι ένα νέο κεφάλαιο και μου αρέσει πολύ.

Το «Gypsy Girl» αποτελεί το σύμβολο της ελευθερίας, της ανάγκης ενός ανθρώπου να αγαπάει και να ερωτεύεται δίχως όρια και δίχως εξηγήσεις, γιατί η αγάπη και ο έρωτας δεν έχουν φύλο, και στις ημέρες μας δεν χρειάζεται να συζητάμε ποιος αγαπάει ποιον, αλλά να συζητάμε για το ίδιο το συναίσθημα, την αγάπη και τον έρωτα. Συνεπώς, εκπέμπει και μια ανάγκη για ελευθερία, που την έχω και εγώ η ίδια. Μου αρέσει να είμαι αυθόρμητη, να ταξιδεύω, να αγαπάω δίχως όρια, χωρίς φίλτρα, οπότε με αντιπροσωπεύει πολύ αυτό το τραγούδι.

Το «Gypsy Girl» αποτελεί το σύμβολο της ελευθερίας, της ανάγκης ενός ανθρώπου να αγαπάει και να ερωτεύεται δίχως όρια και δίχως εξηγήσεις, γιατί η αγάπη και ο έρωτας δεν έχουν φύλο, και στις ημέρες μας δεν χρειάζεται να συζητάμε ποιος αγαπάει ποιον, αλλά να συζητάμε για το ίδιο το συναίσθημα, την αγάπη και τον έρωτα.

• Ποιος είναι ο μεγαλύτερος στόχος σου κάθε φορά που ξεκινά ένα καινούργιο project, όπως είναι αυτός ο δίσκος;

Ο μεγαλύτερος στόχος μου είναι πάντα να ακούει ο κόσμος τα τραγούδια μου και να καταλαβαίνει από την πρώτη νότα, ότι είμαι εγώ, ότι είναι η φωνή μου. Νομίζω κάθε καλλιτέχνης επιθυμεί να αποκτήσει μια δική του ταυτότητα και μια δική του θέση στη μουσική βιομηχανία. Είμαι πολύ χαρούμενη, διότι από τα 17 μου που μπήκα στο X-Factor και ξεκίνησε το όνειρό μου - παρ’ όλο που δεν έχει πραγματοποιηθεί στο 100% - έχω κάνει σημαντικά βήματα και εισπράττω την αγάπη του κόσμου κάθε ημέρα, που για εμένα είναι πολύ συγκινητικό και μου δίνει μεγάλη δύναμη στο να συνεχίσω και να εξελιχθώ τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνης.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

• Μετά από περίπου μια δεκαετία στον χώρο της μουσικής, ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο «αγκάθι» που αντιμετωπίζει συνεχώς ένας καλλιτέχνης;

Είναι πολλά και εμείς οι καλλιτέχνες είμαστε έντονες προσωπικότητες, εκφραζόμαστε πολύ έντονα - ειδικά εγώ. Όπως είπα, δεν φιλτράρω τη σκέψη μου, είμαι πολύ αυθόρμητη σε όλα και εκφράζω ό,τι νιώθω στο 100%. Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο «αγκάθι» είναι, επειδή στις ημέρες μας τα social media έχουν δυναμώσει πάρα πολύ και ο καθένας μπορεί να γράψει τη γνώμη του κάτω από μια δουλειά ενός καλλιτέχνη, θα υπάρξουν και πολύ αρνητικά σχόλια, τα οποία για εμένα είναι σημαντικό ένας καλλιτέχνης να μπορεί να τα διαχειριστεί και να μην τα παίρνει προσωπικά, διότι δεν έχει να κάνει με εμάς, αλλά με εκείνους τους ίδιους.

Επίσης, ένας καλλιτέχνης έχει να διαχειριστεί τον ανταγωνισμό - προσωπικά έχω ανταγωνισμό με τον εαυτό μου, θέλω κάθε φορά να τον ξεπερνάω και αυτή είναι και μια ανησυχία του καλλιτέχνη. Τη νυχτα μπορώ να τη διαχειριστώ πολύ εύκολα, γιατί είμαι παιδί της νύχτας, ακόμα και στο σχολείο διάβαζα τη νύχτα, οπότε δεν με επηρεάζουν τα ωράρια.

• Το να προσπαθείς να ξεπερνάς τον εαυτό σου κάθε φορά, θέλει γερό στομάχι. Σίγουρα ακούγεται ευκολότερο απ’ ότι είναι στην πράξη, γιατί μπαίνεις συνεχώς στη διαδικασία της αυτοκριτικής.

Συνήθως κάνεις και ένα τεράστιο overthinking καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Βέβαια, κάτι σημαντικό που ξεχνάμε οι περισσότεροι είναι να πούμε ένα «μπράβο» στον εαυτό μας, δηλαδή έχουμε την τάση να θέλουμε συνεχώς να τον ξεπερνάμε, να κάνουμε κάτι καλύτερο, όμως δεν στεκόμαστε ποτέ στις νίκες μας και δεν τον συγχαίρουμε ποτέ για τις επιτυχίες του, γιατί αυτές σου δίνουν τη δύναμη να προχωρήσεις. Εγώ δεν είμαι συμφιλιωμένη με αυτό. Όλα χρειάζονται μέτρο.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

• Διάβαζα μια συνέντευξη που έλεγες, πως στο παρελθόν είχες πειραματιστεί με την καριέρα σου, όμως πλέον νιώθεις σαν να βρήκες το «λιμάνι» σου όσον αφορά το είδος της μουσικής. Τι ονειρεύεσαι για τα επόμενα βήματα;

Ονειρεύομαι να έχω όντως τη δική μου ταυτότητα, να κάνω τη δική μου μουσική - χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν παίρνουμε ιδέες από άλλους καλλιτέχνες, που έχουμε ως είδωλά μας. Κάθε καλλιτέχνης έχει τις επιρροές του και αυτό που λέω πάντα στον εαυτό μου είναι ότι παρακολουθώντας καλλιτέχνες που θαυμάζω, παίρνω πραγματάκια και φτιάχνω τη δική μου ταυτότητα, φτιάχνω την Τάνια, η οποία αν δεν βγάλει κάτι αληθινό από μέσα της δεν μπορεί να το περάσει στον κόσμο. Τελικά, αυτό που έχω συνειδητοποιήσει και θεωρώ το σημαντικότερα πράγμα είναι η αυθεντικότητα, η αλήθεια σου. Όποιος καλλιτέχνης καταφέρνει να εξωτερικεύσει την αλήθεια του, πετυχαίνει. Είναι πολύ σημαντικό αυτό.

• Μια πραγματικά δυνατή γυναίκα για εσένα είναι εκείνη που δεν λυγίζει ποτέ ή εκείνη που λυγίζει και συνεχίζει να προχωρά;

Επειδή μεγάλωσα με μια μαμά, η οποία ήταν και μαμά και μπαμπάς ταυτόχρονα, είχα το είδωλο μιας δυναμικής γυναίκας μέσα στο σπίτι μου, μιας γυναίκας που μου έλεγε πως δεν έχω ανάγκη κανέναν και πως δεν λυγίζω, γιατί είμαι πολύ δυνατή. Χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι δεν πρέπει να λυγίσω. Και επειδή, δυστυχώς ακόμα και στις ημέρες μας, η γυναίκα δεν έχει τη θέση που της αρμόζει, θα έλεγα ότι είναι καλό να λυγίζει, διότι ζούμε σε μια κοινωνία που πιστεύει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, αλλά τελικά δεν την έχει όσο ψηλά θα έπρεπε. Ενώ μπορούμε να αντέξουμε τα πάντα και είμαστε πολύ δυνατές, έχουμε το δικαίωμα να λυγίσουμε και να νιώσουμε πάλι μικρά κορίτσια. Δηλαδή εγώ έχω την ανάγκη κάποιες φορές να κλάψω και να πω στον άνθρωπό μου «κοίταξε να δεις, αυτό εγώ δεν μπορώ να το διαχειριστώ, θέλω να το συζητήσουμε για να πάρω δύναμη». Στο παρελθόν, βέβαια, το κρατούσα μέσα μου, γιατί πίστευα πως δεν πρέπει να λυγίσω.

Και επειδή, δυστυχώς ακόμα και στις ημέρες μας, η γυναίκα δεν έχει τη θέση που της αρμόζει, θα έλεγα ότι είναι καλό να λυγίζει, διότι ζούμε σε μια κοινωνία που πιστεύει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, αλλά τελικά δεν την έχει όσο ψηλά θα έπρεπε. Ενώ μπορούμε να αντέξουμε τα πάντα και είμαστε πολύ δυνατές, έχουμε το δικαίωμα να λυγίσουμε και να νιώσουμε πάλι μικρά κορίτσια.

• Έχεις περάσει περιόδους, όπου η καθημερινότητα και ο ψυχικός κόσμος σου εξαρτώνταν από την αποδοχή και την άποψη των άλλων;

Στις αρχές της καριέρας μου, όταν ήμουν 17-18 χρονών. Στην αρχή του ονειρού από το X-Factor, επειδή βρισκόμουν και στην εφηβεία, με επηρέαζε πολύ η γνώμη των άλλων και ένιωθα ότι θα πάρω αξία μόνο, αν επιβραβευτώ από εκείνους. Με το πέρασμα των χρόνων και με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας, ανακάλυψα ότι δεν χρειάζομαι κανέναν να μου πει ότι είμαι καλή, γιατί το πιστεύω εγώ η ίδια για τον εαυτό μου, οπότε οι γνώμες των άλλων - καλές ή κακές - δεν είναι όσο σημαντικές ήταν στο παρελθόν για εμένα.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

• Υπάρχει κάποιο κομμάτι του εαυτού σου, που ακόμη προσπαθείς να συμφιλιώσεις μαζί του;

Υπάρχει μια πλευρά του εαυτού μου που δεν έχω συμβιβαστεί ακόμα μαζί της. Είμαι control freak. Θα έπρεπε κάποια στιγμή να πω «χαλάρωσε». Είμαι, επίσης, people pleasing και το κάνω από την ψυχή μου, είμαι δοτική. Μου δίνει περισσότερη χαρά το να προσφέρω πράγματα στους δικούς μου ανθρώπους, παρά σε εμένα. Ωστόσο, πρέπει να γίνεται και το αντίστροφο. Αυτό προσπαθώ να δουλέψω πλέον. Είμαι σε καλό δρόμο.

• Έχεις μιλήσει ανοιχτά για το bullying που δέχτηκες στην παιδική ηλικία σου λόγω της διαφορετικής καταγωγής. Τι «γράφεται» στην καρδιά ενός παιδιού που βιώνει εκφοβισμό; Πώς πιστεύεις έχει επιδράσει στον χαρακτήρα της ενήλικης Τάνιας;

Επιδρά πάρα πολύ, γι’ αυτό και όσες φορές θίγω αυτό το θέμα, δεν το κάνω για να μιλήσω για τα παιδικά χρόνια μου, ούτε για να με λυπηθεί κάποιος. Το κάνω για να δώσω δύναμη στα νέα παιδιά - γιατί δυστυχώς το bullying υπάρχει και στις ημέρες μας. Είναι πολύ σημαντική η δουλειά που κάνουν οι γονείς στο σπίτι, πρέπει να τους δώσουν την αυτοπεποίθηση που χρειάζονται, για να μπορούν να σταθούν στην κοινωνία, αγνοώντας τα κακεντρεχή σχόλια. Οπότε, η δουλειά στο σπίτι παίζει καθοριστικό ρόλο για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού.

Όσο περνούν τα χρόνια, το προσωπικό βίωμα του bullying ξεθωριάζει, αλλά έχω δουλέψει πολύ με τον εαυτό μου. Σε κάθε άνθρωπο κρύβεται ένα μικρό παιδί μέσα του, το οποίο έχει τα παράπονά του, αλλά είναι ωραίο να αποδεχόμαστε τα τραύματά μας και να τα ξεπερνάμε, διότι είμαστε αυτοί που είμαστε, έχουμε μια άλλη ζωή, έχουμε εξελιχθεί και αφήνουμε αυτό το μικρό παιδάκι πίσω, το οποίο δεν πρέπει να κλαίει, αλλά να είναι υπερήφανο για τη σημερινή εκδοχή μας.

Σε κάθε άνθρωπο κρύβεται ένα μικρό παιδί μέσα του, το οποίο έχει τα παράπονά του, αλλά είναι ωραίο να αποδεχόμαστε τα τραύματά μας και να τα ξεπερνάμε.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

• Ποια είναι η πιο γενναία απόφαση που πήρες, όταν όλοι σου έλεγαν να κάνεις το αντίθετο;

Θα σου πω κάτι πολύ παράξενο. Όταν δεν συζητάω τις αποφάσεις μου με κανέναν, πάντα βγαίνουν σε καλό. Είναι αυτό που λένε, όταν κάνεις σχέδια, μην τα λες. Θα τα πεις, όταν τα πραγματοποιήσεις και πλέον το έχω σαν μότο στη ζωή μου. Ακόμα και σε συζητήσεις να είμαι για κάποια δουλειά, για ο,τιδήποτε, θα το κρατήσω για τον εαυτό μου. Θα το πω, όταν γίνει. Πριν έρθω στην Αθήνα, όταν έλεγα στους φίλους μου τι θέλω να κάνω, με συμβούλευαν να μείνω στο νησί. Αλλά το πείσμα και η άγνοια κινδύνου εκείνης της ηλικίας με έκαναν να βρεθώ ξαφνικά εδώ. Θυμάμαι είπα «πάμε και ό,τι γίνει, δεν με νοιάζει τίποτα».

Κάτι, επίσης, σημαντικό που πιστεύω, είναι πως σε έναν κόσμο γεμάτο λαγούς, οι οποίοι συνεχώς τρέχουν να επιτεύξουν τον στόχο γρήγορα και τελικά σκοντάφτουν, να είσαι η χελώνα που προχωράει αργά, σταθερά και φτάνει στον προορισμό της σώα και αβλαβής. Για εμένα, το αργό και σταθερό βήμα είναι και το πιο σημαντικό, γιατί έτσι όπως θα ανέβεις, έτσι θα πέσεις. Αργά θα ανέβεις, αργά θα πέσεις, γρήγορα θα ανέβεις, γρήγορα θα πέσεις.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

• Στις γκρίζες ημέρες της ζωής, ποιο είναι το καταφύγιό σου;

Στις γκρίζες ημέρες μου το καταφύγιό μου είναι η φωνή της μαμάς μου. Μπορεί να την πάρω τηλέφωνο και να μην της πω τι έχω, γιατί δεν θέλω να τη στεναχωρήσω - είμαι τέτοιος άνθρωπος - αλλά και μόνο που την ακούω μού δίνει δύναμη. Επίσης, δύναμη μου δίνει ο σύντροφός μου, ο σκύλος μου, η μουσική, ένα περπάτημα στο βουνό. Μπορεί να έχεις μια κακή ημέρα και όσο δύσκολο κι αν είναι στην πράξη, πρέπει να βρεις τη δύναμη και να πεις στον εαυτό σου «πάμε να τη φτιάξουμε, σήκω». Με λίγη προσπάθεια, μπορεί να αλλάξει το τοπίο γύρω μας και να μην είναι πια γκρίζο. Όλα γίνονται.

Δες εδώ το video clip της Τάνιας Μπρεάζου για το «Gypsy Girl»:

Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη