Κόρα Καρβούνη στο JennyGr: «Τα παιδιά μας πρέπει να είναι ελεύθερα, να βλέπουμε την πλάτη τους να φεύγει, γιατί το πιο δύσκολο είναι να απογαλακτιστεί ο γονέας»
Δήμητρα Πραντάλου
5 Σεπτεμβρίου 2026
Έχω δώσει ραντεβού μια τυχαία Πέμπτη του καλοκαιριού, με την Κόρα Καρβούνη. Μια ηθοποιός που δεν χρειάζεται συστάσεις, έχει αφήσει το αποτύπωμά της στην υποκριτική όλα αυτά τα χρόνια. Θυμάμαι το άγχος, αλλά και την ανυπομονησία. Δεν χρειάστηκαν παραπάνω από δέκα λεπτά για να ξεχάσω κάθε συναίσθημα και να απορροφηθώ στα λόγια της.
Αφορμή για τη συνέντευξη στο JennyGr στάθηκε ο πρωταγωνιστικός της ρόλος στην επερχόμενη ταινία «Κόκορας» που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 10 Σεπτεμβρίου. Μια γλυκόπικρη κωμωδία του Τάσου Γερακίνη και με πρωταγωνιστές τους Νίκο Κασάπη, Δημήτρη Καταλειφό, Ελένη Κοκκίδου, Γιάννη Σαρακατσάνη, Γιούλικα Σκαφιδά, Γιάννη Δρακόπουλο, Κωνσταντίνο Μουταφτσή, Νίκο Δαφνή, και Ελένη Δαφνή.
Η Κόρα Καρβούνη υποδύεται την «Πόπη», μια γυναίκα που θα έλεγε κανείς πως είναι τέρας ψυχραιμίας απέναντι στις φιλοδοξίες του συζύγου της και τα μεγαλεπήβολα όνειρα του. Κι όμως, προσπαθεί με κάθε κόστος να κρατήσει την ισορροπία στο σπίτι της.
Ο «Κόκορας» είναι μια ταινία που καθρεφτίζει την ελληνική κοινωνία: παρουσιάζει μέσα από το χιούμορ όλες τις παθογένειες που εξακολουθούν να υπάρχουν σε μια οικογένεια. Ακόμα κι αν τις αναγνωρίζουμε, είναι «εκεί» να μας υπενθυμίζουν πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Πρόκειται για ένα σύγχρονο κοινωνικό δράμα με ρεαλιστικό διάλογο και στοιχεία σάτιρας, που ακολουθεί την ιστορία ενός πατέρα της εργατικής τάξης καθώς προσπαθεί να εξασφαλίσει το μέλλον του γιου του σε έναν κόσμο που διαρκώς τον σπρώχνει στο περιθώριο.
Με την Κόρα Καρβούνη, λοιπόν, μιλήσαμε για το πώς έχτισε τον ρόλο της στον Κόκορα, για τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας, για το «ελληνικό όνειρο», για τα social media, αλλά και για τον νέο της ρόλο, αυτόν της σκηνοθέτιδας, σε επερχόμενη θεατρική παράσταση.
Η Κόρα Καρβούνη στο JennyGr
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις «ναι» στον Κόκορα;
Αυτό που εμένα με προκάλεσε πάρα πολύ είναι το ίδιο το σενάριο. Είναι ένα άκρως ρεαλιστικό σενάριο. Οι διάλογοι έχουν δουλευτεί έτσι από τους σεναριογράφους, τον Τάσο Γερακίνη και την Κατερίνα Κατερίνα Παπαναστασάτου, που είναι σαν να έγραψαν τον προφορικό λόγο. Όταν πήρα στα χέρια μου το σενάριο, πρώτη φορά δεν μπορούσα κάποιες φορές να το διαβάσω. Γιατί ήταν γραπτός ο προφορικός λόγος, που είναι το πιο δύσκολο πράγμα να πετύχει κανείς. Και αυτό αμέσως με ιντρίγκαρε πάρα πολύ, δηλαδή σαν τεχνική. Πέραν του όλου εγχειρήματος, που θεωρώ ότι είναι ένα πάρα πολύ έξυπνο σενάριο, πάρα πολύ σύγχρονο, με άγγιξε πάρα πολύ και το θέμα του.
Το οποίο είναι και επίκαιρο. Παρουσιάζει όλες τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας.
Φοβερές παθογένειες. Και εκεί είναι το μεγάλο χιούμορ, γιατί όλοι αναγνωρίζουμε είτε στον εαυτό μας τέτοια στοιχεία είτε σε κάποιον κοντινό μας συγγενή ή πρόσωπο. Είναι πολύ αναγνωρίσιμα τα πράγματα για όλους μας τους Έλληνες.
Υπάρχει μια σκηνή στον Κόκορα που σκέφτηκες πως, ναι, «όλη η Ελλάδα είναι εδώ μαζεμένη»;
Όταν μαζευόταν η οικογένεια, ειδικά η σκηνή που είναι ο πατέρας, ο γιος και η μάνα στο χωριό, είναι μια συνταρακτική σκηνή, γιατί εκεί βλέπεις όλη την παθογένεια. Και τις οικογένειες που μαλώνουν οι δύο γονείς για το παιδί. Πόσο τον έχει κανακάρη η μητέρα και ο πατέρας τον μειώνει, τον αχρηστεύει. Δηλαδή και οι δύο, από την άλλη, το ίδιο του κάνουν. Δηλαδή αχρηστεύεις έναν άνθρωπο όταν τον μειώνεις, τον αχρηστεύεις όμως και όταν τον κανακεύεις.
Δυστυχώς το βλέπουμε να συμβαίνει ακόμα πολύ έντονα. Αν και αναγνωρίζουμε το πρόβλημα, είναι κάτι το οποίο συνεχίζεται και στις τωρινές γενιές. Δεν σταματάει αυτό.
Δυστυχώς. Είναι στενάχωρο, γιατί λες “δεν θέλεις τα παιδιά σου να μεγαλώσουν καλύτερα από ό,τι εσύ”, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο να φύγεις από αυτό, εάν δεν το έχεις πρώτα αναγνωρίσει. Και κατά δεύτερον, για να το αποδεχτείς, είναι πολύ σκληρό να το αποδεχτείς για να φύγεις από αυτή την παθογένεια.
Στον Κόκορα βλέπουμε έναν πατέρα που κυνηγά το «ελληνικό όνειρο», μέσα από το παιδί του. Οι γονείς σήμερα, έχουν αυτές τις δικές τους ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες, τις οποίες βιώνουν μέσα από τα παιδιά τους; Πράγμα που σημαίνει ότι πιέζουν παραπάνω τα παιδιά;
Σίγουρα συμβαίνει κι αυτό. Και δεν γίνεται συνειδητά, γιατί άμα γίνεται συνειδητά είναι εγκληματικό. Γίνεται ασυνείδητα. Πολλοί άνθρωποι “χρησιμοποιούν” τα παιδιά τους για να εκπληρωθούν δικά τους όνειρα, δικά τους ματαιωμένα όνειρα, δικές τους ματαιώσεις. Και εγώ το έχω δει να συμβαίνει αυτό. Υπάρχει αυτοματισμός, δεν είναι συνειδητό. Πρέπει όλοι να αναρωτηθούμε γιατί κάνουμε παιδιά, για ποιο λόγο. Δηλαδή, κάνουμε παιδιά για να εκπληρώσουν τα δικά μας ματαιωμένα όνειρα ή κάνουμε παιδιά για να εκπληρώσουν τα δικά τους όνειρα, να τους εμφυσήσουμε την ελπίδα και να τα αγαπήσουμε τόσο βαθιά, που να είναι ελεύθερα να πάρουν τον δρόμο τους.
Ή απλά κάνουμε παιδιά γιατί αυτό “προστάζει” η κοινωνία, η φυσική εξέλιξη του ανθρώπου.
Η φύση το προστάζει, η αλήθεια είναι. Η κοινωνία ίσως το επιβάλλει πιο πολύ. Αλλά είναι μία ολοκλήρωση για τους γονείς, για τον άνθρωπο. Εγώ το πιστεύω, και ας μην έχω εγώ ίδια παιδιά. Είναι μία ολοκλήρωση. Αλλά γιατί το κάνεις; Εγώ πιστεύω πάρα πολύ ότι πρέπει τα παιδιά μας να είναι ελεύθερα. Να βλέπουμε την πλάτη τους να φεύγει. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο, να απογαλακτιστούν οι γονείς από τα παιδιά. Όλη η μάχη του γονέα είναι αυτή. Αυτή πρέπει να είναι η μάχη μας: να απογαλακτιστεί του παιδιού του.
Στα δεδομένα της Ελλάδας αυτός ο απογαλακτισμός δεν είναι κάτι σύνηθες. Δηλαδή, πρέπει να γίνει κάτι πολύ τρανταχτό για να αλλάξει η φιλοσοφία της ελληνικής κοινωνίας.
Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν αυτόν τον απογαλακτισμό αντίθετα. Δηλαδή, αντί ο γονέας να βρει τον τρόπο να απογαλακτιστεί από το παιδί του, το παιδί βρίσκει τον τρόπο να απογαλακτιστεί από τον γονέα. Αυτό συμβαίνει στη σύγχρονη εποχή, γιατί είναι περισσότεροι οι άνθρωποι που πηγαίνουν, κάνουν θεραπεία και αρχίζουν να αναλογίζονται γιατί η ζωή τους είναι έτσι όπως είναι και τι μπορούν να κάνουν γι' αυτή. Και πολλοί φτάνουν στο συμπέρασμα ότι το παιδί είναι ο γονέας, τελικά.
Με τον ρόλο σου στην ταινία, ως Πόπη, έχεις έστω και ένα κοινό σημείο;
Όχι. Εγώ, ας πούμε, δεν θα έμενα σε έναν γάμο τόσο πολύ καιρό που δεν περνάω καλά. Από την άλλη, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτοί οι δύο κάποτε ερωτεύτηκαν, αγαπήθηκαν και αγαπήθηκαν για ακριβώς αυτές τις αρετές που τώρα τις μισούν ο ένας στον άλλον. Κάποτε ο Αργύρης για την Πόπι είχε χιούμορ, είχε πλάκα. Τώρα δεν έχει πλάκα. Εγώ ξέρω πολύ κόσμο που χωρίζει για τους ίδιους ακριβώς λόγους για τους οποίους αγαπήθηκε. Και αυτό αναγνωρίζεται στο ζευγάρι, το βλέπω πάρα πολύ καθαρά. Γιατί αλλιώς δεν θα έμενε μαζί του τόσο καιρό. Πέραν του ότι έχουν και ένα παιδί, έτσι, που είναι ένας παράγοντας που σκέφτεσαι περισσότερο για το αν πρέπει να πάρεις διαζύγιο. Σκέφτεσαι το παιδί όταν είσαι γονέας. Και βάζεις πίσω τα δικά σου θέλω και τον εαυτό σου. Το παιδί πάντοτε αισθάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα στο σπίτι του. Ο πρώτος που το αντιλαμβάνεται πραγματικά είναι το παιδί. Έχουν άλλες κεραίες τα παιδιά που δεν πρέπει να τις αγνοούμε. Οι γονείς προσπαθούν να το προστατέψουν, αλλά δεν κατανοούν ότι έχει ήδη κατανοήσει τι συμβαίνει το παιδί.
Πάντως, γι' αυτό που είπες, ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι ερωτεύτηκαν, εγώ βλέποντας την ταινία ένιωθα ότι η Πόπη ήταν αρχικά τέρας ψυχραιμίας και υπομονής.
Ναι, αυτό ήταν μια μεγάλη της αρετή.
Την ένιωθα και περισσότερο ερωτευμένη βέβαια. Την έβλεπα την ελπίδα που είχε, δηλαδή.
Δεν ελπίζουμε πάντοτε; Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Πάντοτε ελπίζουμε ότι κάτι θα πάει καλά, ότι ο άλλος θα αλλάξει. Και η Πόπη ελπίζει. Δεν θέλει να διαλύσει την οικογένειά της. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν απίστευτη υπομονή και ξαφνικά κατεβάζουν τα στόρια και λένε «έλεος». Αυτό πιστεύω ότι έκανε η Πόπη.
Αν υποθέσουμε ότι αυτή η ταινία έχει μία συνέχεια, εσύ τι θα ήθελες να συμβεί σε αυτό το ζευγάρι;
Εμένα μου αρέσουν τα αίσια τέλη. Δηλαδή, θα ήθελα να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτό το ζευγάρι και στους ανθρώπους γενικά να δίνονται δεύτερες ευκαιρίες. Αυτό θα έκανα εγώ. Θα ήθελα να τους ξαναδώ μαζί. Αλλά να έχουν πια όμως προχωρήσει και οι δύο. Με ποια έννοια; Να έχουν αντιληφθεί ότι για να είσαι με τον άλλον πρέπει να είσαι γι' αυτό που είναι. Όχι για να τον αλλάξεις και να γίνει όπως θες εσύ.
Βλέπουμε επίσης ότι το ιδιωτικό σχολείο λειτουργεί κάπως στην ιστορία ως ένα σύμβολο κοινωνικής ανέλιξης. Εξακολουθούμε να συνδέουμε την εκπαίδευση με την κοινωνική καταξίωση;
Βέβαια, το έχουμε ακόμα. Και σε έναν βαθμό ισχύει. Δηλαδή, υπάρχουν δημόσια σχολεία εξαιρετικά και υπάρχουν και πάρα πολύ κακά δημόσια. Εγώ, ας πούμε, φοίτησα σε ιδιωτικό. Και όχι σε αυτά τα πάρα πολύ ακριβά, αλλά σε ένα μεσαίας τάξης ιδιωτικό, και πραγματικά η εκπαίδευση που μου δόθηκε ήταν πολύ υψηλού επιπέδου. Υπάρχουν παιδιά που φοιτούν λοιπόν σε ιδιωτικά σχολεία και διδάσκονται τόσα πολλά πράγματα και μετά, βέβαια, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες ανέλιξης, γιατί στοχεύουν τα ιδιωτικά και να πάνε σε κάποιο πανεπιστήμιο πολύ υψηλού επιπέδου. Αυτό ισχύει. Αλλά εγώ δεν θεωρώ ότι είναι μονόδρομος. Το θέμα είναι το παιδί να εκμεταλλευτεί όσο καλύτερα μπορεί την εκπαίδευση που λαμβάνει. Αυτό, για μένα, είναι το πιο σημαντικό. Δηλαδή, εγώ έχω δει εξαιρετικούς μαθητές σε μέτριας εκπαίδευσης σχολεία. Και πολύ κακούς μαθητές σε εξαιρετικής εκπαίδευσης σχολεία.
Πόσο επίκαιρη είναι ακόμα αυτή η ανάγκη του να αποδείξουμε ότι κάπου ανήκουμε;
Αυτή είναι η τάση της εποχής. Όλοι θέλουν κάπου να ανήκουν. Όλοι είναι κάτω από την ταμπέλα μιας ομάδας. Και αυτό είναι κάπως φυσικό. Έχει ανάγκη ο άνθρωπος να ανήκει κάπου. Δεν γεννήθηκε να είναι μόνος. Στην εποχή μας όλοι ανήκουν κάτω από κάποια ομάδα. Και νομίζω ότι είναι πια στη φύση αυτό. Απλά τώρα η εποχή μας το επιτάσσει ακόμη περισσότερο. Υπάρχει αυτή η συμπερίληψη επίσης, που δεν υπήρχε τόσο παλαιότερα.
Η ταινία αγγίζει ζητήματα ταξικών διαφορών και κοινωνικών ανισοτήτων, τα οποία «ντύνει» ωραία με το χιούμορ, όπως είπες κι εσύ. Κατά τη γνώμη σου, η κωμωδία μπορεί να πει αλήθειες που ένα δράμα μπορεί να είναι πιο δύσκολο να εκφράσει;
Νομίζω η κωμωδία οφείλει να το πει αυτό. Και η σάτιρα εν γένει είναι πιο σκληρή. Είναι απλά πώς η σάτιρα πλέον αντέχει ο θεατής ή μπορεί ο δημιουργός να δώσει στον θεατή.
Πόση σάτιρα αντέχει όμως ο θεατής και πόση μπορεί να δώσει ο δημιουργός;
Αυτή τη στιγμή, με την πολιτική ορθότητα, η σάτιρα πεθαίνει. Διότι η σάτιρα είναι βασισμένη στο καυστικό σχόλιο, το οποίο η εποχή μας δεν το αντέχει πλέον. Για μένα η σάτιρα πεθαίνει. Γιατί με την πολιτική ορθότητα υπάρχει ο φόβος της λέξης και πώς θα χρησιμοποιηθεί. Και αυτό δεν ευνοεί τη σάτιρα. Αλλά και η σάτιρα και η κωμωδία, για μένα, είναι από τα πιο σκληρά είδη. Έχουν σκληρότητα λόγω της ωμότητας της αλήθειας. Ενώ το δράμα είναι πιο αναμενόμενο.Η κωμωδία έχει μια ωμότητα που δεν είναι αναμενόμενη και σοκάρει.
Ως ηθοποιός, είσαι περισσότερο στο δράμα ή στην κωμωδία;
Εγώ είμαι περισσότερο στην κωμωδία, αν και δεν το έχω αποδείξει. Διότι οι ευκαιρίες που μου δόθηκαν ήταν κυρίως σε δραματικούς ρόλους. Έχω μια ταμπέλα ότι ανήκω στις δραματικές ηθοποιούς. Εγώ όμως αισθάνομαι τελείως κωμική, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσες να δεις το δράμα που κάνω, εάν δεν έχεις χιούμορ. Όπως και αντίστοιχα η κωμωδία έχει πάρα πολύ δράμα. Μου αρέσει να κάνω και τα δύο είδη και να τα συνδυάζω. Για να μπορέσει κανείς να αντέξει μια πολύ δραματική παράσταση, θα πρέπει να τον οδηγήσεις με χιούμορ να γελάσει πριν τον φέρεις στην πολύ δραματική κατάσταση.
Σε όποιο δραματικό ρόλο σε έχουμε δει, πάντως, το αποτέλεσμα είναι άρτιο.
Το προσπαθώ, γιατί θέλει μελέτη. Θέλει μια προσωπική αντίσταση στη συγκίνηση, έτσι ώστε να οδηγήσω τον θεατή να συγκινηθεί. Δράμα δεν είναι όταν κλαίει ο ηθοποιός συνέχεια. Το καλό δράμα είναι να οδηγήσεις τον θεατή στη συγκίνηση. Και όχι κατ' ανάγκη να συγκινείσαι εσύ. Θέλει πολύ μεγάλη μελέτη. Είναι σαν τα μαθηματικά. Με μαθηματικό τρόπο να χτίσεις τον ρόλο έτσι ώστε να φέρεις τον θεατή εκεί που θέλεις.
Την Πόπη πώς την έχτισες; Όταν διάβασες το σενάριο κατάλαβες λίγο ποια είναι. Τι δικό σου έβαλες μέσα σε αυτόν τον ρόλο;
Πιο πολύ αυτό που έχω λίγο δικό μου είναι ότι υπάρχει μια, έτσι, σαν μαγκιά, να το πω. Και εγώ μιλάω, αντιτίθεμαι, Δεν είμαι από τους ανθρώπους που φοβούνται. Η Πόπη έχει θάρρος. Δηλαδή, συγκρούεται μαζί του. Δεν τον φοβάται. Και έτσι είμαι κι εγώ σαν άνθρωπος. Μιλάω, αντιτίθεμαι όταν διαφωνώ. Κάναμε όμως και πολλές πρόβες και με τον Νίκο, που παίζει τον Αργύρη, μαζί με τον Τάσο και την Κατερίνα, που γράψανε το σενάριο. Κάναμε και αυτοσχεδιασμούς πολλούς. Και έτσι, σιγά-σιγά, βγήκε ο ρόλος.
Μιας ανέφερες και τους υπόλοιπους και τον Νίκο Κασάπη, είναι τρομερή η χημεία που βγάζετε στην ταινία. Είναι σαν να έχετε συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν.
Κι όμως, δεν έχουμε συνεργαστεί. Τον γνώρισα στις πρόβες για τον «Κόκορα». Αλλά είναι ένα παιδί πάρα πολύ ανοιχτό. Ένας πάρα πολύ καλός άνθρωπος. Ένας πολύ έξυπνος ηθοποιός. Και αμέσως δέσαμε. Είναι αλήθεια ότι έχουμε καλή σχέση. Είμαστε δύο άνθρωποι που ταιριάζουμε.
Βέβαια και σκηνοθετικά αυτή η ταινία μας δίνει αυτή την «καλτίλα» της Ελλάδας, που δεν λέμε να διώξουμε από πάνω μας.
Ναι, μας τη δίνει. Η σκηνοθεσία είναι ευρηματικότητα. Καταρχάς βγαίνει το χιούμορ με τον τίτλο. Το χιούμορ του Τάσου του ίδιου. Επειδή έχει πάρα πολλά στοιχεία του χαρακτήρα του Τάσου αυτή η ταινία. Αν τον γνωρίσει κανείς, αντιλαμβάνεται αμέσως ότι αυτή η ταινία είναι δική του. Ο τίτλος αυτός εμένα μου αρέσει πολύ, γιατί είναι ο κόκορας που κοκορεύεται. Ο κόκορας που αφυπνίζει, γιατί είναι ο πρώτος που ξυπνάει. Αλλά είναι και ο κόκορας που θα πάει στο σφαγείο και δεν το ξέρει. Έχει αυτό το τριπλό θέμα η ταινία. Διότι, ναι, ο Αργύρης είναι ένας άνθρωπος που εμένα μου θυμίζει αρκετούς Έλληνες, που νομίζουν ότι κάπως η ζωή τούς οφείλει και ότι προηγούνται γενικώς. Αλλά ταυτόχρονα είναι ένας συγκινητικός άνθρωπος, γιατί ελπίζει και ματαιώνεται αλλεπάλληλα. Έχει πολλά ωραία επίπεδα. Πέραν δηλαδή από το ότι μιλάει για την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας και της οικογένειας, έχει και αυτά τα στοιχεία, τα πολύ ανθρώπινα, και αυτά είναι στοιχεία του Τάσου.
Η σχέση σου με τα social media πώς είναι;
Δεν έχω καθόλου εδώ και δύο χρόνια.
Άλλος άνθρωπος, να υποθέσω, χωρίς τα social.
Βιώνω μια καταπληκτική περίοδο. Βέβαια, βρίσκομαι λίγο σε άγνοια, που δεν είναι κατ' ανάγκη κακό, γιατί όταν ενημερώνομαι από άλλα μέσα, δεν έχω πια σχέση με την κλειδαρότρυπα αυτή που είναι τα social και το κουτσομπολιό. Δηλαδή, ό,τι άλλο θέλω να το μάθω, ψάχνω και το μαθαίνω.
Ο κινηματογράφος μπορεί ακόμα να ανοίγει δημόσιες συζητήσεις ή αυτό το έχουν κάπως αναλάβει πλέον τα social media;
Η τέχνη πάντοτε δημιουργούσε ανοιχτές τέτοιες συζητήσεις. Τουλάχιστον από το κοινό που μόλις έχει παρακολουθήσει μια ταινία, έχει παρακολουθήσει μια παράσταση. Αλλά δεν ήταν δημόσιες όμως στον βαθμό που είναι αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή, στα social, μπορεί να μιλήσει ο καθένας και να πει τη γνώμη του για οτιδήποτε και οποτεδήποτε. Υπάρχει μια τεράστια ελευθερία. Η τέχνη πάντοτε άνοιγε δρόμους και συζητήσεις. Πάντοτε. Αυτό δεν θα εκλείψει. Απλά όχι στον βαθμό που έχουν τα social media, είναι ανεξέλεγκτα. Είναι μια τεράστια κοινότητα. Είναι όλη η κοινωνία εκεί μέσα. Και δεν είναι ότι εγώ δεν τα συμπαθώ ή κάτι τέτοιο. Εγώ καταλαβαίνω πώς προχωράει ο κόσμος. Εγώ είμαι παλιά. Εγώ είμαι το πρόβλημα. Δεν είναι τα social media. Κατάλαβες; Εγώ δεν μπορώ να τα χειριστώ αυτά τα μέσα. Δεν είμαι καλή. Υπάρχουν άνθρωποι πάρα πολύ ταλαντούχοι. Υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν χρήματα και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Επίσης, εγώ δεν έχω κάτι πολύ ωραίο να σας πω κάθε μέρα. Δηλαδή, προτιμώ να μιλάω μέσα από τη δουλειά μου.
Ο Κόκορας έχει πάρει βραβείο κοινού από το Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο. Πώς ένιωσες γι’ αυτό;
Τεράστια χαρά γι’ αυτό το βραβείο. Και μάλιστα από μία ελληνική κοινωνία εκεί. Καταπληκτικό πραγματικά. Πώς αναγνώρισαν πως όλοι οι Έλληνες, σε όλη την υφήλιο, θα ταυτιστούν με αυτή την ταινία. Είναι τεράστια επιβράβευση.
Έχεις αναλάβει τη σκηνοθεσία μιας θεατρικής παράστασης.
Είναι μια σύγχρονη γαλλική κωμωδία, που λέγεται «Χώρισε με, Α. Ε. και ΣΙΑ». Τον τίτλο τον έχω πειράξει, κανονικά λέγεται «Ρήξη κατ’οίκον», αλλά το θέμα έχει να κάνει με τους χωρισμούς. Είναι ένας τύπος, που τον υποδύεται ο Μιχάλης Ηλιόπουλος, έχει ιδρύσει μια εταιρεία χωρισμών, οπότε τον προσλαμβάνεις για να σε χωρίσει από τη σύντροφό σου, χωρίς εσύ να πας εκεί να της το πεις. Και όταν πάει να εκτελέσει μια τέτοια αποστολή, που του έχει δοθεί από έναν άλλο κύριο, που τον υποδύεται ο Στάθης Κόικας, συνειδητοποιεί ότι η κοπέλα που πάει να χωρίσει είναι η πρώην του, που την υποδύεται η Βάσω Καβαλλιεράτου. Και αρχίζει λοιπόν μια ερωτική κωμωδία καταστάσεων, είναι μία φάρσα.
Η παράσταση θα ανέβει 15 Οκτωβρίου στο θέατρο Θησείον. Τη μουσική γράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς.
Είναι ένα πολύ ευχάριστο έργο, το οποίο και σε προβληματίζει για το θέμα της ανάληψης της ευθύνης, για τα προσωπεία που έχει ο καθένας μας, που του επιτάσσει η οικογένειά του, η κοινωνία, είναι ένα πολύ πλούσιο σύγχρονο έργο. Και έχει πολλή πλάκα, φυσικά. Είναι καθαρή κωμωδία.
Στην τηλεοπτική σεζόν που θα σε δούμε;
Αυτή τη στιγμή κάνω γυρίσματα για το «Μπαμπά Σ’αγαπώ» στον Alpha. Εκεί θα είμαι για κάποια επεισόδια. Θα υποδυθώ την καινούρια διευθύντρια νηπιαγωγίου.
Info:
Κόκορας
10 Σεπτεμβρίου μόνο στους κινηματογράφους από την TFG
Σκηνοθεσία: Τάσος Γερακίνης
Σενάριο: Τάσος Γερακίνης, Κατερίνα Παπαναστασάτου
Ηθοποιοί: Νίκος Κασάπης, Κόρα Καρβούνη, Δημήτρης Καταλειφός, Ελένη Κοκκίδου, Γιάννης Σαρακατσάνης, Γιούλικα Σκαφιδά, Γιάννης Δρακόπουλος, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Νίκος Δαφνής, Ελένη Δαφνή
Διάρκεια: 100'