Το Die My Love καθρεφτίζει την σκοτεινή πλευρά της μητρότητας, με μία ασύλληπτη ερμηνεία της Τζένιφερ Λόρενς
Δήμητρα Πραντάλου
30 Νοεμβρίου 2025
Κάποιες ταινίες σου δίνουν μια γερή δόση ικανοποίησης, ορισμένες ξοδεύουν αδίκως τον χρόνο σου και κάποιες άλλες σε βάζουν σε μία συνθήκη να τις επεξεργαστείς, χωρίς να υποπέσεις σε βιαστικά συμπεράσματα. Αυτό ακριβώς μου συνέβη με το Die My Love, που παίζεται τώρα στους κινηματογράφους από την TFG. Πηγαίνοντας στην avant premiere, είχα δύο σκέψεις στο μυαλό μου: το πόσο ανυπομονούσα να δω τη χημεία των δύο πρωταγωνιστών στην οθόνη και τα χαρτομάντιλα που δεν πήρα έχοντας διαβάσει (άθελα μου) το φινάλε. Για την ιστορία, όχι μόνο δεν έκλαψα, αλλά είχα μια εντελώς διαφορετική ταινία κατά νου.
Το Die My Love της Λιν Ράμσεϊ, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Αριάνα Χάρβιτς δεν είναι μια ερωτική κινηματογραφική ιστορία. Δεν είναι καν ρομαντική. Είναι ένα ψυχόδραμα που σε ρίχνει στα βαθιά. Για την ακρίβεια, στον σκοτεινό και μπερδεμένο κόσμο της Γκρέις - μιας ανελέητα κουραστικής πραγματικότητας, που δεν ξέρεις τι είναι αλήθεια και τι όχι.
Το Die My Love ξετυλίγει την ιστορία της Γκρέις (Τζένιφερ Λόρενς) και του Τζάκσον (Ρόμπερτ Πάτινσον), σε 115 λεπτά. Ένα μοναχικό ζευγάρι που αποφασίζει να μετακομίσει στην εξοχή και να αφήσει την πολύβουη Νέα Υόρκη. Ο Τζάκσον σίγουρα είναι πιο ενθουσιασμένος από την Γκρέις. Ο ερχομός του παιδιού αλλάζει γρήγορα τις ισορροπίες. Η Γκρέις χάνει τον εαυτό της με την επιλόχειο κατάθλιψη και η μοναξιά την συνθλίβει. Γίνεται βίαιη, νευρωτική, ανεκτική με τις απιστίες του Τζάκσον και ταυτόχρονα στοργική με το παιδί της. Την βλέπουμε να παλεύει με τους δαίμονές της, να "μεταμόρφωνεται" σε ένα ατίθασο ζώο που αναζητά τη διαφυγή.
Όσο προχωρά η ταινία, με τις ακανόνιστες σκηνές της, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε “παγιδευτεί” ως θεατές στο μυαλό και τις σκέψεις της Γκρέις, που το ασφυκτικό περιβάλλον την ωθεί να περπατά κάτω από τον τεράστιο ουρανό. Η κατάστασή της είναι κυριολεκτικά ένα φυτίλι αναμμένο. Ίσως γι’ αυτό και ένα τέτοιο φινάλε.
Το Die My Love μιλά για την πολυπλοκότητα της αγάπης και το πώς το ταραγμένο περιβάλλον και οι εύθραυστες σχέσεις μπορούν να οδηγήσουν στην ψυχική κατάρρευση, ειδικά αν δεν υπάρχει κατανόηση και επικοινωνία. Αποδομεί, ουσιαστικά, τα γλυκανάλατε κλισέ των rom-com ταινιών, παρουσιάζοντας μια ρεαλιστική και σκοτεινή πλευρά της μητρότητας. Και μπορεί η ταινία να μην αρέσει σε όλους, ωστόσο αυτό που είναι μη αμφισβητήσιμο, είναι η υπέροχη ερμηνεία της Τζένιφερ Λόρενς. Η οσκαρική της υποψηφιότητα είναι δεδομένη. Ο Ρόμπερτ Πάτινσον είναι εξίσου πολύ καλός στον ρόλο του αντιδραστικού τύπου, που προτιμά κάποιες φορές να απομακρύνεται από το “πρόβλημα” παρά να το αντιμετωπίζει. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον.
Εν κατακλείδι, αυτή τη ταινία αξίζει να τη δεις. Όχι μόνο για τις ερμηνείες, αλλά και για την ιδιαίτερη σκηνοθεσία της Λιν Ράμσεϊ.