Η ιστορία που ο Prince δεν μπόρεσε ποτέ να αφηγηθεί

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017
prince-garcia22.jpg

Στο απόσπασμα, που προδημοσιεύεται στο People (το βιβλίο θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα), η Garcia γράφει ανοιχτά -με μια αφήγηση που συγκινεί- για ένα ευαίσθητο θέμα, για το οποίο ο Prince δεν θέλησε ποτέ να μιλήσει ούτε καν μαζί της: για την απώλεια του γιου τους, ο οποίος γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1996 με σοβαρή και σπάνια γενετική δυσλειτουργία (σύνδρομο Pfeiffer τύπου 2) και πέθανε έξι μέρες μετά.

Το συναίσθημα κυριαρχεί στην περιγραφή των στιγμών που εκείνη κι ο Prince αντίκρισαν για πρώτη φορά το μωρό: “Δεν ξέρω πώς να περιγράψω το ύφος στο πρόσωπο του άντρα μου. Ήταν καθαρή χαρά” γράφει η Garcia και συνεχίζει: “Κι ύστερα έφεραν το μωρό κάτω από τα σκληρά άσπρα φώτα. Η έκφραση στο πρόσωπό του άλλαξε σε καθαρό τρόμο”.

Η πρώτη αντίδραση του Prince ήρθε με την ερώτηση “γιατί δεν κλαίει;” κι ύστερα το ιατρικό προσωπικό έφερε το μωρό στους γονείς: “Ήταν κουλουριασμένο στη μια πλευρά, προσπαθώντας να αναπνεύσει. Επειδή δεν είχε βλέφαρα, τα μάτια του έδειχναν ορθάνοιχτα και ξηρά. Έπιασα το μικρό του χεράκι και του έλεγα ξανά και ξανά “Η μαμά σε αγαπάει, η μαμά είναι εδώ””.

Ήταν μία από τις ελάχιστες φορές που όπως γράφει πήρε αγκαλιά το γιο της, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στο μαιευτήριο ύστερα από έξι μέρες αγωνιώδώς προσπάθειας να επιμηκυνθεί η ζωή του. “Όμως κάθε μέρα κάτι πήγαινε στραβά” γράφει η Garcia, μέχρι που το μωρό δεν μπορούσε ούτε να αναπνεύσει. “Πρέπει να τον αφήσουμε να φύγει” είπε ο Prince, σύμφωνα με την αφήγηση της Garcia, η οποία ούρλιαζε υστερικά στους γιατρούς...

Η Garcia αναφέρεται και στις προειδοποίησεις των γιατρών λίγο πριν από το τέλος της εγκυμοσύνης της. Δείγματα όπως κάποιες αιμορραγίες της, που οδήγησαν και σε πρόωρο τοκετό, έκαναν το γιατρό της να συστήσει αμνιοκέντηση, γα να ελέγξει αν υπάρχουν γενετικές διαταραχές στο μωρό, όμως μπροστά στο φόβο μιας ενδεχόμενης αποβολής, το ζευγάρι αρνήθηκε.

O Prince, ο οποίος μεγάλωσε ως χριστιανός Προτεστάντης μέλος της Seventh-day Adventist Church (αργότερα, το 2001 εντάχθηκε στους Μάρτυρες του Ιεχωβά), σύστησε να προσευχηθούν για το παιδί τους. Ο γιατρός τους προειδοποίησε ξανά και με βάση τις εξετάσεις του μωρού, τους ανέφερε ως πιθανό το ενδχόμενο να γεννηθεί με νανισμό. “Ε και;” ήταν το σχόλιο του Prince σύμφωνα με τα απομνημονεύματα της τότε συζύγου του. “Όταν ακούσαμε τα λόγια του γιατρού, κοιταχτήκαμε και ανασηκώσαμε τους ώμους” γράφει. “Είμαι μια χαρά με αυτό, συμπλήρωσε εκείνος”. Το νέο, θυμάται η Garcia τους είχε κάνει χαρούμενους μπροστά στην αγωνία ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβαινε στο μωρό τους.

Στη διαχείριση της απώλειας, το ζευγάρι απομακρύνθηκε. Η μητέρα έμεινε να κλαίει στο κρεβάτι αγκαλιά με το δοχείο όπου βρίσκονταν οι στάχτες του μωρού της, ενώ ο Prince πήρε το αεροπλάνο κι εξαφανίστηκε με τη φράση: “Δεν μπορώ να βρίσκομαι εδώ. Πρέπει να φύγω”. Επέστρεψε, όπως εκείνη γράφει στο βιβλίο, μερικές μέρες μετά για να της ζητήσει να δώσουν μαζί συνέντευξη στην Oprah Winfrey στο σπίτι τους (στο Paislie, όπου ένα χρόνο πριν βρέθηκε νεκρός ο Prince σε ηλικία 57 ετών), επιμένοντας: “Χρειάζομαι να το κάνεις αυτό για μένα”.

Στο βιβλίο, η Garcia περιγράφει με λεπτομέρειες πώς η Oprah έφτασε στο σπίτι τους δύο εβδομάδες μετά την απώλεια του παιδιού τους, πώς ο Prince την ξεναγούσε στο υπέροχο playroom που είχε δημιουργήσει για το παιδί τους και πώς στην ευθεία ερώτησή της αν ευσταθούν οι φήμες που υποστηρίζουν πως υπάρχουν προβλήματα με το μωρό απάντησε: “Είναι όλα καλά. Μην πιστεύεις αυτά που ακούς”. “Κι εγώ καθόμουν σιωπηλή στον καναπέ χαμογελώντας, με ένα όμορφο χαμόγελο μπαλαρίνας...” γράφει.

Η σχέση του ζευγαριού δεν συνήλθε ποτέ μετά την απώλεια και το 1999 προχώρησαν σε ακύρωση του γάμου τους (ένα χρόνο μετά ήλθε και το διαζύγιο). “Δεν νομίζω ότι ο Prince το ξεπέρασε ποτέ” γράφει στο βιβλίο. “Ξέρω πως εγώ δεν το ξεπέρασα -πώς θα μπορούσα;”.

Η Garcia, η οποία σήμερα είναι μητέρα ενός επτάχρονου κοριτσιού, που υιοθέτησε πριν από έξι χρόνια, παραδέχεται πως ακόμα θυμάται το γιο της και πως η περιγραφή στιγμών που αφορούν τη σύντομη ζωή του για τις ανάγκες του βιβλίου ήταν επώδυνη, αλλά και λυτρωτική. Γιατί όπως εξηγεί στο People, αυτό το βιβλίο γράφτηκε “από αγάπη”. “Αγαπούσα τον Prince τότε, τον αγαπώ σήμερα, θα τον αγαπώ για πάντα. Είναι μαζί με το γιο μας τώρα”.