Μάρω Κοντού: Η «Τσιριμπίμ Τσιριμπόμ» του ελληνικού σινεμά έκλεισε τα 92 και παραμένει αξεπέραστη

Το όνομά της παραπέμπει σε κυριακάτικα μεσημέρια μπροστά στην τηλεόραση. Σε γέλια, ατάκες και εικόνες οικείες στους πάντες. Είναι το άγουρο κορίτσι που χορεύει στην αγκαλιά του Χορν και τραγουδά μαζί του «Πες μου μια λέξη», η γυναίκα στο παράθυρο της οικίας Κοκοβίκου που παρασύρεται από τη μελωδία της λατέρνας στο πιο νοσταλγικό «σ’ αγαπώ», η φινετσάτη Ιταλίδα από την Κυψέλη... εκείνη η «αψηλή, η Τσιριμπίμ Τσιριμπόμ».

Η Μάρω Κοντού, με πάνω από 60 ταινίες, 90 παραστάσεις και τηλεοπτικές συμμετοχές που συνεχίζονται μέχρι σήμερα, σφράγισε με την παρουσία της το ελληνικό σινεμά και το θέατρο. Σήμερα κλείνει τα 92 της χρόνια και παραμένει δραστήρια, ανήσυχη, αυθεντική, ανεξάρτητη και με αστείρευτη πίστη στη ζωή.

CITY BLOGGING

Μον Παρνές: Ένας ζωντανός θρύλος 55 χρόνων πάνω από την πόλη

«Τα έχω ζήσει όλα. Κάθε μέρα, όμως, νιώθω ότι είμαι καινούρια. Ψυχικά, νομίζω ότι είμαι άφθαρτη».

© Eurokinissi

Το κορίτσι που αγαπούσε τον χορό και κατέκτησε την Επίδαυρο

Η Μαριάνθη -Μάρω- Κοντού μεγάλωσε στο Κουκάκι «με μια υπέροχη γιαγιά, που είχε ένα μοναδικό τρόπο να δείχνει την αγάπη της με έργα». Έχασε τον πατέρα της σε ηλικία δύο ετών, ενώ η μητέρα και η αδερφή της δούλευαν σκληρά από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Το σχολείο δεν κέντριζε τα ενδιαφέροντά της. Αγαπούσε την τέχνη, τη ζωγραφική και κυρίως τον χορό. Έκανε μαθήματα στη σχολή της Κούλας Πράτσικα και κέρδισε υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία. Ονειρευόταν τον εαυτό της να χορεύει σε διάσημες σκηνές, όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια: η πρώτη της σκηνή ήταν αυτή της Επιδαύρου.

Η οικογένειά της δεν συζητούσε καν την προοπτική των σπουδών χορού στο εξωτερικό, αλλά ούτε η ίδια σκόπευε να κλειστεί σε μια τράπεζα. Η εναλλακτική λύση ήταν η πρόσληψή της στο Εθνικό Θέατρο το 1954 –ύστερα από αυστηρές εξετάσεις– για τη συμμετοχή στον Χορό αρχαίων τραγωδιών. Το αγοροκόριτσο από το Κουκάκι βρέθηκε ξαφνικά στην ίδια σκηνή με τον Αλέξη Μινωτή και την Κατίνα Παξινού. Η μαγεία του θεάτρου είχε μπει πλέον στις φλέβες της.

Η καθοριστική συνάντηση με τον Δημήτρη Χορν

Το 1958 παίρνει ως εξαιρετικό ταλέντο την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην παράσταση «Η κυρία του κυρίου», σε περιοδεία με τον θίασο του Ντίνου Ηλιοπούλου.

Εκείνη την περίοδο, ο Δημήτρης Χορν αναζητούσε μια νέα ηθοποιό για το «Ρομανσέρο». Όταν η Μάρω έμαθε ότι ο σπουδαίος ηθοποιός είχε έρθει στην Πάτρα για να τη δει, έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της από το τρακ:

Το παρασκήνιο: Δεν ήθελε να βγει στη σκηνή, μέχρι που την πλησίασε η Κατερίνα Γιουλάκη. «Μου σκάει ένα χαστούκι, που ήταν όλο δικό μου! "Βγαίνεις και παίζεις" μου είπε», έχει διηγηθεί η ίδια.

Η χημεία: Ο Χορν γοητεύτηκε αμέσως, δίνοντάς της έναν ρόλο-σταθμό. Τον αγάπησε ως συνεργάτη, ως δάσκαλο και ως φίλο. Εκείνος τη δίδαξε ότι «ηθοποιός σημαίνει να παίζεις μέχρι τα 80 σου σε ωραίες δουλειές» – κι εκείνη το έκανε πράξη, ξεπερνώντας μάλιστα το όριο αυτό κατά πολύ!

Ο μεγάλος έρωτας που έγινε βαθιά αγάπη

Αμέσως μετά την πρεμιέρα του «Ρομανσέρο» (1959), ο μεγάλος έρωτας χτύπησε την πόρτα της. Όταν γνώρισε τον Αριστείδη Καρύδη-Φουκς, διευθυντή φωτογραφίας της Φίνος Φιλμ, η Μάρω φορούσε δαχτυλίδι αρραβώνα από ένα συνοικέσιο που της είχε επιβάλει η μητέρα της. Το πέταξε αμέσως μόλις εκείνος της ξεκαθάρισε ότι δεν φλερτάρει δεσμευμένες γυναίκες. Μερικούς μήνες μετά, παντρεύτηκαν.

«Ήταν ένας γάμος με πολύ ηλεκτρισμό, πολύ έρωτα. Ο άντρας μου είχε χιούμορ, μόρφωση, τσαχπινιά, ήξερε να σε ανάβει και να σε κρατάει».

Η σχέση τους κράτησε επτά χρόνια, όμως παρέμειναν στενοί φίλοι και μετά τον χωρισμό. Η Μάρω ήταν εκείνη που στάθηκε δίπλα του στα τελευταία χρόνια της ζωής του, αποδεικνύοντας ότι ο έρωτας μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια σπάνια, ισόβια αγάπη.

Η χρυσή δεκαετία του ελληνικού σινεμά

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε με έναν μικρό ρόλο στο «Χαρούμενο Ξεκίνημα» (1954) του Ντίνου Δημόπουλου. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου ο Γιώργος Οικονομίδης τραγουδά το «Μα εγώ αγαπώ τη Λιάνα» και δύο νέα κορίτσια εμφανίζονται μπροστά του, σαν σε ένα πρώιμο βιντεοκλίπ. Η μία ήταν η Μαίρη Χρονοπούλου και η άλλη η Μάρω Κοντού, στην πρώτη τους κινηματογραφική καταγραφή.

Οι μεγάλες επιτυχίες, ωστόσο, ήρθαν τη δεκαετία του '60 και του '70, αμέσως μετά τη συνάντησή της με τον Χορν. Το 1960 έπαιξε τον πρώτο της σημαντικό ρόλο στα κλασικά «Κίτρινα γάντια» της Φίνος Φιλμ. Έναν χρόνο μετά, το «Αλίμονο στους νέους» (1961) την καθιέρωσε ως απόλυτη πρωταγωνίστρια, με τον Μάνο Χατζιδάκι να γράφει για εκείνη και τον Χορν ένα μαγικό τραγούδι.

Την ίδια χρονιά, το υποκριτικό της ταλέντο έλαμψε στην «Αντιγόνη» του Γιώργου Τζαβέλλα, όπου υποδύθηκε υποδειγματικά την Ισμήνη πλάι στην Ειρήνη Παππά. Ακολούθησαν σπουδαίες ερμηνείες, όπως το 1963 στον «Φίλο μου τον Λευτεράκη» με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Κώστα Βουτσά, και το 1964 στη «Σωφερίνα» δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η ταινία όμως που άφησε εποχή και την έγραψε ανεξίτηλα στην ιστορία ήταν το «Η δε γυνή να φοβείται τον άντρα» το 1965, όπου μεταμορφώθηκε στην εμβληματική «κυρία Κοκοβίκου» στο πλευρό του Γιώργου Κωνσταντίνου.

Ψηλή, λεπτή, με αιθέριες κινήσεις και ευρωπαϊκό αέρα, η Μάρω Κοντού ξέφευγε από τα κλασικά πρότυπα της εποχής. Δεν ήταν η κλασική «γλυκούλα» ενζενί ούτε μια τυπική σεξοβόμβα, αλλά διέθετε μια σπάνια φινέτσα. «Δεν υπήρξα ποτέ γατούλα», έχει παραδεχτεί η ίδια, τόσο για τη ζωή όσο και για την οθόνη.

Η «Ιταλίδα από την Κυψέλη» και το κεφάλαιο Λάμπρος Κωνσταντάρας

Το 1968 έρχεται η τεράστια επιτυχία της ταινίας «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη». Η ίδια θυμάται ακόμα τον Φίνο να της λέει με ενθουσιασμό ότι σε εισπράξεις η ταινία είχε ξεπεράσει ακόμα και τα φιλμ της Σοφίας Λόρεν στην Ελλάδα.

Αν και η εμφάνισή της ως «Τσιριμπίμ Τσιριμπόμ» έσκισε, αυτή έμελλε να είναι και η τελευταία της συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ, λόγω ενός παρασκηνιακού «βέτο» από άλλη μεγάλη ξανθιά σταρ της εποχής. Η Μάρω δεν στάθηκε ποτέ σε αυτό, προσπέρασε τις ίντριγκες και συνέχισε την πορεία της με τον Κώστα Καραγιάννη. Έτσι, δημιούργησε ένα από τα πιο αγαπημένα κινηματογραφικά ζευγάρια της ιστορίας δίπλα στον Λάμπρο Κωνσταντάρα σε 13 ταινίες, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν τα «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι», «Ο μπλοφατζής» και «Κρίμα το μπόι σου».

Ακολούθησε ένας δεύτερος γάμος στα 45 της με τον Γιώργο Δόξα, που κράτησε λιγότερο από δύο χρόνια, όμως η ίδια συνέχισε να πορεύεται αυτόνομα, χωρίς να επιτρέπει σε κανέναν να την ορίσει.

«Νομίζω ότι γεννήθηκα ανεξάρτητη. Μπορεί ασυνείδητα να με επηρέασε και το γεγονός ότι ήξερα από πολύ νέα ότι δεν θα κάνω παιδιά και δεν με απασχόλησε το θέμα. Ξέρει τελικά τι κάνει η φύση και σου δίνει αυτό που πραγματικά επιθυμείς...».

Μια γεμάτη ζωή και ένα υπέροχο αποτύπωμα

Η Μάρω Κοντού μεγάλωσε –και συνεχίζει να μεγαλώνει– επιτυχώς. Ερωτεύτηκε, πρόδωσε και προδόθηκε, χόρτασε πάθη και θαυμασμό. Ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική εκλεγόμενη βουλευτής, εξέφρασε την καλλιτεχνική της φύση στη ζωγραφική με έργα της να εκτίθενται στο Μουσείο Βορρέ, και δεν σταμάτησε ποτέ να δηλώνει «παρούσα» στην υποκριτική, με πιο πρόσφατες εμφανίσεις στο σινεμά με το «Αν» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη και στην τηλεόραση με τη «Γη της Ελιάς».

Σήμερα, στα 92 της χρόνια, δεν έχει χάσει ούτε το πνεύμα ούτε το κέφι της για τη ζωή. Προσέχει τη διατροφή της, γυμνάζεται, παίζει μπιρίμπα, παρακολουθεί πρεμιέρες και συνεχίζει να ανακαλύπτει τον εαυτό της, δηλώνοντας τυχερή που κατάφερε να γνωρίσει βαθιά και να αγαπήσει ακόμα και τις γρατσουνιές της. Αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο αποτύπωμά της: το παράδειγμα μιας γυναίκας που δεν φοβήθηκε ποτέ να είναι ο εαυτός της, κερδίζοντας επάξια μια μόνιμη θέση στις πιο φωτεινές μας αναμνήσεις.