Φιλίππα Κουτούπα, πώς προετοιμάστηκες για τον ρόλο σου στην ταινία “Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ”;
Δήμητρα Πραντάλου
4 Μαρτίου 2026
Η Φιλίππα Κουτούπα είχε δει τυχαία μια ανοιχτή ακρόαση που ζητούσε γυναίκες ηθοποιούς που να έχουν κάνει πολεμικές τέχνες. Τελικά, μήνες αργότερα είχε τον ρόλο της Ζωής Γερανίου στο «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ», τη νέα ταινία του Γιώργου Γεωργοπούλου, που παίζεται τώρα στους κινηματογράφους από την Tanweer.
Μία αθλητική ταινία που καταπιάνεται με το τζούντο - κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί στον κινηματογράφο- αλλά και που στον πυρήνα της ιστορίας της έχει γυναίκες πρωταγωνίστριες. Με ένα εξαιρετικό καστ, υπέροχη σκηνοθεσία και Σοφία Βόσσου στη μουσική επένδυση, το αποτέλεσμα είναι πραγματική απόλαυση.
Το να υποδύεσαι μια τζουντόκα, πόσω μάλλον χρυσή Ολυμπιονίκη, σίγουρα δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα. Όπως εξηγεί στη συνέντευξη που παραχώρησε η Φιλίππα Κουτούπα στο JennyGr, ήταν ένας συνδυασμός πραγμάτων που το αποτέλεσμα ήταν τόσο αληθοφανές και που η ίδια κατάφερε να μάθει τεχνικές. Είχε ώρες προπόνησης, έκανε συζητήσεις για τη φιλοσοφία του τζούντο και είδε βίντεο και ντοκιμαντέρ. Τα εξηγεί όμως ακόμα καλύτερα η ίδια στη συνέντευξη που ακολουθεί.
Η Φιλίππα Κουτούπα στο JennyGr
Φιλίππα, πώς προέκυψε ο ρόλος στην ταινία «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ»;
Είχα δει τυχαία μια ανοιχτή ακρόαση που ζητούσε γυναίκες ηθοποιούς που να έχουν κάνει πολεμικές τέχνες, και έστειλα. Το είχα σχεδόν ξεχάσει, όταν μετά από μήνες, μου ήρθε ένα τηλεφώνημα για να κάνω δοκιμαστικό για τον ρόλο της Ζωής. Από εκεί και πέρα όλα έγιναν πολύ γρήγορα!
Στην ταινία υποδύεσαι τη Ζωή Γερανίου, ένα φιλόδοξο κορίτσι αν μη τι άλλο. Υπήρξε κάτι που σε δυσκόλεψε στο πώς θα αποτυπώσεις τον ρόλο;
Νομίζω η μεγαλύτερη δυσκολία σε αυτή την ταινία και σε αυτόν τον ρόλο ήταν το αθλητικό κομμάτι. Σαφώς, δεν κατεβαίνουμε σε αγώνες, μονάχα κάνουμε σινεμά. Αλλά ειδικά για την Ζωή, που είναι χρυσή Ολυμπιονίκης… ήθελα να καταλάβω όσο καλύτερα μπορούσα το άθλημα και την φιλοσοφία του, και να το πλησιάσω όσο το δυνατόν περισσότερο, μέσα στο χρονικό διάστημα που είχαμε.
Πώς σου φάνηκε η ιδέα για μια ελληνική αθλητική ταινία που καταπιάνεται με το τζούντο (ένα άθλημα που δεν έχουμε δει στην μεγάλη οθόνη, σε ελληνική παραγωγή τουλάχιστον) και πόσο μάλλον με νέα κορίτσια;
Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν ήξερα σε τί κοινό θα μπορούσε να απευθυνθεί η ταινία, και αναρωτήθηκα, “γιατί κάποιος να πάει να την δει, αν δεν ασχολείται με το συγκεκριμένο άθλημα;” Αλλά ο Γιώργος έχει κάνει τόσο καλή δουλειά με το σενάριο και την σκηνοθεσία της ταινίας, που είναι πραγματικά από τις πιο ψυχαγωγικές ελληνικές ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Και πάει πολύ πέρα από το Τζούντο. Εν τέλη είναι μια ιστορία ενηλικίωσης, σεβασμού, και προσωπικών επιλογών, που μπορεί να αγγίξει πολύ κόσμο.
Το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» συγκαταλέγεται στις πολύ σπουδαίες ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές που έχουμε δει τελευταία. Δεν το λέω μόνο εγώ, το λένε όλοι όσοι έχουν δει την ταινία. Στη δική σας περίπτωση, ποια είναι η συνταγή επιτυχίας κατά την γνώμη σου;
Ο Βαγγέλης Μουρίκης. Όλοι οι συντελεστές έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά ο καθένας στον τομέα του, αλλά ο Βαγγέλης έφερε μια αμεσότητα και ένα απρόσμενο χιούμορ στον ρόλο του Γιούρι, που δεν ξέρω αν η ταινία θα ήταν η ίδια χωρίς αυτόν.
Βλέποντας πάντως την ταινία, σκεφτόμουν ότι πρέπει να μάθατε τζούντο για να βγαίνει τόσο αληθοφανές το αποτέλεσμα. Εσύ πώς προετοιμάστηκες για τον ρόλο σου; Εκτός από προπόνηση, είδες, για παράδειγμα, και βίντεο από τζουντόκες;
Ήταν ένας συνδυασμός πραγμάτων: πολλές ώρες προπόνησης, συζητήσεις με τους δασκάλους και τον σκηνοθέτη μας για την φιλοσοφία του Τζούντο, βιντεάκια, ακόμα και ντοκιμαντέρ. Μάλιστα μετά από ένα σημείο, είχα εστιάσει σε μια συγκεκριμένη Ολυμπιονίκη για να μιμηθώ το στυλ της, καθώς -ειδικά στον πρωταθλητισμό- οι αθλητές ασχολούνται τόσο πολύ με αυτό που κάνουν, με τόση λεπτομέρεια, που συνήθως καταλήγουν να έχουν και στοιχεία που τους ξεχωρίζουν. Οπότε για την Ζωή Γερανίου, δεν ήταν αρκετό απλά να μάθω τις τεχνικές.
Είχες τραυματισμούς κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας; Γιατί προφανώς το τζούντο δεν είναι καθόλου εύκολο άθλημα.
Εφόσον αποφασίσαμε να προπονηθούμε σοβαρά, και να προσεγγίσουμε όσο καλύτερα μπορούμε το άθλημα, κάποιοι μικρο-τραυματισμοί ήταν αναπόφευκτοι. Προσωπικά, είχα και την ατυχία να αυτοτραυματιστώ κατά λάθος σε μια προπόνηση λίγο πριν το γύρισμα των τελικών, που σημαίνει ότι γύρισα τις πιο έντονες -αθλητικά- σκηνές μου με μια παραπάνω δυσκολία. Αλλά εν τέλη, αυτό με έβαλε ακόμα καλύτερα μέσα στις συνθήκες και στην ψυχολογία του ρόλου μου. Πολλές φορές και οι αθλητές παίζουν σημαντικούς αγώνες με τραυματισμούς. Επίσης όλοι στο γύρισμα ήταν πολύ φροντιστικοί, και έκαναν πραγματικά ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να κάνουν την δουλειά μου όσο το δυνατόν πιο εύκολη.
Όλοι οι ηθοποιοί έχετε τρομερή χημεία και δυναμική μεταξύ σας. Το καταλαβαίνατε αυτό και στα γυρίσματα;
Ναι, είναι κάτι που το καταλάβαμε πολύ γρήγορα. Δεν ξέρω αν βοήθησε το ότι κάναμε μαζί προπόνηση, κι έτσι ήρθαμε πιο κοντά, αλλά η αλήθεια είναι ότι περνούσαμε πολύ καλά στα γυρίσματα.
Θα μου άρεσε ο κόσμος να προβληματιστεί για τα ζητήματα που ακουμπάει η ταινία, να ανοίξει συζητήσεις γύρω από τη φιλοσοφία του πρωταθλητισμού και το τι σημαίνει τελικά επιτυχία.
Η συνεργασία με τον Γιώργο Γεωργόπουλο πώς ήταν;
Ο Γιώργος ήταν πραγματικά εξαιρετικός στη δουλειά του. Ήξερε ακριβώς τί ήθελε, και πώς να το ζητήσει. Ίσως βοηθάει το ότι έχει γράψει και το σενάριο, αλλά ένιωσα απόλυτη ασφάλεια να αφεθώ στην καθοδήγηση και στο όραμά του για την ταινία. Επίσης, πέρα από το καλλιτεχνικό κομμάτι, ήταν πολύ ευχάριστη η συνεργασία, καθώς ο Γιώργος είναι αυτό που λέμε “ήρεμη δύναμη”, και κατάφερε να διατηρήσει μια μοναδική ισορροπία συγκέντρωσης, ψυχραιμίας και δημιουργικότητας στα γυρίσματα.
Ο αθλητισμός έχει κοινά σημεία με την υποκριτική πιστεύεις;
Για να τα κάνεις και τα δύο σωστά και σε υψηλό επίπεδο, πρέπει πραγματικά να αφιερώσεις χρόνο και κόπο. Δεν πιστεύω πολύ στο ταλέντο. Με την έννοια ότι σίγουρα, κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με ευκολίες τόσο στον αθλητισμό όσο και στην υποκριτική, αλλά αν δεν δουλέψεις σκληρά, αν δεν μελετήσεις σε βάθος τις τεχνικές και την λογική αυτού που κάνεις, πάντα υπάρχει ένα ταβάνι σε αυτά που μπορείς να καταφέρεις.
Η ταινία στο συνολό της περνάει αρκετά μηνύματα, μέσω του τζούντο. Εσύ ποιο κρατάς ως Φιλίππα;
“Μερικές φορές είναι πιο δύσκολο να κάνεις το σωστό από το να νικήσεις.”
Τι θα ήθελες να αποκομίσει ο κόσμος βλέποντας την ταινία;
Θα μου άρεσε ο κόσμος να προβληματιστεί για τα ζητήματα που ακουμπάει η ταινία, να ανοίξει συζητήσεις γύρω από τη φιλοσοφία του πρωταθλητισμού και το τι σημαίνει τελικά επιτυχία… αλλά επίσης εύχομαι και κάτι πολύ απλό: να περάσει πραγματικά καλά. Καμιά φορά, κυνηγώντας την τέχνη και τις διακρίσεις, ξεχνάμε ότι αυτός είναι και ένας από τους πιο βασικούς σκοπούς του σινεμά.