Για την Αντιγόνη Ψυχράμη, η ισορροπία είναι το δυνατό χαρτί της ζωής της - Συνέντευξη στο JennyGr
Άννα Καντζηλιέρη
8 Μαΐου 2026
Τι θα μπορούσες να πεις για ένα παιδί που, πριν ξεκινήσει να διαβάζει την Α-Β στο σχολείο, είχε αρχίσει να μαθαίνει μουσική και πριν διδαχτεί τη γραφή, ήξερε να τραγουδάει σωστά; Η Αντιγόνη Ψυχράμη είναι αυτός ο άνθρωπος. Από την ηλικία των 4 συμμετείχε σε παιδικές χορωδίες και πριν συμπληρώσει 10 χρόνια ύπαρξης σε αυτόν τον πλανήτη είχε συνεργαστεί με καταξιωμένα ονόματα, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Μίκης Θεοδωράκης, η Χάρις Αλεξίου, η Δήμητρα Γαλάνη και φυσικά ο Γιώργος Νταλάρας. Στα 9 χρόνια της, τραγουδάει μαζί του το «Με λένε Πόπη» και συστήνεται μια για πάντα στο ευρύ κοινό.
Η μουσική δεν αποτελεί, όμως, τη μοναδική αγάπη της. Η Αντιγόνη Ψυχράμη κάνει πρωταθλητισμό στην ενόργανη, μαθαίνει και σπουδάζει χορό, ενώ αποφοιτά και από τη Δραματική Σχολή «Μαίρη Βογιατζή Τράγκα». Ονειρεύεται να πρωταγωνιστεί σε μιούζικαλ και ούτε που φαντάζεται πως λίγα χρόνια αργότερα αυτό το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα. Το πάθος της για ζωή και η όρεξή της για δουλειά δεν «ησυχάζουν» ποτέ. Από τη μουσική στο θέατρο και από το θέατρο στη μουσική, είναι πια βέβαιο πως γεννήθηκε για να ασχολείται με τις τέχνες. Και είναι ασταμάτητη.
Η μητρότητα δεν την αφορούσε ποτέ πραγματικά - μέχρι το 2012 που γνώρισε τον σύζυγό της, Δημήτρη Μακαλιά, και όλο το mindset που είχε έως τότε, κατέρρευσε. Σήμερα, δεν θα άλλαζε με τίποτα την οικογένεια που έχουν φτιάξει μαζί κι αν της ζητούσες να σου δώσει μια συμβουλή για τις μακροχρόνιες σχέσεις με παιδιά, θα έλεγε το εξής: «να μην πάψεις ποτέ να είσαι ομάδα με τον σύντροφό σου. Πρώτα το «εσείς» του ζευγαριού και ύστερα το «εμείς» της οικογένειας».
Από τα πρώτα λεπτά μαζί της, σε κερδίζουν η αμεσότητα, το χιούμορ και ο δυναμισμός που τη διακατέχουν. Η Αντιγόνη Ψυχράμη είναι η πιο cool τύπισσα που θα γνωρίσεις - και όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μονίμως ζεν. Αυτή η Τρίτη μαζί της στα γραφεία του JennyGr είχε πολύ γέλιο, πολλές ιστορίες και μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη για τη διαδρομή σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών που έχει διανύσει ως σήμερα, την οποία θα διαβάσεις παρακάτω.
Η συνέντευξη της Αντιγόνης Ψυχράμη στο JennyGr:
Η φετινή θεατρική σεζόν βρήκε την Αντιγόνη Ψυχράμη να πρωταγωνιστεί στη μακροβιότερη παράσταση στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου, «Σεσουάρ για Δολοφόνους», η οποία ανέβηκε στο σανίδι για 17η σεζόν, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη και Δημήτρη Μακαλιά. Κάθε φορά που βρισκόταν στο θέατρο για να παρακολουθήσει αυτή την παράσταση με άλλους ηθοποιούς, ήθελε να γίνει μέρος της και να που τα κατάφερε.
«Αυτή την παράσταση την είχα πρωτοδεί στο θέατρο Αποθήκη και μου άρεσε πολύ! Με γοήτευσε το διαδραστικό στοιχείο - που το θεωρώ και πάρα πολύ δύσκολο, γιατί κάθε φορά αλλάζει ο κόσμος, αλλάζουν οι ερωτήσεις, οι απαντήσεις... Μετά από χρόνια που γνώρισα τον άνθρωπό μου, τον Δημήτρη (σ.σ Μακαλιά), δούλεψε σε αυτή την παράσταση για τρεις σεζόν, συνεπώς την είδα πολλές φορές και τη χόρτασα. Πάντα έλεγα, ότι θα μου άρεσε να παίζω σε αυτή και φέτος ήρθε η πρόταση να υποδυθώ την κομμώτρια, τη Σόφι. Αποδέχτηκα με μεγάλη χαρά, γιατί το cast ήταν καταπληκτικό - είμαστε φίλοι μεταξύ μας. Επειδή είναι μεγάλη παράσταση, πρέπει να είσαι συνεχώς alert. Βγαίνουμε από τη σκηνή για πολύ λίγο, συνεπώς είναι σημαντικό που υπάρχει μια ωραία ενέργεια». Αν δεν πρόλαβες να τη δεις φέτος, το «Σεσουάρ για Δολοφόνους» θα επιστρέψει τον Οκτώβρη στη θεατρική Αθήνα.
«Στα 16 μου, έκανα παραστάσεις μιούζικαλ με τη Θέμιδα Μαρσέλλου. Τότε, κατάλαβα πόσο πολύ μου άρεσε να συνδυάζω αυτά τα τρία πράγματα - τη μουσική, τον χορό και το θέατρο - και είπα στον αδερφό μου πως θέλω να πάω στην Αγγλία να σπουδάσω μιούζικαλ. Εκείνος με συμβούλεψε να βγάλω πρώτα μια Δραματική Σχολή εδώ, για να είμαι πιο ολοκληρωμένη και τελικά δεν έφυγα ποτέ. Το μετάνιωσα, βέβαια, γιατί στο εξωτερικό το μιούζικαλ ανθίζει, δεν είναι όπως εδώ».
Από τότε που θυμάται τον εαυτό της ήταν δραστήρια. Είτε επρόκειτο για τον αθλητισμό είτε για τη μουσική είτε για τον χορό είτε για το θέατρο, συνεχώς αφιέρωνε τη σκέψη της σε μια δραστηριότητα. Και αν με κάτι καταπιονόταν, ήταν βέβαιο πως τα έκανε όσο καλύτερα γινόταν. «Ως παιδί ξεκίνησα να μαθαίνω μουσική. Μετά έκανα χορό, ύστερα μπήκε στη ζωή μου ο πρωταθλητισμός στην ενόργανη. Σταμάτησα, επειδή τραυματίστηκα. Στα 16 μου, έκανα παραστάσεις μιούζικαλ με τη Θέμιδα Μαρσέλλου. Τότε, κατάλαβα πόσο πολύ μου άρεσε να συνδυάζω αυτά τα τρία πράγματα - τη μουσική, τον χορό και το θέατρο - και είπα στον αδερφό μου πως θέλω να πάω στην Αγγλία να σπουδάσω μιούζικαλ. Εκείνος με συμβούλεψε να βγάλω πρώτα μια Δραματική Σχολή εδώ, για να είμαι πιο ολοκληρωμένη και τελικά δεν έφυγα ποτέ. Το μετάνιωσα, βέβαια, γιατί στο εξωτερικό το μιούζικαλ ανθίζει, δεν είναι όπως εδώ. Το λατρεύω, έχω συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις και δεν θα ήθελα να σταματήσω να το κάνω».
Κι αν ποτέ την ανάγκαζε κάποιος να διαλέξει ένα άλλο επάγγελμα, δεν θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της μακριά από μια σκηνή. «Αν έπρεπε να δω κάπου αλλού τον εαυτό μου, θα ήταν πάνω σε μια σκηνή να τραγουδάω. Μου αρέσει να μεταφέρω συναισθήματα τραγουδώντας. Η μουσική προκαλεί διαφορετικές δονήσεις, που δεν αντιλαμβάνεσαι αλλιώς. Και οι λέξεις έχουν δονήσεις, αλλά θεωρώ ότι η μουσική έχει κάτι πιο σπάνιο, μας αγγίζει με έναν διαφορετικό τρόπο».
«Τεσσάρων χρονών μπήκα στη χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου, γιατί ήταν και τα αδέρφια μου. Η συνεργασία με τον Γιώργο Νταλάρα για το τραγούδι με «Με λένε Πόπη» έγινε στα εννέα. Η μουσική υπήρχε πάντα στην οικογένειά μου. Για κάποιο λόγο, όλα τα αδέρφια είχαμε μια κλίση στη μουσική, όπως και στον αθλητισμό. Θεωρώ ότι η χορωδία ήταν το μεγαλύτερο ερέθισμα για εμένα».
Η σχέση της με τη μουσική ξεκίνησε πριν καλά - καλά μάθει να γράφει και να διαβάζει. Ήταν σαν να υπήρχε από πάντα μέσα της. Το ταλέντο της δεν άργησε να γίνει αντιληπτό από τους ανθρώπους γύρω της και έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια βρέθηκε να ενώνει τη φωνή της με σημαντικούς ανθρώπους του καλλιτεχνικού στερεώματος. Η συνεργασία της με τον Γιώργο Νταλάρα για το τραγούδι «Με λένε Πόπη» έρχεται να προστεθεί στο ήδη πλούσιο βιογραφικό της, συστήνοντάς τη σε όλη τη χώρα. Και αυτή ήταν μόνο η αρχή. «Τεσσάρων χρονών μπήκα στη χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου, γιατί ήταν και τα αδέρφια μου. Η συνεργασία με τον Γιώργο Νταλάρα για το τραγούδι με «Με λένε Πόπη» έγινε στα εννέα. Η μουσική υπήρχε πάντα στην οικογένειά μου. Για κάποιο λόγο, όλα τα αδέρφια είχαμε μια κλίση στη μουσική, όπως και στον αθλητισμό.
Θεωρώ ότι η χορωδία ήταν το μεγαλύτερο ερέθισμα για εμένα. Με τον κύριο Δημήτρη είχαμε κάνει συνεργασίες με καταξιωμένους καλλιτέχνες, διαβάζαμε ποίηση από τα 6, μαθαίναμε το Άξιον Εστί, οπότε θα ήταν πολύ δύσκολο να ακολουθήσω κάποιο άλλο επάγγελμα. Για εμένα το ταλέντο σχετίζεται με την αντίληψη και την πολλή δουλειά. Εγώ είμαι τελειομανής και μου αρέσει να έχω γνώσεις για τα πράγματα που καταπιάνομαι, γι’ αυτό και σπούδασα τα πάντα. Όταν ήρθε η πρόταση από τον Γιώργο Νταλάρα, ήμουν σε μια ηλικία που το έβλεπα σαν παιχνίδι. Δεν το θεωρούσα δουλειά. Και επειδή ήδη είχα κάνει συναυλίες στο Μέγαρο, στο Ηρώδειο, είχα συνεργαστεί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, ήρθε πολύ ομαλά στη ζωή μου αυτή η συνεργασία. Συνεπώς, δεν με βοήθησαν να κάνω κάτι, γιατί προϋπήρχε όλη αυτή η προσπάθεια. Ο χορός ήρθε μετέπειτα στη ζωή μου, αλλά τον λάτρεψα».
Στην ερώτηση για το πώς βλέπει το πεδίο των τεχνών σήμερα στη χώρα μας κι αν υπάρχουν ευκαιρίες για νέους καλλιτέχνες, η Αντιγόνη Ψυχράμη απαντά πως «στην Ελλάδα, δεν δίνονται τόσες ευκαιρίες σε ταλαντούχα παιδιά να υποδυθούν καλούς ρόλους, γιατί οι παραγωγοί προτιμούν να παίρνουν επαγγελματίες με αναγνωρισιμότητα, ώστε να προσελκύσει η παράσταση περισσότερο κόσμο. Πλέον, βέβαια, βλέπουμε νέα παιδιά και να παίζουν και να σκηνοθετούν, αλλά είναι μικρό το ποσοστό».
Από τη συζήτηση μαζί της, καταλαβαίνεις πως πρόκειται για έναν πολυπράγμονα άνθρωπο, που δεν παύει ποτέ να κυνηγά το επόμενο βήμα, την καινούργια πρόκληση. Ωστόσο, το πεδίο της σκηνοθεσίας δεν την αφορά (σ.σ ακόμη θα πω εγώ). «Εγώ δεν θα σκηνοθετούσα. Σε αυτά λίγο αδρανώ, δεν πηγαίνω μπροστά. Όπως έχω αφήσει και τη μουσική λίγο πίσω στη ζωή μου και τώρα είναι μια χρονιά που νιώθω έτοιμη να το θέσω ξανά σε προτεραιότητα. Έχω μερικά πράγματα στο μυαλό μου και θα ήθελα πολύ να τα υλοποιήσω. Θα ήθελα να βγάλω δικά μου τραγούδια».
«Νομίζω πως ωρίμασα μετά τον ερχομό των παιδιών. Όταν ήρθε στη ζωή ο Χάρης, γειώθηκα, επανήλθα στο κέντρο μου, άλλαξα τις προτεραιότητές μου - πολύ σημαντικό πράγμα. Πριν τα παιδιά, επέτρεπα να με επηρεάζουν καταστάσεις που μετά δεν είχαν καμία σημασία».
Αντιγόνη, πότε πραγματικά ωρίμασες; «Νομίζω πως ωρίμασα μετά τον ερχομό των παιδιών. Όταν ήρθε στη ζωή ο Χάρης, γειώθηκα, επανήλθα στο κέντρο μου, άλλαξα τις προτεραιότητές μου - πολύ σημαντικό πράγμα. Πριν τα παιδιά, επέτρεπα να με επηρεάζουν καταστάσεις που μετά δεν είχαν καμία σημασία. Γενικότερα, με βοήθησαν πολύ να κατανοήσω τι είναι σημαντικό και τι όχι σε αυτή τη ζωή».
Ούσα σήμερα μητέρα δύο παιδιών δε διστάζει να παραδεχτεί πως το κομμάτι μητρότητα δεν υπήρχε στη «wishlist» της σε νεαρότερη ηλικία. Ωστόσο, η γνωριμία της με τον σύζυγό της, Δημήτρη Μακαλιά, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη ζωή της και την οδήγησαν σε αρκετές αναθεωρήσεις. Κάπως έτσι, ήρθαν στη ζωή τους ο Χάρης και η Αριάδνη. «Η μητρότητα προέκυψε στη ζωή μου, όταν έκανα σχέση με τον Δημήτρη. Πριν δεν με ενδιέφερε. Σήμερα, θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς παιδιά, αλλά δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Πριν γίνουμε γονείς με τον Δημήτρη, είχαμε συμφωνήσει πως θα είμαστε εμείς και τα παιδιά, ότι δεν θα χαθούμε. Πια είμαστε 14 χρόνια μαζί και συνεχίζουμε να λειτουργούμε έτσι. Μας έχει βγει. Ποτέ δεν μας αφήσαμε, ποτέ δεν βάλαμε τη σχέση δεύτερη και αφού είμαστε εμείς καλά, είναι και τα παιδιά μας».
«Όσο περνούν τα χρόνια, με όλο αυτό που συμβαίνει με τα social media και το πώς ζούμε, δεν υπάρχει χρόνος για επικοινωνία. Παύουμε να εμπιστευόμαστε τους άλλους, δεν ανοιγόμαστε, βλέπω μια έντονη εσωστρέφεια και αυτό με ανησυχεί πολύ. Οι παλιοί έλεγαν “όσο πίσω και καλύτερα”, ισχύει».
Ζούμε στην εποχή, όπου οι διαπροσωπικές σχέσεις περνούν κρίση. Οι άνθρωποι τείνουν να είναι «εγκλωβισμένοι» στα κινητά τους και η face to face επικοινωνία είναι σχεδόν σπάνια. Αυτή η συνθήκη έχει αντίκτυπο και στο πώς μεγαλώνουν τα παιδιά - αφού η κοινωνία του 2026 δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνία του 1996. «Στην εποχή μας, οι σχέσεις είναι πολύ δύσκολες, γιατί δεν επικοινωνούμε. Οι άνθρωποι κλείνονται. Όσο περνούν τα χρόνια, με όλο αυτό που συμβαίνει με τα social media και το πώς ζούμε, δεν υπάρχει χρόνος για επικοινωνία. Παύουμε να εμπιστευόμαστε τους άλλους, δεν ανοιγόμαστε, βλέπω μια έντονη εσωστρέφεια και αυτό με ανησυχεί πολύ. Οι παλιοί έλεγαν “όσο πίσω και καλύτερα”, ισχύει. Εμείς μεγαλώσαμε στις πλατείες, τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν κλεισμένα στα σπίτια, δεν έχουν μάθει την ελευθερία. Σήμερα παρακινούμαστε από τον φόβο, αλλά έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα δεν μπορείς να κάνεις και διαφορετικά. Βέβαια, δεν μπορείς να ζεις και έτσι - τουλάχιστον εγώ δεν θέλω να μεγαλώσουν έτσι τα παιδιά μου».
«Στις ημέρες μας, μια μαμά θα νιώσει τύψεις, αν πει μια βρισιά στο παιδί της. Δεν χρειάζεται. Είσαι άνθρωπος, δεν γίνεται να είσαι πάντα τέλειος, ήρεμος και να μιλάς σωστά. Εγώ δεν το μπορώ αυτό το πράγμα και ούτε αισθάνομαι άσχημα με τον εαυτό μου. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, είμαι εδώ για τα παιδιά μου, τους παρέχω όσα περισσότερα μπορώ και είμαι καλά με εμένα και με τον άνθρωπό μου».
Η μητρότητα δεν είναι εύκολη πίστα για την Αντιγόνη Ψυχράμη, αφού οι ανησυχίες δεν σταματούν ποτέ. Ωστόσο, προσωπικός στόχος της είναι να μεγαλώσει χαρούμενα παιδιά, γεμάτα ανέμελες και όμορφες στιγμές, δημιουργώντας αναμνήσεις που θα τα συντροφεύουν στην υπόλοιπη διαδρομή τους. Δεν προσπαθεί να είναι τέλεια μητέρα, όπως δεν αναζητά την τελειότητα και γύρω της. Το political correct δεν την αγγίζει - αντίθετα προτιμά να είναι αληθινή και ειλικρινής, ακόμα και όταν κάνει λάθη.
«Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, αλλάζουν οι ανησυχίες. Εγώ προσπαθώ να είμαι παρούσα στα παιδιά μου, να χτίζουμε στιγμές, να κάνουμε ταξίδια, να έχουν ερεθίσματα - αυτά, δηλαδή, που πρόσφεραν και οι γονείς μου σε εμένα. Μέσα σε όλη αυτή την πορεία θα κάνεις και λάθη. Εγώ κάνω. Στις ημέρες μας, μια μαμά θα νιώσει τύψεις, αν πει μια βρισιά στο παιδί της. Δεν χρειάζεται. Είσαι άνθρωπος, δεν γίνεται να είσαι πάντα τέλειος, ήρεμος και να μιλάς σωστά. Εγώ δεν το μπορώ αυτό το πράγμα και ούτε αισθάνομαι άσχημα με τον εαυτό μου. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, είμαι εδώ για τα παιδιά μου, τους παρέχω όσα περισσότερα μπορώ και είμαι καλά με εμένα και με τον άνθρωπό μου. Βλέπω ότι έχω δύο ευτυχισμένα παιδιά και αυτό είναι το σημαντικότερο».
Η δεκαετία 30 με - σχεδόν - 40 είχε διδακτικό χαρακτήρα για την Αντιγόνη Ψυχράμη, αφού όσα έμαθε της χάρισαν μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού της. «Αυτό που έχει αλλάξει την τελευταία δεκαετία της ζωής μου σε σύγκριση με την προηγούμενη, είναι ότι έχω αποκτήσει υπομονή, γιατί πριν δεν είχα. Έχω αναθεωρήσει τον τρόπο που διαχειρίζομαι τις καταστάσεις - ήμουν αρκετά οξύθυμη και αυθόρμητη. Έχω εξελιχθεί αρκετά. Και τα παιδιά μου και ο σύζυγός μου με βοήθησαν πολύ σε αυτό».
Κι αν τη ρωτήσεις τι τη φοβίζει περισσότερο στη ζωή της, η απάντησή της είναι ο «θάνατος». «Έχουν αυξηθεί οι φοβίες μου μετά τα παιδιά. Ο θάνατος με φοβίζει περισσότερο. Θέλω να ζήσω, να γεμίσω στιγμές με την οικογένειά μου. Προσπαθώ να μην βλέπω πολλές ειδήσεις, γιατί είμαι άνθρωπος που όλα τα παίρνει μέσα του και στεναχωριέμαι ή είναι πιθανό να αυξηθεί μια φοβία μου. Δεν θέλω να βλέπω αρνητικά πράγματα, δεν αντέχω. Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις μόνο δυσάρεστα πράγματα, τα οποία υποσυνείδητα περνάνε και σε εμάς και στα παιδιά. Δεν θέλω».
«Αυτό που προσπαθώ να κάνω, είναι να ισορροπώ τα πάντα. Το μότο της ζωής μου είναι το balance. Όλα χρειάζονται μέτρο».
Όταν η συζήτηση φτάνει στον χρόνο που περνούν τα παιδιά μπροστά από τις οθόνες, παραμένει ειλικρινής. Εκείνη, δεν ανήκει στην κατηγορία των γονιών που αποκλείουν τα παιδιά τους από το τάμπλετ ή το playstation. Ωστόσο, όπως υπογραμμίζει, η ισορροπία είναι το Α και το Ω για τη διατήρηση μιας υγιούς σχέσης. «Οθόνες και παιδιά… Εγώ δεν θα πω ψέματα. Δεν προσπαθώ να κρατήσω τα παιδιά μου μακριά από τις οθόνες. Για εμένα, δεν γινόταν αυτό, γιατί δεν είχα πάντα τον διαθέσιμο χρόνο να τα απασχολήσω. Αυτό που προσπαθώ να κάνω, είναι να ισορροπώ τα πάντα. Το μότο της ζωής μου είναι το balance. Όλα χρειάζονται μέτρο. Δεν μπορώ να αποκλείσω το παιδί από την τηλεόραση, το playstation, το τάμπλετ. Προσπαθώ να είμαι από επάνω, να ελέγχω τι κάνει το παιδί, προστατεύοντάς το, αλλά όχι να του στερώ πράγματα. Όσο τα παιδιά μεγαλώνουν αυτή η “καθολική στέρηση” δεν τα ωφελεί, γιατί πηγαίνουν στο σχολείο και μιλάνε γι’ αυτά τα θέματα με τους συμμαθητές τους. Αν δεν τα ήξεραν, δεν θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί τους».
Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη