Η Ιζαμπέλλα Φούλοπ έπαψε να παίρνει τα πάντα προσωπικά και βιώνει τη δική της "άνοιξη"
Άννα Καντζηλιέρη
29 Απριλίου 2026
Δεν είναι από τις παρουσίες που περνούν απαρατήρητες - ακόμη κι αν δεν το επιδιώκουν. Η Ιζαμπέλλα Φούλοπ ανήκει σε εκείνη τη γενιά ηθοποιών που πορεύονται με σταθερότητα, χωρίς θόρυβο, αλλά με σαφή καλλιτεχνικό προσανατολισμό. Τη φετινή σεζόν, ισορρόπησε ανάμεσα στην τηλεόραση και το θέατρο - από το «Πόρτο Λεόνε» μέχρι τον «Ταρτούφο» σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου - επιβεβαιώνοντας πως αυτό που την ενδιαφέρει περισσότερο είναι η ουσία της δουλειάς της.
Η υποκριτική αποτελούσε όνειρό της από τότε που θυμάται τον εαυτό της, συνεπώς το να γίνει ηθοποιός ήταν κάτι σαν μονόδρομος. Και αν κρίνουμε από την πορεία της μέχρι σήμερα, μάλλον δικαιώθηκε. Η Ιζαμπέλλα Φούλοπ μιλά στο JennyGr για την απαιτητικότητα της δουλειάς, τις αόρατες ανισότητες, την ανάγκη για εξέλιξη, αλλά και για τη συνειδητή απόφαση να είναι πλέον λιγότερο αυστηρή με τον εαυτό της.
Λίγο πριν την εκπνοή αυτής της γεμάτης σεζόν για την ίδια, φαίνεται να απομακρύνεται από την παγίδα της υπερανάλυσης και να κρατά ό,τι έχει πραγματική αξία. Οι συνεργασίες που τη διαμόρφωσαν, οι στιγμές που την έφεραν πιο κοντά σε αυτό που θέλει να είναι - επί σκηνής και εκτός - και μια πιο καθαρή ματιά απέναντι στον εαυτό της. Τη συναντήσαμε ένα πρωινό του Απρίλη, σε μια γειτονιά της Αθήνας μέσα στο πράσινο, και όσα συζητήσαμε ακολουθούν παρακάτω.
Η Ιζαμπέλλα Φούλοπ στο JennyGr:
Τι γεύση σου αφήνει - σε επαγγελματικό επίπεδο - η φετινή σεζόν, που οδεύει σιγά - σιγά προς το τέλος της; Από τη μία, παίζεις στη σειρά του ALPHA «Πόρτο Λεόνε» και από την άλλη, πρωταγωνιστούσες στην παράσταση «Ταρτούφος» σε σκηνοθεσία της Έλενας Μαυρίδου, που έριξε αυλαία πριν από κάποιες εβδομάδες.
Για εμένα, αυτή η σεζόν ήταν ευλογία. Ήρθαν στον δρόμο μου πολύ ωραίες δουλειές, όμορφες συνεργασίες με ανθρώπους που παρακολουθούσα και θαύμαζα τη δουλειά τους. Ήταν τύχη να προκύψει μια συνεργασία με τέτοιους επαγγελματίες, που εκτιμώ πολύ το έργο τους. Και αυτό είναι που κρατάω τώρα στο τέλος. Όταν κάνεις κάτι που αγαπάς και πιστεύεις, ακόμα και η κούραση είναι πιο γλυκιά πάντα. Αυτό που μας έλεγαν, όταν ήμασταν μικροί, να διαλέξουμε μια δουλειά που αγαπάμε, είναι πολύ σωστή κουβέντα και, όντως είναι πολύ σπουδαίο να καταφέρεις να κάνεις αυτό που ονειρεύεσαι.
«Αυτό που μας έλεγαν, όταν ήμασταν μικροί, να διαλέξουμε μια δουλειά που αγαπάμε, είναι πολύ σωστή κουβέντα και, όντως είναι πολύ σπουδαίο να καταφέρεις να κάνεις αυτό που ονειρεύεσαι».
Ανήκεις στην κατηγορία των ηθοποιών που έκαναν τα πρώτα βήματά τους στο θέατρο, ωστόσο πλέον έχει μπει για τα καλά στη ζωή σου και η τηλεόραση. Η Ιζαμπέλλα πού νιώθει, τελικά, περισσότερο ο εαυτός της;
Και στα δύο νιώθω ο εαυτός μου. Η δουλειά μας, η υποκριτική, έχει χώρο να αναπτυχθεί και στα δύο μέσα. Αυτό που ακόμα δεν έχω εξερευνήσει, αλλά αγαπώ πολύ, είναι ο κινηματογράφος, που είναι ένα τελείως διαφορετικό μέσο από τα υπόλοιπα. Και στο θέατρο και στην τηλεόραση νιώθω ελεύθερη και σίγουρη - δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου έξω από αυτά. Ιδανικά, θα ήθελα να κάνω κάθε χρονιά και τα δύο. Το μόνο που θα μπορούσα να πω, επειδή γενικά είμαι πρωινός τύπος, είναι ότι η πρωινή δουλειά μου είναι πιο εύκολη - από αυτή την άποψη και μόνο θα διάλεγα την τηλεόραση, που τα γυρίσματα γίνονται κατά κύριο λόγο πρωί.
Προέρχεσαι από μια βαθιά καλλιτεχνική οικογένεια με επιρροές τόσο από τον κόσμο της ζωγραφικής όσο και της υποκριτικής. Από πότε θυμάσαι τον εαυτό σου να θέλει να γίνει ηθοποιός;
Από πολύ μικρή ηλικία ήξερα, ότι θέλω να ασχοληθώ με την υποκριτική. Ήμουν τόσο μικρή, που σε εκείνη τη φάση δεν καταλαβαίνεις ακριβώς τι σημαίνει το κάθε επάγγελμα. Εγώ ήθελα να γίνω ηθοποιός, έβλεπα τον εαυτό μου σε αυτή τη δουλειά από το νηπιαγωγείο. Η αλήθεια είναι, πως είχα από πολύ μικρή επαφή με κάθε είδους τέχνη. Ήμουν το παιδάκι που συμμετείχε σε παραστάσεις και, μάλιστα, εκεί κοντά στο Γυμνάσιο, είχα συμμετάσχει στην ερασιτεχνική ομάδα της γειτονιάς μου με ενήλικες, για να μπω σιγά-σιγά στον κόσμο του θεάτρου.
«Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνεις στη Δραματική Σχολή είναι η έλλειψη ωραρίου και, ίσως κάποιες φορές, προσωπικής ζωής. Παρ’ όλα αυτά, όταν αγαπάς το επάγγελμά σου και νιώθεις όμορφα μέσα σε αυτό, όλα αυτά είναι παράπλευρες απώλειες».
Αν μια φήμη «συνοδεύει» το επάγγελμά σου, είναι αυτή της «δύσκολης και απαιτητικής δουλειάς, χωρίς ωράριο, γιορτές και αργίες». Την επιβεβαιώνεις φαντάζομαι... Πώς επηρεάζει τη δική σου καθημερινότητα;
Έτσι είναι, απλά η καθημερινότητα προσαρμόζεται στους ρυθμούς της δουλειάς, αλλά αυτό είναι κάτι που το μαθαίνεις από πολύ νωρίς. Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνεις στη Δραματική Σχολή είναι η έλλειψη ωραρίου και, ίσως κάποιες φορές, προσωπικής ζωής. Παρ’ όλα αυτά, όταν αγαπάς το επάγγελμά σου και νιώθεις όμορφα μέσα σε αυτό, όλα αυτά είναι παράπλευρες απώλειες, τις οποίες δεν τις υπολογίζεις τόσο αρνητικά. Είναι κομμάτι του παιχνιδιού.
Πιστεύεις ότι η ελληνική τηλεόραση και το θέατρο δίνουν ίσες ευκαιρίες σε άντρες και γυναίκες ή υπάρχουν ακόμη «αόρατες» ανισορροπίες;
Φυσικά και όχι. Εντάξει, μπορεί να ακούγομαι λίγο απόλυτη… Σίγουρα, έχουν γίνει κάποια βήματα, αλλά όχι κάτι μεγάλο. Όλες οι γυναίκες νομίζω, πως έχουμε βιώσει αυτές τις ανισορροπίες σε διάφορους τομείς της ζωής μας. Και σίγουρα στο κομμάτι της δουλειάς. Σε όλα τα επαγγέλματα εντοπίζονται τέτοιες διακρίσεις. Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας για να έρθουν τα πράγματα σε απόλυτη ισορροπία και να πούμε ότι δίνονται ίσες ευκαιρίες σε άνδρες και γυναίκες.
Σε όποια φάση της ζωής σου κι αν βρίσκεσαι, όσο κι αν έχεις καθιερωθεί ως επαγγελματίας στον χώρο σου, πάντα θα νιώθεις ένα βήμα πιο πίσω σε σύγκριση με οποιονδήποτε άνδρα είναι στο ίδιο σημείο με εσένα - όχι επειδή είσαι πραγματικά, αλλά επειδή οι άλλοι σε τοποθετούν σε αυτή τη θέση. Είναι λυπηρό. Πιστεύω πολύ στη δύναμη της γυναίκας και στη γυναικεία αλληλεγγύη και θεωρώ πως πράγματα, όπως η γυναικεία ζήλια ή αντιπαλότητα μεταξύ γυναικών, έχουν δημιουργηθεί από άνδρες. Σίγουρα υπάρχει σε έναν βαθμό, σίγουρα και εμείς κάπου το πιστέψαμε ότι υπάρχει, αλλά έχω ακούσει περισσότερες φορές μια γυναίκα να λέει κάτι θετικό για μια άλλη γυναίκα, παρά έναν άνδρα για κάποιον άλλον άνδρα. Και το βιώνω και εγώ στα social media.
«Σε όποια φάση της ζωής σου κι αν βρίσκεσαι, όσο κι αν έχεις καθιερωθεί ως επαγγελματίας στον χώρο σου, πάντα θα νιώθεις ένα βήμα πιο πίσω σε σύγκριση με οποιονδήποτε άνδρα είναι στο ίδιο σημείο με εσένα - όχι επειδή είσαι πραγματικά, αλλά επειδή οι άλλοι σε τοποθετούν σε αυτή τη θέση».
Ποια γυναίκα σε έχει εμπνεύσει περισσότερο - είτε στη ζωή είτε στην τέχνη;
Δεν μπορώ να σου πω κάποια συγκεκριμένη, γιατί θα αδικήσω άλλες πολλές. Καθημερινά, εμπνεύομαι από πολλές γυναίκες, από διάφορα πράγματα που διαβάζω, από πολλά σοφά λόγια που έχουν εκφράσει μέσα στα χρόνια… Γι’ αυτό πιστεύω πως έχει υπάρξει κάποια εξέλιξη. Πλέον, αναγνωρίζουμε και τη γυναικεία αυθεντία, δεν είναι όλα προνόμιο των ανδρών, να λένε κάτι και να θεωρείται θέσφατο - το οποίο το θεωρώ γενικώς τελείως λάθος.
Ποιο είναι το πιο «απλό» πράγμα που σε κάνει να νιώθεις ότι όλα είναι εντάξει σε μια δύσκολη μέρα;
Αυτό που πάντα με ηρεμεί είναι να έρχομαι σε επαφή με δικούς μου ανθρώπους και να συζητάω πράγματα άσχετα από αυτά που με προβληματίζουν. Είναι κάτι που πάντα θα σε αποσυμφορήσει. Μέχρι πρόσφατα, θα σου έλεγα και πως το να γυρίσω σπίτι και να κάτσω αγκαλιά με τον γάτο μου και τον σκύλο μου, θα με ηρεμούσε πραγματικά και ό,τι κι αν είχε γίνει την προηγούμενη ημέρα θα το άφηνα στην άκρη. Δυστυχώς, όμως, έχασα και τα δύο κατοικίδια σε σύντομο - μεταξύ τους - χρονικό διάστημα.
«Έχω γίνει λιγότερο αυστηρή με τον εαυτό μου. Πάντα κοιτάω πώς μπορώ να εξελιχθώ και τι μπορώ να διορθώσω, αλλά πλέον αφήνω και λίγο χώρο στο να ευχαριστηθώ πράγματα, να χαρώ μια επιτυχία, που αυτό παλαιότερα δεν το έκανα».
Υπάρχει κάτι που έχεις αλλάξει σε σένα τα τελευταία χρόνια και είσαι υπερήφανη γι’ αυτό;
Νομίζω την αντιμετώπισή μου ως προς τη δουλειά. Τα τελευταία χρόνια, έχω γίνει λιγότερο αυστηρή με τον εαυτό μου. Πάντα κοιτάω πώς μπορώ να εξελιχθώ και τι μπορώ να διορθώσω, αλλά πλέον αφήνω και λίγο χώρο στο να ευχαριστηθώ πράγματα, να χαρώ μια επιτυχία, που αυτό παλαιότερα δεν το έκανα. Είναι μια συνειδητή απόφαση και θεωρώ πως μου έχει κάνει πολύ καλό. Ίσως να έχει φέρει και καλύτερες συνθήκες και καταστάσεις στη ζωή μου σήμερα.
Ποια είναι η σχέση σου με την κριτική; Σε ρίχνει, σε πεισμώνει ή απλώς την προσπερνάς;
Μου αρέσει η κριτική. Την επιζητώ πολλές φορές - είτε είναι θετική είτε αρνητική. Νιώθω πως πάντα έχει κάτι να σου προσφέρει, ακόμα κι αν δεν συμφωνείς απόλυτα, ακόμα κι αν μέσα σου γνωρίζεις ότι μπορεί να είναι και λίγο κακοπροαίρετη, πιστεύω πως πάντα μπορείς να πάρεις κάτι, κάνοντας το σωστό φιλτράρισμα. Είτε ακούς κάτι καλό είτε κάτι κακό, είναι σημαντικό να το φιλτράρεις για προσωπικό όφελος. Εμένα, σίγουρα με ενδιαφέρει η άποψη του συντρόφου μου, γιατί τον εμπιστεύονται και ξέρω πως ό,τι μου πει, θα είναι αντικειμενικός.
Αν μπορούσες να πεις κάτι στην Ιζαμπέλλα του παρελθόντος και στην Ιζαμπέλλα του μέλλοντος, τι θα έλεγες;
Στην Ιζαμπέλλα του παρελθόντος θα έλεγα, να μην παίρνει τα πάντα τόσο προσωπικά, ότι όλα θα γίνουν τη στιγμή που πρέπει να γίνουν και ότι κάποια πράγματα καθυστερούν, γιατί το μέλλον είναι πολύ πιο όμορφα προδιαγεγραμμένο απ’ όσο φαντάζεται. Στην Ιζαμπέλλα του μέλλοντος, θα έλεγα να μην ξεχνάει πόσο σκληρά δούλεψε για να της έρθουν όσα έχει στη ζωή της και πόσα κύματα πέρασε για να βρίσκεται, όπου βρίσκεται τη δεδομένη στιγμή.
Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη