Πάρις Θωμόπουλος: “Στην Ελλάδα μιλάμε για τη διαφορετικότητα, αλλά δεν την ακούμε πραγματικά”
Άννα Καντζηλιέρη
26 Μαρτίου 2026
Ο Πάρις Θωμόπουλος γεννήθηκε σε μουσική οικογένεια και παρά το γεγονός, ότι από πολύ μικρός έλαβε σχετικά ερεθίσματα, εκείνος αποφάσισε να αποδράσει από αυτόν τον κόσμο και να «βουτήξει» στα αχαρτογράφητα νερά της υποκριτικής. Η αφετηρία αυτής της πορείας τοποθετείται στην Κέρκυρα, όπου, κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών του, εντάχθηκε σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα. Εκεί ήρθε σε ουσιαστική επαφή με το θέατρο και, όπως ο ίδιος παραδέχεται, «κόλλησε» το μικρόβιο της υποκριτικής.
Σύντομα αποφάσισε να αφιερωθεί επαγγελματικά στον χώρο: μπήκε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, από την οποία αποφοίτησε το 2011. Δεκαπέντε χρόνια μετά, δεν μετανιώνει για την επιλογή του, παρά τις δυσκολίες που συνοδεύουν το επάγγελμα του ηθοποιού. Όπως παραδέχεται, πρόκειται για έναν απαιτητικό δρόμο, όπου η μαγεία της τέχνης συνυπάρχει διαρκώς με την αβεβαιότητα.
Φέτος, πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» - το πολυβραβευμένο έργο του Μαρκ Μέντοφ που ανεβαίνει στο θέατρο Άλφα, σε σκηνοθεσία Δημοσθένη Παπαδόπουλου. Αν την έχεις ήδη παρακολουθήσει, γνωρίζεις πως πρόκειται για μια βαθιά συγκινητική εμπειρία - μια ιστορία που σε αγγίζει ουσιαστικά, και μένει μαζί σου και μετά το τέλος. Η παράσταση μιλά με τρυφερότητα για την επικοινωνία, τη διαφορετικότητα και, πάνω απ’ όλα, για την αγάπη. Για εκείνη την αγάπη που δεν είναι πάντα εύκολη, αλλά αξίζει να τη διεκδικήσεις, ακόμη κι αν χρειαστεί να ξεπεράσεις τον ίδιο σου τον εαυτό (διάβασε εδώ την κριτική μας).
Ένα ηλιόλουστο πρωινό του Μάρτη, λοιπόν, συναντήσαμε με τη Τζίνα Σκανδάμη (σ.σ τη φωτογράφο μας) τον Πάρη Θωμόπουλο στα Αναφιώτικα και μετά από μια σύντομη βόλτα για τα απαραίτητα «κλικ», βρεθήκαμε σε ένα καφέ να συζητάμε για την παράσταση, το θέατρο και τη δουλειά του γενικότερα, τη ζωή του εκτός σκηνής και φυσικά την πατρότητα, η οποία εδώ και πέντε χρόνια τον έχει αλλάξει ως άνθρωπο. Όσα είπαμε, ακολουθούν παρακάτω.
Ο Πάρις Θωμόπουλος στο JennyGr:
-Τι σας γοήτευσε περισσότερο στο έργο του Μαρκ Μέντοφ «Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού», όταν το διαβάσατε πρώτη φορά;
Γνώριζα το έργο από την ταινία και μου άρεσε πολύ. Είναι πολύ κολακευτικό για έναν ηθοποιό να τον επιλέγουν για να υποδυθεί έναν τέτοιον ρόλο. Μόλις με ενημέρωσαν πως η παράσταση θα είναι στη νοηματική, αισθάνθηκα ότι είχα να αντιμετωπίσω μια μεγάλη πρόκληση. Είχα έναν απαιτητικό στόχο μπροστά μου. Στις πρώτες πρόβες, που μαθαίναμε τη νοηματική, είχε περάσει από το μυαλό μου η σκέψη “μήπως έκανα βλακεία που δέχτηκα την πρόταση”. Αρχικά, μου φαινόταν βουνό όλο αυτό που έπρεπε να φέρουμε εις πέρας, αλλά μπαίνοντας μέσα και κάνοντάς το, μου έφυγε το άγχος. Η νοηματική είναι μια πολύ γοητευτική γλώσσα - δεν είχα ασχοληθεί ποτέ ξανά στη ζωή μου.
«Ευαισθητοποιήθηκα περισσότερο ως προς τους ανθρώπους που βιώνουν στη ζωή τους τη δυσκολία αποδοχής από τους υπόλοιπους. Δεν είχα σκεφτεί, πώς ζει ένας άνθρωπος χωρίς να μπορεί να ακούσει μουσική, να μιλήσει ή να σπουδάσει».
-Η παράσταση αγγίζει το θέμα της επικοινωνίας πέρα από τον λόγο. Τι διδαχτήκατε προσωπικά μέσα από αυτή τη διαδικασία;
Κατ’ αρχάς, μπήκα σε έναν κόσμο, τον οποίον δεν είχα εξερευνήσει ποτέ. Υπήρχε γύρω μου, είχα έρθει σε επαφή με κωφούς ανθρώπους, αλλά δεν είχα επικεντρωθεί ποτέ σε αυτόν. Δεν είχα σκεφτεί ποιες είναι οι δυσκολίες που καλούνται να αντιμετωπίσουν στην καθημερινότητά τους - και δεν είναι μόνο οι κωφοί, είναι κάθε μειονότητα. Ευαισθητοποιήθηκα περισσότερο ως προς τους ανθρώπους που βιώνουν στη ζωή τους τη δυσκολία αποδοχής από τους υπόλοιπους. Δεν είχα σκεφτεί, πώς ζει ένας άνθρωπος χωρίς να μπορεί να ακούσει μουσική, να μιλήσει ή να σπουδάσει. Ήταν κάτι καινούργιο για εμένα. Με εξέλιξε πολύ αυτή η επαφή, πήγε τη σκέψη μου κάπου άλλου - που δεν είχε υπάρξει πριν.
-Τι ήταν πιο δύσκολο τελικά: να μάθετε τις κινήσεις της νοηματικής ή να μπείτε στη λογική μιας διαφορετικής - και τόσο σημαντικης- γλώσσας;
Στην παράσταση υποδύομαι τον δάσκαλο νοηματικής. Δεν βρίσκομαι ακριβώς μέσα στον κόσμο των κωφών ανθρώπων. Αυτό που είχε να κάνει η Ευσταθία Τσαπαρέλη (σ.σ η συμπρωταγωνίστριά του στην παράσταση «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού»), εγώ δεν το πλησίασα. Εκείνη, υποδύεται μία κωφή γυναίκα. Ήταν δυσκολότερος ο στόχος της, γιατί η γλώσσα αυτών των ανθρώπων έχει πολλές εκφράσεις, έντονη σωματικότητα - χωρίς, όμως, να υπάρχει νευρικότητα.
Σε εμένα, αυτά δεν υπήρχαν. Οι δυσκολίες στον δικό μου ρόλο αφορούσαν το γεγονός ότι μιλούσα και έπρεπε συγχρόνως να κάνω τις κινήσεις της νοηματικής, η οποία έχει διαφορετική σύνταξη, οπότε πάθαινα κάποια «εγκεφαλικά». Περισσότερο, λοιπόν, με δυσκόλεψε να μπω στη λογική της γλώσσας και όχι το πρακτικό του πράγματος. Το μυαλό μου ήταν εκείνο που έφερνε εμπόδια και μεγάλωνε τον όγκο δουλειάς, ενώ στην πραγματικότητα, θέλω να πιστεύω, ότι δεν ήταν τόσο δύσκολο για εμένα. Το έκανα με πολλή όρεξη και όταν κάνεις κάτι με όρεξη, φεύγει και η δυσκολία του. Εγώ αγχωνόμουν πριν μάθω τη νοηματική, μετά ήταν πολύ όμορφη εμπειρία.
«Δεν νομίζω ότι ακούμε πραγματικά τη διαφορετικότητα. Τουλάχιστον στη χώρα όπου ζούμε εμείς. Στην Ελλάδα, τα λέμε για να τα ακούσουμε και όχι για να πράξουμε, προκειμένου να βελτιώσουμε τη ζωή όλων των ανθρώπων - ειδικά των μειονοτήτων».
-Πιστεύετε ότι η κοινωνία σήμερα ακούει πραγματικά τη διαφορετικότητα ή απλώς μιλά γι’ αυτήν;
Δεν νομίζω ότι ακούμε πραγματικά τη διαφορετικότητα. Τουλάχιστον στη χώρα όπου ζούμε εμείς. Δεν γνωρίζω ακριβώς τι συμβαίνει στις υπόλοιπες χώρες, αλλά έχω ακούσει ότι επικρατούν πολύ καλύτερες συνθήκες. Στην Ελλάδα, τα λέμε για να τα ακούσουμε και όχι για να πράξουμε, προκειμένου να βελτιώσουμε τη ζωή όλων των ανθρώπων - ειδικά των μειονοτήτων.
-Το επάγγελμά μας μάς βοηθά πολλές φορές να ανακαλύψουμε πράγματα για τον εαυτό μας, που αλλιώς δεν θα τα γνωρίζαμε ή δεν θα τα βλέπαμε τόσο ξεκάθαρα. Εσείς τι έχετε μάθει για τον εαυτό σας μέσα από την υποκριτική;
Κάθε μορφή τέχνης ευαισθητοποιεί τους ανθρώπους. Ερχόμενος σε επαφή με κείμενα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου, σίγουρα έγινα καλύτερος άνθρωπος - και ως προς εμένα και ως προς τους άλλους γύρω μου. Δεν ξέρω, αν έχει επηρεάσει τον τρόπο σκέψης μου - αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Με καθετί που καταπιάνεσαι σε αλλάζει, σε μετατοπίζει σε έναν βαθμό. Δεν μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά.
-Τι χρειάζεται ένας νέος ηθοποιός για να αντέξει στο θέατρο σήμερα;
Επιμονή - κυρίως - ψυχοθεραπεία και να έχει μια δεύτερη δουλειά να κάνει παράλληλα. Και σιγά - σιγά θα πετύχει. Είναι μια δύσκολη δουλειά. Εγώ κάθε χρόνο περνάω κρίσεις άγχους, για το αν την επόμενη θα έχω δουλειά και θα μπορέσω να μεγαλώσω το παιδί μου. Οπότε, από αυτό και μόνο καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι.
«Ως ηθοποιοί κάνουμε μια δουλειά, μια τέχνη, είναι σημαντική, αλλά η ζωή είναι σημαντικότερη. Στόχος όλων μας ως γονείς πρέπει να είναι, να φέρουμε καλύτερους ανθρώπους στην κοινωνία, ώστε να εξελιχθούμε συνολικά. Δεν ξέρω, αν θα επιτευχθεί, αλλά αυτός πρέπει να είναι ο στόχος των γονιών με συνείδηση».
-Πώς σας έχει αλλάξει η πατρότητα ως άνθρωπο;
Όταν γίνεσαι πατέρας, μετατοπίζεται το εγώ στο αυτό, το παιδί δηλαδή. Παύεις να σκέφτεσαι τα δικά σου και εστιάζεις σε όλα όσα αφορούν το παιδί. Στη δική μου περίπτωση, αυτό είναι και λίγο λυτρωτικό, γιατί το εγώ ζητάει συνεχώς να τραφεί - αλλιώς δεν θα κάναμε αυτή τη δουλειά, αν δεν είχαμε αυτή την ανάγκη. Βλέπεις τα πράγματα από μια άλλη οπτική και αντιλαμβάνεσαι τι είναι πραγματικά σημαντικό. Ως ηθοποιοί κάνουμε μια δουλειά, μια τέχνη, είναι σημαντική, αλλά η ζωή είναι σημαντικότερη. Στόχος όλων μας ως γονείς πρέπει να είναι, να φέρουμε καλύτερους ανθρώπους στην κοινωνία, ώστε να εξελιχθούμε συνολικά. Δεν ξέρω, αν θα επιτευχθεί, αλλά αυτός πρέπει να είναι ο στόχος των γονιών με συνείδηση.
-Θεωρείτε ότι είναι δυσκολότερο να προστατεύεις το παιδί σου ή να το αφήνεις να ανακαλύψει μόνο του τον κόσμο με όποιες συνέπειες;
Το δεύτερο, γιατί πρέπει να κρατήσεις μια απόσταση από αυτό, για να το αφήσεις. Το αφήνεις; Κι αν συμβεί ο,τιδήποτε, επειδή το άφησες; Από την άλλη, η υπερπροστασία μπορεί να γυρίσει και boomerang σε ένα παιδί. Χρειάζεται μια ισορροπία. Και όλα, βέβαια, εξαρτώνται από την ηλικία του παιδιού. Στα 4-5 το παιδί ζητάει τον προστάτη του, δεν έχει ανάγκη από αυτονομία. Οπότε, προς το παρόν βρισκόμαστε σε αυτή τη φάση. Θεωρώ πως είμαι καλός πατέρας. Εγώ είμαι εκείνος που μαγειρεύει στο σπίτι, κάνω πολλές δουλειές - όταν δεν έχω γύρισμα. Από τότε που γεννήθηκε το παιδί, έχω σταματήσει να δουλεύω καλοκαίρια, γιατί θέλω να περνάω χρόνο με τον Ορέστη. Είναι επιλογή μου. Υπήρξα παιδί γονέων, που μας άφηναν στη γιαγιά δύο μήνες και έκαναν τις δουλειές τους. Εγώ δεν θέλω να είμαι έτσι. Δεν ξέρω τι αντίκτυπο θα έχει αυτό μελλοντικά.
«Εγώ δεν θέλω να πιέσω τον γιο μου να κάνει τίποτα. Αν δεν θέλει να κάνει κάτι, δεν θα το κάνει. Δεν μπορώ να τον αναγκάσω να το κάνει, απλά και μόνο για να έχει ερεθίσματα».
-Έχετε πιάσει ποτέ τον εαυτό σας να επαναλαμβάνει πράγματα που έλεγαν οι δικοί σας γονείς;
Γενικά, προσπαθώ να μην κάνω όσα έκαναν οι γονείς μου σε εμένα. Όντας πλέον πατέρας, σκέφτομαι πολλές φορές σε τι κατάσταση έφτανε ο πατέρας μου, για να σηκώσει χέρι. Και εμένα ο γιος μου με εκνευρίζει έντονα ορισμένες φορές, δεν το κάνω όμως. Αποφασίζω να μην το κάνω. Εμένα με έβαλαν με το ζόρι στη μουσική, χωρίς να έχω καμία ανάγκη να ασχοληθώ με τη μουσική 4 χρονών. Δεν ήξερα καν τι ήταν η μουσική. Με έβαλαν, γιατί ήταν εκείνοι μουσικοί και έτσι θεώρησαν ότι έπρεπε να κάνουν.
Εγώ δεν θέλω να πιέσω τον γιο μου να κάνει τίποτα. Αν δεν θέλει να κάνει κάτι, δεν θα το κάνει. Δεν μπορώ να τον αναγκάσω να το κάνει, απλά και μόνο για να έχει ερεθίσματα. Μπορώ να τον πηγαίνω σε δραστηριότητες κι αν κολλήσει, κόλλησε. Η νέα γενιά των γονέων προσπαθεί να αλλάξει την οπτική που είχαν οι μεγαλύτεροι γονείς. Το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής θα το δούμε, όταν ενηλικιωθούν τα παιδιά μας. Είναι σίγουρο, ότι ο γιος μου θα με βρίζει για κάτι που έχω κάνει λάθος, το περιμένω 100%, αλλά τουλάχιστον να τα ακούσω για διαφορετικά πράγματα - όχι γι’ αυτά που θύμωνα εγώ με τους γονείς μου.
«Έχουμε συνηθίσει στο αίμα, στους πολέμους, στους σκοτωμούς… Δεν μας ακουμπάει τίποτα. Μόνο αν έρθουν να ρίξουν μια βόμβα δίπλα μας. Ο καθένας ζει στον μικρόκοσμό του και δεν μπορώ να σκεφτώ το μέγεθος των συνεπειών. Η κοινωνία μας αποξενώνει από μόνη της, με το διαδίκτυο, τα social media… Δεν έχεις πια προσωπική επαφή με τον άλλον».
- Τι σας ενοχλεί στην Ελλάδα του 2026;
Αυτο που με ενοχλεί περισσότερο, είναι η αδιαφορία, η απάθεια που έχουμε όλοι μας ως προς αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Έχουμε συνηθίσει στο αίμα, στους πολέμους, στους σκοτωμούς… Δεν μας ακουμπάει τίποτα. Μόνο αν έρθουν να ρίξουν μια βόμβα δίπλα μας. Ο καθένας ζει στον μικρόκοσμό του και δεν μπορώ να σκεφτώ το μέγεθος των συνεπειών. Η κοινωνία μας αποξενώνει από μόνη της, με το διαδίκτυο, τα social media… Δεν έχεις πια προσωπική επαφή με τον άλλον.
Εγώ ανήκω στη γενιά που παίρναμε τηλέφωνο τον άλλον στο σταθερό. Δεν είχαμε κινητά, όταν ήμουν 10 ετών. Μπήκαν αργότερα στη ζωή μας, όταν ήμουν στην εφηβεία. Από το φλερτ μέχρι έναν απλό καφέ, όλα γίνονται πλέον μέσω ίντερνετ. Και αναγκαστικά μπαίνεις σε αυτόν τον κόσμο. Κακώς θεωρώ πως έχω μπει και εγώ. Είναι αναγκαίο κακό. Δεν μπορείς να μένεις πίσω. Έχω έναν φίλο, οποίος ήταν κολλημένος στο κινητό του. Τον είδα τις προάλλες και είχε κινητό με κουμπιά. Μου είπε πως δεν αντέχει άλλο αυτόν τον εθισμό μπροστά από μια οθόνη. Και έχει δίκιο, είμαστε όλοι έτσι. Εγώ, πολλές φορές, κολλάω με το κινητό στο σπίτι και με βλέπει το παιδί. Ξέρεις τι κράξιμο τρώω από τη γυναίκα μου; Και έχει απόλυτο δίκιο. Είναι ασυναίσθητη κίνηση.
-Τι από αυτά που σήμερα γνωρίζετε για τη ζωή μέσα από τα βιώματά σας, θα θέλατε να είχατε καταλάβει νωρίτερα;
Τίποτα! Δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος, αν είχα κάνει κάτι διαφορετικά. Εδώ που έχω έρθει, έχω έρθει με τις επιλογές που έχω κάνει - αυτές με έφεραν εδώ. Αν δεν είχα κάνει αυτές τις επιλογές και είχα άλλη σκέψη για τα πράγματα πριν από 15-20-30 χρόνια, θα ήμουν κάποιος άλλος άνθρωπος. Οι πράξεις μας μάς έφεραν εδώ μου είμαστε τώρα. Χωρίς αυτές θα ήμασταν κάποιοι άλλοι άνθρωποι.
Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη
Πληροφορίες παράστασης:
«Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού» στο Θέατρο Άλφα
Εισιτήρια εδώ
Σκηνοθεσία – απόδοση κειμένου: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Παίζουν: Ευσταθία Τσαπαρέλη, Πάρης Θωμόπουλος, Άντρια Ράπτη, Μιχάλης Γεωργακόπουλος, Δημήτρης Δεληγιάννης, Σοφία Σίμου