Είδα το Super Story Market, την πρώτη ελληνική ταινία που κατάφερε να ευαισθητοποιήσει τους θεατές για την λευχαιμία
Δήμητρα Πραντάλου
14 Ιουλίου 2026
Βράδυ Κυριακής, και βρίσκομαι στον Πολιτιστικό Πολυχώρο itravelpoetry, στο Χαλάνδρι, για να παρακολουθήσω την ειδική προβολή της ταινίας Super Story Market, σε σενάριο της Ελένης Κόντη και σκηνοθεσία του Κριστιάν Νίρκα. Ένα πράγμα γνώριζα όσο περίμενα να ξεκινήσει η προβολή της: το ότι κατάφερε να ενημερώσει, να ευαισθητοποιήσει και να συμβάλλει καθοριστικά στην ανθρώπινη ζωή - όπως δηλαδή πρέπει να κάνει ο κινηματογράφος και η τέχνη γενικότερα. Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή.
Το Super Story Market είναι μία ανεξάρτητη ελληνική ταινία, που συστήθηκε στο κοινό το 2025. Με ένα καστ που απαρτίζεται από τους Λίνα Σακκά, Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο, Περικλή Λιανό, Ελένη Κόντη, Ελένη Φίλιππα, Ανδριάνα Δρογώση, Λεωνίδα Μικρόπουλο, Γιώργο Χατζηκυριάκος και guest εμφανίσεις των Μπέσσυ Μάλφα, Φωτεινή Ντεμίρη, Super Kiki, Taki Tsan, Βασιλική Δρακοπούλου, Κωνσταντίνο Βαρσάμη, Θανάση Γιαννακόπουλο και Μαρία Μουστοπούλου, η ταινία κατάφερε κάτι μεγαλειώδες για τα κινηματογραφικά ελληνικά δεδομένα -να περάσει από τη μυθοπλασία στη δράση.
Τι εννοώ; Το Super Story Market αποτέλεσε έμπνευση για τους θεατές και στις 17 πρώτες προβολές, 150 άνθρωποι έγιναν εθελοντές μυελού των οστών. Ουσιαστικά, μετά το τέλος της κάθε προβολής, οι θεατές μπορούν να ενημερωθούν και να γίνουν εθελοντές μέσα σε λίγα λεπτά.
Με τα γυρίσματα να διαρκούν τέσσερις ημέρες και με την υπόθεση να καταπιάνεται με μία ληστεία, η ταινία ξεκινά ως μια κωμική κατάσταση μέχρι που μετατρέπεται σε ψυχολογικό θρίλερ εγκλεισμού, όπου αναδεικνύονται ερωτήματα για την ηθική, την ενοχή και την ευθύνη.
Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα μικρό συνοικιακό σούπερ μάρκετ, εκεί όπου μία ληστεία πάει εντελώς λάθος. Ο ληστής παγιδεύεται καθώς η πόρτα του καταστήματος μπλοκάρει και μαζί του, επτά άγνωστοι, μεταξύ τους, άνθρωποι. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή την κατάσταση, καταλήγοντας να μοιραστούν, τελικά, τα πιο σκοτεινά τους μυστικά.
Ναι, αλλά τι σχέση έχει ο εθελοντισμός μυελού των οστών, θα αναρωτιέσαι. Για να σου λυθεί η απορία, θα πρέπει να δεις την ταινία.
Πρέπει να σημειωθεί πως Super Story Market είναι μια ταινία που τιμά το σπουδαίο έργο της Πόπης Παρασκευά, που μετά τον χαμό του γιου της από λευχαιμία, στα μόλις 14 του έτη, και έχοντας παλέψει να τον κρατήσει στη ζωή, ίδρυσε την εθελοντική ομάδα Ανδρόνικος (το όνομα του γιου της), προκειμένου να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει για τη δωρεά μυελού των οστών. Όπως εξήγησε εκείνο το βράδυ η ίδια, που βρισκόταν ανάμεσά μας, «μόλις 5 λεπτά δικά μας, είναι μια ολόκληρη ζωή για κάποιον άλλον».
Με αφορμή την ταινία και θέλοντας να μάθω περισσότερα, μίλησα με την Ελένη Κόντη, σεναριογράφο του Super Story Market, αλλά και ηθοποιό, για το πώς προέκυψε η ιδέα, γιατί επέλεξε μια ληστεία, αλλά και για την συνεργασία με το Όραμα Ελπίδας.
Ελένη, μίλησε μου για την ιστορία της Πόπης Παρασκευά. Πώς έμαθες για τον μικρό Ανδρόνικο; Και πώς ήρθε η ιδέα στην πορεία να γίνει το Super Story Market;
Η ιστορία της Πόπης Παρασκευά με συγκίνησε βαθιά από την πρώτη στιγμή που την άκουσα. Δεν ήταν απλώς μια μητέρα που έδινε έναν δύσκολο αγώνα για το παιδί της. Ήταν ένας άνθρωπος που, μέσα στον πόνο και την αγωνία, δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά του και την πίστη του στους ανθρώπους.
Μέσα από την ιστορία της γνώρισα και τον μικρό Ανδρόνικο, ένα παιδί που πάλεψε με απίστευτη δύναμη. Εκεί συνειδητοποίησα πόσο σημαντική είναι η δωρεά μυελού των οστών και πόσο λίγοι γνωρίζουμε πραγματικά τι σημαίνει να γίνεις εθελοντής δότης.
Δεν ήθελα όμως να κάνω μια βιογραφική ή μια καθαρά δραματική ταινία. Αναρωτήθηκα πώς θα μπορούσα να μιλήσω σε ανθρώπους που ίσως δεν θα επέλεγαν να δουν μια ταινία μόνο για ένα κοινωνικό θέμα. Έτσι γεννήθηκε το Super Story Market: μια ιστορία μυθοπλασίας που χρησιμοποιεί το χιούμορ, την αγωνία και τις ανατροπές για να οδηγήσει, σχεδόν αθόρυβα, τον θεατή σε ένα πολύ ουσιαστικό μήνυμα. Στόχος μου ήταν ο κόσμος να φύγει από την αίθουσα έχοντας γελάσει, συγκινηθεί και, κυρίως, έχοντας αποφασίσει να γίνει εθελοντής δότης.
Γιατί επέλεξες τη ληστεία ως θέμα της ταινίας;
Η ληστεία ήταν ένα αφηγηματικό εργαλείο. Είναι μια κατάσταση που από τη φύση της δημιουργεί ένταση, απρόβλεπτες εξελίξεις και φέρνει διαφορετικούς ανθρώπους αντιμέτωπους με τον πραγματικό τους εαυτό.
Μέσα σε ένα σούπερ μάρκετ, εγκλωβισμένοι όλοι στον ίδιο χώρο, οι χαρακτήρες αναγκάζονται να αφήσουν στην άκρη τις μάσκες τους. Εκεί αποκαλύπτονται οι φόβοι, οι αδυναμίες αλλά και η ανθρωπιά τους. Τελικά, η πραγματική "ληστεία" δεν αφορά τα χρήματα. Αφορά τον χρόνο που χάνουμε χωρίς να κάνουμε κάτι για τον συνάνθρωπό μας, ενώ με μια τόσο απλή πράξη, όπως η εγγραφή ως εθελοντής δότης, μπορούμε να χαρίσουμε ζωή.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να εντάξεις ένα τόσο ευαίσθητο και αληθινό κοινωνικό θέμα μέσα σε μια ταινία μυθοπλασίας;
Είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση που έχω αντιμετωπίσει ως σεναριογράφος. Όταν βασίζεσαι σε μια αληθινή ιστορία, έχεις μεγάλη ευθύνη. Δεν θέλεις να εκμεταλλευτείς το συναίσθημα ούτε να κάνεις διδακτικό κινηματογράφο.
Προσπάθησα το μήνυμα να γεννιέται οργανικά μέσα από τους χαρακτήρες και την εξέλιξη της ιστορίας. Ο θεατής δεν χρειάζεται να αισθανθεί ότι του κάνεις μάθημα. Θέλω να αισθανθεί ότι έζησε μια ιστορία και στο τέλος να αναρωτηθεί: «Αφού μπορώ να σώσω μια ζωή τόσο απλά, γιατί να μην το κάνω;»
Σε 17 προβολές, 150 άτομα έγιναν εθελοντές δότες μυελού των οστών. Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις και τα συναισθήματά σου; Πώς νιώθεις που έχεις συμβάλει κι εσύ, με τον τρόπο σου, σε αυτό το σπουδαίο μήνυμα εθελοντισμού;
Ειλικρινά, αυτό είναι το μεγαλύτερο βραβείο που θα μπορούσε να πάρει αυτή η ταινία.Όταν έμαθα ότι μετά τις προβολές άνθρωποι αποφάσισαν να εγγραφούν ως εθελοντές δότες, συγκινήθηκα βαθιά. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ο κινηματογράφος μπορεί να κάνει κάτι πολύ περισσότερο από το να ψυχαγωγήσει. Μπορεί να κινητοποιήσει, να εμπνεύσει και να αλλάξει πραγματικές ζωές.
Αν έστω και ένας από αυτούς τους νέους δότες βρεθεί κάποια στιγμή συμβατός με έναν ασθενή και του χαρίσει μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, τότε όλη αυτή η προσπάθεια άξιζε.
Τα γυρίσματα διήρκησαν τέσσερις ημέρες. Περιέγραψέ μας εκείνες τις ημέρες.
Ήταν από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχω ζήσει . Τέσσερις ημέρες στις οποίες έπρεπε να χωρέσουν μήνες προετοιμασίας, με συνεχείς δυσκολίες, απρόοπτα και πίεση. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθες πως όλα ήταν εναντίον σου και ότι το παραμικρό λάθος μπορούσε να τινάξει την προσπάθεια στον αέρα.
Κι όμως, εκεί κατάλαβα ότι πολλές φορές το διαμάντι γεννιέται μόνο κάτω από μεγάλη πίεση. Όταν δεν έχεις άλλη επιλογή από το να συνεχίσεις, ανακαλύπτεις δυνάμεις που δεν ήξερες ότι έχεις. Και πλέον ο σκοπός μας είναι πολύ μεγαλύτερος από μια απλή προβολή μιας ταινίας.
Η συνεργασία με το Όραμα Ελπίδας ήρθε μετά την ταινία; Υπήρξαν άνθρωποι που είδαν την ταινία και απευθύνθηκαν εκεί για να γίνουν εθελοντές;
Η επικοινωνία με το Όραμα Ελπίδας ξεκίνησε λίγο πριν από την πρεμιέρα της ταινίας. Από την πρώτη στιγμή αγκάλιασαν την προσπάθειά μας και μας τίμησαν με την παρουσία τους στην πρεμιέρα, όπου παρευρέθηκαν ο κύριος Γραφάκος και η κυρία Σαμαρά.
Από εκείνη την ημέρα αναπτύχθηκε μια στενή και ουσιαστική συνεργασία, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μάλιστα, μαζί με τον σκηνοθέτη, Κριστιάν Νίρκα, έχουμε πλέον την τιμή να είμαστε επίσημοι εθελοντές συνεργάτες του Οράματος Ελπίδας, κάτι που μας γεμίζει ευθύνη αλλά και χαρά.
Το πιο συγκινητικό, όμως, είναι ότι η συνεργασία αυτή δεν έμεινε στα λόγια. Μετά τις προβολές της ταινίας, δεκάδες θεατές ενημερώθηκαν και προχώρησαν στην εγγραφή τους ως εθελοντές δότες μυελού των οστών. Εκεί καταλάβαμε ότι η ταινία δεν ολοκλήρωνε το ταξίδι της με τους τίτλους τέλους· εκεί ακριβώς ξεκινούσε η πραγματική της αποστολή.
Υπήρξαν άνθρωποι που, αφού είδαν την ταινία, επισκέφθηκαν τα γραφεία του Οράματος Ελπίδας και ζήτησαν οι ίδιοι να γίνουν εθελοντές δότες μυελού των οστών. Για μένα, αυτή είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση ότι ο κινηματογράφος μπορεί να ξεπεράσει τα όρια της οθόνης και να οδηγήσει σε πραγματικές πράξεις προσφοράς. Όταν μια ιστορία εμπνέει έναν άνθρωπο να κάνει το βήμα και να δώσει ελπίδα σε έναν άγνωστο συνάνθρωπό του, τότε έχει πετύχει τον πιο ουσιαστικό της σκοπό.
Αποδείξατε πως ο κινηματογράφος και η τέχνη γενικότερα μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην ανθρώπινη ζωή. Για την ακρίβεια, να της χαρίσουν ζωή. Είναι και αυτό ένα μήνυμα, σωστά;
Απόλυτα. Πιστεύω ότι η τέχνη δεν υπάρχει μόνο για να μας διασκεδάζει ή να μας συγκινεί. Υπάρχει και για να μας κάνει να σκεφτόμαστε, να αλλάζουμε και, κάποιες φορές, να δρούμε.
Αν μια ταινία μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο σε μια πράξη που ίσως σώσει τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, τότε ξεπερνά τα όρια της τέχνης και γίνεται κοινωνική προσφορά. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα που αφήνει το Super Story Market: ότι κάθε ιστορία μπορεί να γίνει η αφορμή για μια πραγματική πράξη αγάπης.
Μετά από όλο αυτό το ταξίδι, τι σου δίδαξε προσωπικά η ιστορία της Πόπης Παρασκευά;
Με δίδαξε ότι η ελπίδα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι επιλογή.
Η Πόπη μου έδειξε ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές μπορείς να συνεχίσεις να πιστεύεις στους ανθρώπους και να βρίσκεις τη δύναμη να προχωράς. Με έκανε να συνειδητοποιήσω πως καμία δημιουργία δεν έχει πραγματική αξία αν δεν αφήνει πίσω της κάτι χρήσιμο για την κοινωνία.
Αν το Super Story Market καταφέρει να κάνει έστω έναν άνθρωπο να ενημερωθεί, να γίνει εθελοντής δότης ή να πιστέψει λίγο περισσότερο στη δύναμη της προσφοράς, τότε θεωρώ πως η αποστολή του έχει ήδη πετύχει.
Για εισιτήρια ΕΔΩ.