Ματίνα Νικολάου στο JennyGr: “Να κάνεις υπομονή, αλλά όχι τόση που να βλάπτεις τον εαυτό σου”

Η Ματίνα Νικολάου ανήκει στη γενιά των ηθοποιών που μαγεύτηκαν από την αίγλη του θεάτρου, πριν καν ενηλικιωθούν. Η απόφαση να δώσει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή ήταν μονόδρομος και όταν, τελικά, ανέβηκε στο σανίδι, κατάλαβε ότι άξιζε κάθε κόπο. Έμεινε πιστή στη θεατρική σκηνή για δεκαετίες - σαν άλλη Πηνελόπη - με τη μία παράσταση να διαδέχεται την άλλη, την ίδια στιγμή που η τηλεόραση διένυε τις χρυσές εποχές της. Η δημόσια αναγνώριση και η προβολή μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ στη λίστα με τους στόχους της.

Στον λόγο της δεν υπάρχουν υπερβολές ούτε έτοιμες απαντήσεις. Επιλέγει να μιλά με ειλικρίνεια, ζυγίζοντας τις λέξεις της, χωρίς να διεκδικεί τον ρόλο του ανθρώπου που έχει τα πάντα τακτοποιημένα στη ζωή του. Παραμένει βαθιά συναισθηματική, αν και μεγαλώνοντας προσπαθεί να μην χάνει την επαφή με τη λογική, υπερασπίζεται τον ρομαντισμό σε μια εποχή που συχνά τον αντιμετωπίζει ως αδυναμία και επισημαίνει την αξία του σεβασμού - πρώτα απέναντι στον εαυτό μας και έπειτα απέναντι στους άλλους.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Για την Αντιγόνη Ψυχράμη, η ισορροπία είναι το δυνατό χαρτί της ζωής της - Συνέντευξη στο JennyGr

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

Σήμερα, τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη επαφή με το θέατρο, εξακολουθεί να προσεγγίζει κάθε νέο εγχείρημα με την ίδια προσήλωση, όρεξη και αφοσίωση. Η συμμετοχή της στην παράσταση "Ο Αλέκος βγήκε απ' τον Παράδεισο" αποτέλεσε αφορμή για να “ταξιδέψει” στον κόσμο του Αλέκου Σακελλάριου και να αναμετρηθεί με μια προσωπικότητα που σφράγισε το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο, αφήνοντας πίσω του ένα σπουδαίο έργο που εξακολουθεί να συνομιλεί με το σήμερα.

Στη συνέντευξή μας για το JennyGr, η Ματίνα Νικολάου επιστρέφει στην αφετηρία της, μιλά για τη διαδρομή που επέλεξε να ακολουθήσει, τη μητρότητα, αλλά και την ανάγκη - χρέος να υπερασπιζόμαστε τα προσωπικά μας όρια. Γιατί, όπως λέει και η ίδια, η υπομονή είναι πολύτιμη αρετή, αρκεί να μην καταλήγει να στρέφεται εναντίον του ίδιου μας του εαυτού.

Διάβασε τη συνέντευξη της Ματίνας Νικολάου στο JennyGr:

• Βγήκε αβίαστα το “ναι”, όταν ήρθε η πρόταση για την παράσταση “Ο Αλέκος βγήκε από τον Παράδεισο”;

Ναι, βγήκε αβίαστα! Πρώτον, γιατί είναι μια περίοδος που ήθελα να εργαστώ και δεύτερον, και σημαντικότερο, γιατί όταν διάβασα το κείμενο που έστειλε ο Δημήτρης Μαλισσόβας, ταξίδεψα σε μια άλλη εποχή, πολύ αγαπημένη, αυτή του ελληνικού κινηματογράφου. Μελετώντας για τη ζωή του Αλέκου Σακελλάριου, δεν ήξερα πολλά πράγματα, ακόμα μαθαίνω δηλαδή - γιατί σίγουρα δεν χωράει η ζωή αυτού του ανθρώπου μέσα σε ένα δίωρο. Στην παράσταση “Ο Αλέκος βγήκε από τον Παράδεισο” θίγουμε τα πιο καίρια σημεία της ζωής και της καριέρας του Αλέκου Σακελλάριου. Το έργο, έτσι όπως το έχει γράψει ο Δημήτρης Μαλισσόβας, είναι πολύ τρυφερό και ρομαντικό, συνεπώς είπα αμέσως “ναι”. Μερικές φορές αισθάνομαι, ότι θα ήθελα να ζω κιόλας σε εκείνη την εποχή, οπότε έχω πολλή χαρά γι’ αυτή τη δουλειά και μεγάλη ικανοποίηση για το αποτέλεσμα.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

«Στην παράσταση “Ο Αλέκος βγήκε από τον Παράδεισο” θίγουμε τα πιο καίρια σημεία της ζωής και της καριέρας του Αλέκου Σακελλάριου. Το έργο, έτσι όπως το έχει γράψει ο Δημήτρης Μαλισσόβας, είναι πολύ τρυφερό και ρομαντικό, συνεπώς είπα αμέσως “ναι”. Μερικές φορές αισθάνομαι, ότι θα ήθελα να ζω κιόλας σε εκείνη την εποχή, οπότε έχω πολλή χαρά γι’ αυτή τη δουλειά και μεγάλη ικανοποίηση για το αποτέλεσμα».

• Όπως μεταφέρετε το έργο, μοιάζει σαν η ζωή να ήταν πολύ πιο αθώα τότε…

Ήταν πιο αθώα - τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε εμείς. Σίγουρα ήταν μια εποχή, όπου οι άνθρωποι ήθελαν να ζήσουν και να είναι ευτυχισμένοι, κάτι που νομίζω πως σήμερα έχει χαθεί. Στις ημέρες μας, δεν βρίσκουμε εύκολα τη χαρά στην καθημερινότητά μας. Ψάχνουμε έναν τρόπο να επιβιώσουμε, αλλά δεν γίνεται κάνοντας μια δουλειά, οπότε όλο αυτό μας έχει κάνει πιο κλειστούς. Ήρθε και ο κορονοϊός και δυσκόλεψε η κατάσταση. Νιώθουμε συνεχώς έναν φόβο για το αύριο, που δεν μας επιτρέπει να χαρούμε το σήμερα.

• Αλλάζει ο βαθμός δυσκολίας μιας παράστασης, όταν εισάγονται το τραγούδι και ο χορός;

Βέβαια και αλλάζει, ωστόσο η όλη διαδικασία γίνεται πιο ενδιαφέρουσα, γιατί στη συγκεκριμένη παράσταση το τραγούδι δεν αντικαθιστά τον λόγο, αλλά υπογραμμίζει τη συνθήκη της περιόδου που ζούσε ο Αλέκος Σακελλάριος. Και γι’ αυτό έχει τόσο ενδιαφέρον. Τα τραγούδια που λέμε, ανήκουν σε μεγάλους Έλληνες συνθέτες, οπότε νομίζω πως τους αγγίζουν όλους αυτές οι μελωδίες. Κάποια τα γνώριζα, κάποια άλλα όχι. Πριν από αυτή τη δουλειά δεν είχα συμμετάσχει σε παράσταση που να έχει τόσο τραγούδι, οπότε μπήκα στη διαδικασία να τα μελετήσω σαν κείμενο και αυτό μου άρεσε πάρα πολύ. Δεν το είχα ξανακάνει και ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία.

• Τι ήταν αυτό που ανακαλύψατε για τον Αλέκο Σακελλάριο μέσα από τη μελέτη της ζωής του και σας εξέπληξε περισσότερο;

Η σχέση του με τη μητέρα του. Ήταν μια πολύ όμορφη και τρυφερή σχέση και επειδή υποδύομαι τη μητέρα του σε ένα μεγάλος μέρος της παράστασης, θεωρώ πως αυτή η σύνδεση που είχαν ήταν πάρα πολύ τρυφερή. Πιστεύω, μάλιστα, ότι εκείνη είναι και ένας λόγος που αυτός ο άνθρωπος ήταν τόσο δημιουργικός. Είναι πολύ συγκινητικό.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

• Υπάρχει κάποια φράση, κάποιο έργο ή κάποια σκέψη του Αλέκου Σακελλάριου που σας συντρόφευε κατά τη διάρκεια των προβών;

Όταν εμείς οι ηθοποιοί καλούμαστε να μελετήσουμε το κείμενό μας, βρίσκουμε κοινά σημεία με τους χαρακτήρες, όποτε κατά τη διάρκεια των προβών υπήρχαν πολλές στιγμές συγκίνησης. Το έργο περιέχει κείμενα και αποσπάσματα απ’ όσα είχε γράψει ο Αλέκος Σακελλάριος - ας πούμε αυτός ο μονόλογος με το πουλάκι στο κλουβί, που του λέει “πέτα ελεύθερο”, με συγκινεί πάρα πολύ, γιατί ακόμα και σήμερα θα λέγαμε αυτή την ατάκα σε οποιονδήποτε αγαπάμε. Είναι κάτι που με αγγίζει βαθιά. Το κλουβί είναι αυτή η φυλακή που ζούμε σήμερα, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι δεν μας εμποδίζει τίποτα να ανοίξουμε τα φτερά μας και να πετάξουμε… Είναι πολύ επίκαιρο.

• Η παράσταση “Ο Αλέκος βγήκε από τον Παράδεισο” αποπνέει έντονα το στοιχείο του ρομαντισμού - που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή και τον Αλέκο Σακελλάριο συνολικά ως δημιουργό. Έτσι όπως είναι σήμερα ο κόσμος, αυτός ο ρομαντισμός μπορεί να βρει χώρο στο θέατρο, αλλά και στην πραγματική ζωή;

Η ελπίδα είναι ότι μπορεί να υπάρξει στο θέατρο. Για εμένα, αλίμονο σε αυτόν που δεν μπορεί να είναι ρομαντικός. Επειδή παρατηρώ, ότι στη σημερινή εποχή έχει χαθεί λίγο αυτό το στοιχείο, θέλω να πιστεύω ότι κρύβεται κάπου βαθιά μέσα στους ανθρώπους και ο φόβος που κυριαρχεί γύρω μας δεν τους επιτρέπει να είναι ρομαντικοί. Εγώ προσπαθώ να είμαι, θέλω να είμαι, μου αρέσει να είμαι, αλλά μερικές φορές αισθάνεσαι ξένος, γιατί οι υπόλοιποι δεν μπορούν να εκφραστούν. Μπορεί να κάνεις όνειρα και να μην τολμάς να τα πεις σε κανέναν, γιατί θα θεωρηθείς ρομαντικός και, ίσως, αυτό για κάποιους να είναι μειονέκτημα.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

«Για εμένα, αλίμονο σε αυτόν που δεν μπορεί να είναι ρομαντικός. Επειδή παρατηρώ, ότι στη σημερινή εποχή έχει χαθεί λίγο αυτό το στοιχείο, θέλω να πιστεύω ότι κρύβεται κάπου βαθιά μέσα στους ανθρώπους και ο φόβος που κυριαρχεί γύρω μας δεν τους επιτρέπει να είναι ρομαντικοί. Εγώ προσπαθώ να είμαι, θέλω να είμαι, μου αρέσει να είμαι, αλλά μερικές φορές αισθάνεσαι ξένος, γιατί οι υπόλοιποι δεν μπορούν να εκφραστούν».

• Βρίσκεστε στο θέατρο πολλά χρόνια. Τι είναι αυτό που σας έκανε να μείνετε πιστή στη σκηνή, ακόμη και σε εποχές που η τηλεόραση παρείχε μεγαλύτερη προβολή;

Όταν αποφάσισα να μπω στη Δραματική Σχολή, δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα κάνω τηλεόραση. Αγάπησα αυτή τη δουλειά από το Λύκειο, αλλά όταν ξεκίνησα τα μαθήματα τη λάτρεψα. Ο στόχος μου τότε δεν ήταν σε καμία περίπτωση να γίνω ηθοποιός για να κάνω τηλεόραση. Από εκεί και πέρα, τελειώνοντας τη σχολή, η αλήθεια είναι ότι ψαχνόμουν περισσότερο στο θέατρο. Ήρθαν έτσι τα πράγματα και μπόρεσα να συνεργαστώ με ανθρώπους που ήθελα - σκηνοθέτες και ηθοποιούς - οπότε το ότι έκανα θέατρο δεν σήμαινε απαραίτητα ότι θα κάνω και τηλεόραση.

Όταν κάποια στιγμή ήρθαν προτάσεις και για την τηλεόραση, είπα να το δοκιμάσω. Μου άρεσε εξίσου, αλλά κατάλαβα πως είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα στην τηλεόραση και υπάρχει μόνο ένας κοινός παράγοντας: ότι εσύ πρέπει να παίξεις έναν χαρακτήρα. Οι συνθήκες που σου δίνονται για να δημιουργήσεις αυτόν τον χαρακτήρα ή να αποφασίσεις για το αποτέλεσμα στο θέατρο είναι μια φυσιολογική εξέλιξη λόγω των προβών, ενώ στην τηλεόραση δεν είναι το ίδιο, γιατί απαιτούνται άλλα αντανακλαστικά. Όλα κινούνται πιο γρήγορα, οπότε θέλει μια εξάσκηση η τηλεόραση, δεν είναι “ok, είμαι ηθοποιός, παίζω στο θέατρο, άρα μπορώ να παίξω και στην τηλεόραση. Βέβαια, ισχύει και το αντίθετο. Όταν πήγα στην τηλεόραση, πίστευα ότι θα κάνουμε κάποιες πρόβες πριν από το γύρισμα, αλλά δεν υπάρχει το χρονικό περιθώριο να γίνουν - τουλάχιστον στις περισσότερες δουλειές.

Η τηλεόραση δεν είναι εύκολα προσβάσιμη. Είμαστε πολλοί ηθοποιοί, δεν είναι εύκολο να μπεις σε αυτά τα λημέρια, ούτε να διατηρήσεις τη θέση σου και να έχεις την ίδια αντοχή. Αν τότε με ρωτούσαν τι προτιμώ να κάνω, θέατρο ή τηλεόραση, επειδή δεν θα μπορούσα να τα κάνω και τα δύο μαζί, θα έλεγα θέατρο. Βέβαια, τα χρόνια που ήμουν στην εκπομπή, μόλις τέλειωνα από εκεί, πήγαινα στο θέατρο. Δεν είναι εύκολο να τα συνδυάζεις, χάνεις χρόνο από τη ζωή σου. Χάνεσαι μέσα σε όλο αυτό.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

• Αν κοιτάξετε τη Ματίνα μέσα στο ταξίδι των δεκαετιών, ποιες είναι οι μεγαλύτερες αλλαγές που παρατηρείτε;

Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου δεν αλλάζει πραγματικά απλώς η όλη πορεία σου σε αυτή τη ζωή - από το επάγγελμα μέχρι τον ερχομό ενός παιδιού, γιατί είναι καθοριστικός αυτός ο ρόλος στη ζωή ενός ατόμου - σε διαμορφώνει. Αλλάζει πολύ τη ζωή σου, όχι απαραίτητα προς το κακό ή προς το καλό, αλλά αλλάζει, ανατρέπονται τα δεδομένα. Υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα σου, που πρώτα σκέφτεσαι αυτόν και ύστερα βάζεις τον εαυτό σου. Οπότε εκεί μπορεί να γίνει ένα μπέρδεμα και να αφήσεις πίσω εσένα - μου έχει συμβεί αυτό - αλλά στην πορεία το βρήκα.

Μεγαλώνεις μαζί με το παιδί, μεγαλώνεις μαζί με τη δουλεία και τους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι, τους συναδέλφους, τους δημοσιογράφους… Υπάρχει ένας άλλος κύκλος στη ζωή που κινείται παράλληλα. Εγώ προσπάθησα να κρατήσω μια ισορροπία στην προσωπική μου ζωή και στη δουλειά - άλλες φορές τα κατάφερα καλά, άλλες όχι τόσο, οπότε όλα αυτά δεν μπορώ να πω ότι άλλαξαν τον χαρακτήρα μου, αλλά με έκαναν να σκέφτομαι λίγο παραπάνω πριν πάρω μια απόφαση.

Παλαιότερα, αυτό θα γινόταν πιο αυθόρμητα, τώρα υπάρχουν διάφορα στάδια που θα εξετάσω μέχρι να φτάσω στην επιλογή. Δεν θέλω να χάνω τον αυθορμητισμό μου - ειδικά σε αυτή τη δουλειά - αλλά όταν αποφασίζω ότι θα κάνω κάτι και ξεκινάω πρόβες, θέλω να αισθάνομαι ότι θα είναι σαν την πρώτη φορά που δουλεύω, γιατί μόνο έτσι δημιουργείς πραγματικά. Οι δεύτερες σκέψεις και τα κουτάκια εγκλωβίζουν έναν καλλιτέχνη.

«Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν αλλάζει πραγματικά απλώς η όλη πορεία σου σε αυτή τη ζωή - από το επάγγελμα μέχρι τον ερχομό ενός παιδιού, γιατί είναι καθοριστικός αυτός ο ρόλος στη ζωή ενός ατόμου - σε διαμορφώνει. Αλλάζει πολύ τη ζωή σου, όχι απαραίτητα προς το κακό ή προς το καλό, αλλά αλλάζει, ανατρέπονται τα δεδομένα. Υπάρχει ένας άνθρωπος στη ζωή σου, που πρώτα σκέφτεσαι αυτόν και ύστερα βάζεις τον εαυτό σου. Οπότε εκεί μπορεί να γίνει ένα μπέρδεμα και να αφήσεις πίσω εσένα - μου έχει συμβεί αυτό - αλλά στην πορεία το βρήκα».

• Έχουν αλλάξει πια οι γυναικείοι ρόλοι που γράφονται για το θέατρο και την τηλεόραση ή εξακολουθούν να υπάρχουν στερεότυπα και ταμπέλες;

Δεν έχω παρατηρήσει κάτι ακραίο. Θα μιλήσουμε για την τηλεόραση τώρα, γιατί στο θέατρο ο καθένας διαλέγει με άλλα κριτήρια τι θα δει. Για να είμαι ειλικρινής, δεν βλέπω συχνά τηλεόραση. Δεν την αποφεύγω, απλώς όταν την ανοίγω, παρακολουθώ πράγματα που με ξεκουράζουν, όπως είναι οι εκπομπές μαγειρικής. Στα πολύ δύσκολα, θα βάλω να δω ντοκιμαντέρ με ζώα. Οπότε, εκεί χάνομαι λίγο.

Θεωρώ πως στην τηλεόραση πρέπει να βλέπουμε όλα τα είδη ανθρώπων, αλλά, δυστυχώς, είναι τόσο έντονο πια το political correct, που δεν μπορείς εύκολα να εκφραστείς ελεύθερα ή να κάνεις χιούμορ. Πλέον, βλέπουμε να γίνεται πόλεμος για το τι σημαίνει χιούμορ. Είναι πολύ μπερδεμένο όλο αυτό, οπότε κρατάω το χιούμορ μου για τους πολύ δικούς μου ανθρώπους και για μια παράσταση που θα κάνει τον κόσμο να γελάσει και να περάσει καλά.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

• Πιστεύετε ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να καλούνται να αποδείξουν κοινωνικά πως μπορούν να είναι και καλές μητέρες και επιτυχημένες επαγγελματίες;

Επειδή ακριβώς έχουμε αμέτρητους ρόλους, πιστεύω πως η δύναμη που αποκτούμε μέσα από τις δυσκολίες που έρχονται στη ζωή μας, είναι πολύ ισχυρή. Υπάρχουν γύρω μας παράγοντες που δεν μας αφήνουν να λειτουργήσουμε έτσι όπως θα θέλαμε, ωστόσο δεν πρέπει να μείνουμε εκεί. Είναι ωραίο να σε εκτιμούν γι’ αυτό που είσαι και για όσα προσφέρεις.

Το ίδιο ισχύει βέβαια και για έναν άνδρα. Υπάρχουν και άνδρες που δεν μπορούν να δεχτούν ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι ισότιμη και το βλέπουμε ξεκάθαρα από τον τρόπο που συμπεριφέρονται πολλες φορές στις γυναίκες, φτάνοντας σε ακραία σημεία να τις σκοτώνουν επειδή ζηλεύουν. Αν δεν υπάρχει ψυχική υγεία στους ανθρώπους γενικότερα, έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Θέλει μια φροντίδα άλλου τύπου η ανθρώπινη φύση. Εκεί είναι νομίζω που δυσκολεύομαστε.

«Αν δεν υπάρχει ψυχική υγεία στους ανθρώπους γενικότερα, έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Θέλει μια φροντίδα άλλου τύπου η ανθρώπινη φύση. Εκεί είναι νομίζω που δυσκολεύομαστε».

• Ποιο είναι το σπουδαιότερο πράγμα που “παλέψατε” για να μάθετε στον γιο σας;

Όταν γίνεσαι γονιός, δεν φτιάχνεις μια λίστα με όσα θέλεις να μάθεις στο παιδί σου. Καλώς ή κακώς τα παιδια, πέρα από αυτά που έχεις εσύ την ανάγκη να τους πεις ή αυτά που έχουν ανάγκη να ρωτήσουν εκείνα για την εξέλιξη της ζωής, αντιγράφουν όσα βλέπουν από τους γονείς τους - είναι πολύ σημαντικό αυτό, όπως επίσης, και τα ερεθίσματα που λαμβάνουν από το σχολικό και οικογενειακό - φιλικό περιβάλλον. Είναι ένας συνδυασμός.

Όταν είσαι κοντά στο παιδί σου και το βλέπεις να μεγαλώνει, περνώντας απ’ όλα τα στάδια, παρακολουθείς τις αλλαγές του, ακούς ή αντιλαμβάνεσαι τους προβληματισμούς του και συζητάς μαζί του για όσα συμβαίνουν στη ζωή του, δεν χρειάζεται να βάλεις στόχο. Σίγουρα ο σεβασμός - κυρίως προς τον εαυτό του - νομίζω πως είναι κάτι που το επισημαίνω πιο συχνά.

Δεν αρκεί να σεβόμαστε τους άλλους, πρέπει να σεβόμαστε και τον εαυτό μας, γιατί όταν δεν τον κάνουν εκείνοι, επιτρέπουμε να μας χειρίζονται. Και επειδή οι χειριστικοί άνθρωποι υπάρχουν σε αφθονία γύρω μας και, δυστυχώς, δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε, πρέπει να πάρουμε τα μέτρα μας. Είναι πολύ σημαντικό να σεβόμαστε εμάς τους ίδιους και τα θελω μας, χωρίς να ενοχλούμε τους ανθρώπους δίπλα μας.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

«Δεν αρκεί να σεβόμαστε τους άλλους, πρέπει να σεβόμαστε και τον εαυτό μας, γιατί όταν δεν το κάνουν εκείνοι, επιτρέπουμε να μας χειρίζονται. Και επειδή οι χειριστικοί άνθρωποι υπάρχουν σε αφθονία γύρω μας και, δυστυχώς, δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε, πρέπει να πάρουμε τα μέτρα μας. Είναι πολύ σημαντικό να σεβόμαστε εμάς τους ίδιους και τα θελω μας, χωρίς να ενοχλούμε τους ανθρώπους δίπλα μας».

• Τι θα λέγατε σε ένα νέο παιδί που μεγαλώνει μέσα στα social media και αισθάνεται συνεχώς ότι δεν είναι αρκετό;

Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα παιδιά, υπάρχει και στη δική μας καθημερινότητα. Πολλές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει στα social media για πολλή ώρα και συνειδητοποιώ, ότι οι ενήλικες είναι χειρότεροι. Η αλήθεια είναι, πως έχουν μπει στη ζωή μας και εμείς πρέπει να αντισταθούμε. Ο μόνος τρόπος να συμβεί αυτό, είναι να έχεις ενδιαφέροντα άλλου τύπου, όπως να κάνεις γυμναστική, να ταξιδεύεις, να συναντάς από κοντά κόσμο - γιατί έχουμε απομονωθεί.

Οπότε, γι’ αυτό που είμαι χαρούμενη για το παιδί μου, είναι γιατί διατηρεί την “από κοντά” σχέση με τους φίλους του. Ασχολούνται με τη μουσική και μου δίνει μεγάλη χαρά, γιατί κερδίζει χρόνο ζωής. Ωστόσο, δεν είναι εύκολο να μείνεις μακριά από τα social media. Έχουν μπει πολύ έντονα στη ζωή μας και νομίζω πως όσο περνάνε τα χρόνια θα γίνεται και χειρότερο. Σκοπός είναι να αντιστεκόμαστε. Η φύση, για παράδειγμα, είναι μια ωραία διέξοδος.

• Είστε άνθρωπος που πορεύεται περισσότερο με το συναίσθημα ή τη λογική στη ζωή του;

Πορεύομαι με το συναίσθημα και, δυστυχώς, όταν μπαίνει η λογική - που αργεί - συγκρούονται πολύ έντονα αυτά τα δύο.Οπότε, συνέχεια ζω με μια απορία, που καταλήγει σε ταλαιπωρία. Ζηλεύω τους ανθρώπους που μπορούν να αγνοούν το συναίσθημα και να πορεύονται μόνο με τη λογική. Βέβαια, μεγαλώνοντας, συμβουλεύομαι τη λογική περισσότερο σε κάποια πράγματα.

• Υπάρχει κάποιο ρητό, μια συμβουλή ή μια φράση που σας συντροφεύει όλα αυτά τα χρόνια και στην οποία επιστρέφετε κάθε φορά που η ζωή ή η δουλειά σάς δοκιμάζει;

Υπάρχει μια συμβουλή που μου την έλεγε συχνά ο πατέρας μου: “μην βιάζεσαι, όλα θα γίνουν”. Αυτό μπορώ να πω, πως με έχει βοηθήσει στη ζωή μου. Ωστόσο, ένα παιδί σήμερα μεταφράζοντας αυτή τη φράση, ενδεχομένως να καταλαβαίνει “κάνε υπομονή”. Ναι, να κάνεις υπομονή για κάποια πράγματα, αλλά όχι τόση που να βλάπτεις τον εαυτό σου. Αυτό δεν μου το είχε πει ο πατέρας μου τότε, αλλά το συμπληρώνω εγώ τώρα. Όλα τα πράγματα έρχονται στην ώρα που πρέπει να έρθουν, είναι πολύ ωραίο πράγμα να κάνεις υπομονή και να επιμένεις για τα θέλω σου, αλλά η υπομονή έχει και τα όριά της.

Φωτογραφία / Τζίνα Σκανδάμη

Φωτογραφίες: Τζίνα Σκανδάμη

Πληροφορίες για την παράσταση:

«Ο Αλέκος βγήκε απ’ τον παράδεισο»

Σκηνοθεσία – Κείμενο: Δημήτρης Μαλισσόβας

Πρωταγωνιστούν: Αλέξανδρος Μπουρδούμης & Ματίνα Νικολάου

Στο Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» μέχρι 29/7 και ακολουθεί περιοδεία σε όλη την Ελλάδα

Εισιτήρια εδώ