Η Αλεξάνδρα Παυλάκη γέννησε το τρίτο παιδί της στον σεισμό του ‘99 - 27 χρόνια μετά θυμάται στο JennyGr εκείνη την ημέρα
Άννα Καντζηλιέρη
7 Σεπτεμβρίου 2026
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 1999, ώρα 14:56 το μεσημέρι. Για όλους εμάς, που ζούσαμε μακριά από την Αθήνα ήταν ένα ακόμη «κανονικό» μεσημέρι. Για όσους βρίσκονταν στην πρωτεύουσα, ήταν ένα μεσημέρι που δεν θα ξεχάσουν ποτέ. 15 δευτερόλεπτα χάραξαν μέσα τους μνήμες που δεν θα ξεθωριάσουν - όσες σελίδες κι αν γυρίσουμε στο ημερολόγιο. Ο φονικός σεισμός του ‘99 στην Πάρνηθα στέρησε ζωές, προκάλεσε καταστροφές, έσπειρε τον φόβο, παραλύοντας σε ελάχιστο χρόνο ολόκληρη την πόλη.
Μέσα στο χαοτικό σκηνικό και τα γεμάτα τρόμο βλέμματα που ξημεροβραδιάζονταν στις πλατείες, υπήρξε και μια χαραμάδα χαράς, μια φωτεινή νότα, μια απόδειξη πως ό,τι κι αν συμβαίνει, η ζωή πάντα συνεχίζεται. Η ιστορία της Αλεξάνδρας Παυλάκη αποτελεί την επιβεβαίωση. Εκείνο το πρωινό της 7ης Σεπτεμβρίου του ‘99, ξύπνησε, πήγε κανονικά στη δουλειά της και είχε μια τυπική ημέρα, όπως ήταν όλες οι άλλες. Ούσα οκτώ μηνών έγκυος μετρούσε αντίστροφα για να φέρει στον κόσμο το τρίτο παιδί της.
Η ζωή, ωστόσο, είχε άλλα σχέδια, αφού μέχρι το επόμενο πρωινό θα κρατούσε στην αγκαλιά της το μωρό της. Το όνομα αυτού; Οδυσσέας! Και όχι, η επιλογή του ονόματος δεν έγινε καθόλου τυχαία. Με αφορμή τη συμπλήρωση 27 χρόνων από τον σεισμό που συγκλόνισε το Πανελλήνιο, η Αλεξάνδρα Παυλάκη θυμάται και μοιράζεται στο JennyGr όσα βίωσε εκείνη την ημέρα, που είχαν ως αποτέλεσμα να γεννήσει πρόωρα το μωρό της.
Η συνέντευξη της Αλεξάνδρας Παυλάκη στο JennyGr
Η Αλεξάνδρα Παυλάκη είναι ιδιοκτήτρια και διευθύντρια των Εκπαιδευτηρίων Θεμιστοκλής, συνεπώς, όπως κάθε και άλλη ημέρα, βρισκόταν στο σχολείο, το οποίο είχε ανοίξει λίγες ημέρες πριν, μετά τις θερινές διακοπές. «Ήμουν στο γραφείο μου και μιλούσα στο τηλέφωνο με μια φίλη μου που μόλις είχε γεννήσει. Ξαφνικά άρχισαν να κουνιούνται τα πάντα. Θυμάμαι έναν πολύ δυνατό θόρυβο. Έβλεπα από το παράθυρο τα κτίρια να έρχονται δίπλα - δίπλα από τον σεισμό. 8 μηνών έγκυος βγήκα στην αυλή, κοίταξα ψηλά και όλο το σχολείο πηγαινοερχόταν. Υπήρχε μια αναστάτωση, αγχώθηκα. Έτρεξα στον παιδικό σταθμό να δω τα παιδάκια, γιατί έπρεπε να τα βγάλουμε έξω, δεν ξέραμε τι άλλο θα μπορούσε να γίνει».
Την ίδια στιγμή, η σκέψη της ήταν και στα δύο μεγαλύτερα παιδιά της, 2,5 και 3,5 ετών, τα οποία είχαν αναχωρήσει από το σχολείο για το σπίτι. Στους δρόμους επικρατούσε σύγχυση, όλοι οι άνθρωποι ήταν πανικοβλημένοι, τα τηλέφωνα δεν λειτουργούσαν και παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, πήρε την απόφαση να οδηγήσει μέχρι το σπίτι, για να επιβεβαιώσει πως όλα και όλοι ήταν καλά. Φτάνοντας εκεί, ήρθε ακόμα ένα σοκ. «Φτάνω στο σπίτι και βλέπω δύο παιδιά να κλαίνε. Είχαν κλειστεί μία ώρα στο ασανσέρ μαζί με την κοπέλα που τα πρόσεχε. Την ώρα που μπήκαν στο ασανσέρ, έγινε ο σεισμός και σταμάτησε να λειτουργεί».
Η πολυκατοικία ήταν άδεια. Μόνο μια κυρία που άκουσε τα κλάματα των παιδιών, επέστρεψε μέσα και τους βοήθησε να απεγκλωβιστούν. Τις υπόλοιπες ώρες μέχρι το βράδυ ακολούθησαν πολλοί μετασεισμοί. Το διαμέρισμά τους βρισκόταν στον 5ο όροφο, συνεπώς αποφάσισαν να πάνε στο εξοχικό τους στο Λαγονήσι, που ήταν ισόγειο, ώστε να νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια και τα παιδιά, αλλά και η ίδια που βρισκόταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. «Ψάχναμε τα κλειδιά για το σπίτι, πηδήξαμε κάτι μάντρες, αλλά τελικά καταφέραμε να μπούμε μέσα. Πήγαμε κατευθείαν για φαγητό και εκεί ήταν που ένιωσα λίγο ότι ηρέμησα από την ένταση της ημέρας. Γυρίσαμε σπίτι και πήγαμε για ύπνο. Δεν φοβόμασταν να μείνουμε μέσα, γιατί είχαμε απομακρυνθεί αρκετά από το επίκεντρο και αυτό το σπίτι ήταν ισόγειο και άρα ασφαλές».
«Με το που ξάπλωσα να κοιμηθώ, έσπασαν τα νερά. Πήγαμε όλοι μαζί στο μαιευτήριο, ήταν πια πολύ αργά. Εμένα δεν είχε έρθει η ώρα μου να γεννήσω, οπότε περίμενα στον 5ο ή 6ο όροφο και έβλεπα τα πάντα να κουνιούνται από τους μετασεισμούς. Τελικά, όλα πήγαν καλά, έκανα φυσιολογικό τοκετό και το μωρό γεννήθηκε υγιέστατο κι ας ήταν πρόωρο. Ήταν μια μεγάλη περιπέτεια. Αν ήταν η πρώτη μου φορά, ίσως να ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Αυτό που θυμάμαι ήταν η αγωνία μου να πάνε όλα καλά, γιατί δεν είχε έρθει η ώρα του να γεννηθεί και δεν ήξερα πότε θα βγει. Δεν έκανα ούτε επισκληρίδιο. Απλά περιμέναμε με τους τεχνητούς πόνους. Είχα άγχος, αλλά όλα πήγαν καλά. Τα επόμενα βράδια δεν μπορούσα να κοιμηθώ, φοβόμουν ότι θα γίνει πάλι σεισμός. Μετά από 5 ημέρες, επιστρέψαμε όλοι μαζί σπίτι».
Η Αλεξάνδρα Παυλάκη έζησε για τρίτη φορά το θαύμα της μητρότητας μια ημέρα που όλα έμοιαζαν μαύρα και σκοτεινά. Μετά απ’ όλη αυτή την περιπέτεια, της ήρθε η ιδέα να ονομάσει τον γιο της Οδυσσέα, αφού κατάφερε να επιβιώσει και να γεννηθεί υγιής, παρά τις δύσκολες συνθήκες. «Το στρες επέδρασε να γεννήσω πιο νωρίς, αλλιώς θα γεννούσα στην ώρα μου. Είχα άγχος για τα παιδιά του σχολείου, μετά για τα δικά μου παιδιά και όταν το βράδυ ηρέμησα απ’ όλη την ένταση της ημέρας, έσπασαν τα νερά. Πάντα είμαι αισιόδοξη και πάντα πιστεύω στο καλύτερο που θα έρθει. Βγήκε το παιδί καλά και αυτό είναι το σημαντικότερο».
27 χρόνια μετά, ο Οδυσσέας έχει μεγαλώσει και εκείνη η ημέρα έχει πια γίνει μια ιστορία που συνοδεύει σύσσωμη την οικογένεια. Για την Αλεξάνδρα Παυλάκη, όμως, δεν είναι μόνο η ανάμνηση ενός από τους πιο καταστροφικούς σεισμούς που έζησε η Αθήνα. Είναι και η ημέρα που, μέσα στον φόβο, την αγωνία και την αβεβαιότητα, ήρθε στον κόσμο το τρίτο παιδί της. Ίσως τελικά γι’ αυτό το όνομα «Οδυσσέας» να του ταιριάζει τόσο: γιατί η δική του πρώτη ημέρα ζωής ήταν ήδη μια μικρή Οδύσσεια. Μια ιστορία που ξεκίνησε μέσα στο χάος, αλλά είχε το πιο όμορφο τέλος - μια νέα ζωή, που υπενθύμισε σε όλους πως ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, υπάρχει πάντα χώρος για ελπίδα.
