Η ταινία του 1992 που θα μπορούσε να είχε χαρίσει το Όσκαρ στον Τζόνι Ντεπ, αν δεν είχε απορρίψει τον ρόλο

Αν και ο Τζόνι Ντεπ έχει προταθεί τρεις φορές για Όσκαρ, υπάρχει ένα επιχείρημα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί: τουλάχιστον σε δύο από αυτές τις περιπτώσεις, η υποψηφιότητά του ήρθε σε χρονιές όπου ο ανταγωνισμός στην κατηγορία του Α΄ Ανδρικού Ρόλου δεν ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστικός.

Η πρώτη του υποψηφιότητα ήρθε για το Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, χάρη στην ερμηνεία του ως Τζακ Σπάροου. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο χαρακτήρας εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο εμβληματικούς κινηματογραφικούς ήρωες του 21ου αιώνα, ωστόσο δεν πρόκειται ακριβώς για το είδος της ερμηνείας που συνήθως κερδίζει την εύνοια της Ακαδημίας.

LIFE NOW

Η ταινία που απέρριψε ο Αλ Πατσίνο και τελικά το μετάνιωσε - «Από τα μεγαλύτερη λάθη στην καριέρα μου

Απέναντί του βρέθηκαν εκείνη τη χρονιά ο Μπιλ Μάρεϊ για το Lost in Translation ο Τζουντ Λο για το Cold Mountain, ο Μπεν Κίνγκσλεϊ για το House of Sand and Fog και ο Σον Πεν για το Mystic River. Όλοι τους ήταν εξαιρετικοί, όμως η συγκεκριμένη πεντάδα δεν έχει μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο αμφίρροπες ή συναρπαστικές κούρσες των Όσκαρ.

Έπειτα από 20 χρόνια καριέρας χωρίς καμία αναγνώριση από τα Όσκαρ, ο Τζόνι Ντεπ εξασφάλισε τρεις υποψηφιότητες μέσα σε τέσσερα χρόνια -και κάπου εκεί σταμάτησε η οσκαρική του πορεία. Και, εκτός αν υπάρξει κάποια θεαματική αλλαγή στην καριέρα του, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα συμβεί ξανά σύντομα. Ο άλλοτε απόλυτος A-lister του Χόλιγουντ κινείται πλέον στο περιθώριο του mainstream κινηματογράφου.

Ωστόσο, θα μπορούσε να διεκδικήσει το σημαντικότερο βραβείο της κινηματογραφικής βιομηχανίας ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όπως σημειώνει το Far Out Magazine. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν μία συνάντηση με τον σκηνοθέτη, ώστε ο άλλοτε A-lister να συνειδητοποιήσει ότι δεν θα ήταν η σωστή επιλογή για να πρωταγωνιστήσει στη βιογραφική ταινία Chaplin του Ρίτσαρντ Ατένμπορο, η οποία είχε αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές.

«Συναντήθηκα με τον Ατένμπορο», είχε δηλώσει ο Τζόνι Ντεπ. «Γνωρίζοντας όλη την ώρα ότι ήμουν εντελώς λάθος επιλογή για να παίξω τον Chaplin. Απλώς ήθελα την ευκαιρία να τον συναντήσω, να του πω ένα “γεια”».

Αυτό λέει ο ίδιος, αλλά αν κοιτάξει κανείς τη φιλμογραφία του Τζόνι Ντεπ καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90, θα πρέπει να παραδεχτεί ότι δεν θα ήταν και η χειρότερη επιλογή του κόσμου.

Το αν ο Τζόνι Ντεπ θα ήταν καλύτερος είναι, φυσικά, μια εντελώς διαφορετική συζήτηση. Ωστόσο, οι δύο ηθοποιοί έχουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τους ρόλους τους, αλλά και στη γενικότερη κινηματογραφική τους παρουσία. Δεν είναι, λοιπόν, δύσκολο να φανταστεί κανείς μια εναλλακτική εκδοχή του Chaplin, με τον Τζόνι Ντεπ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η οποία θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε ένα παρόμοιο αποτέλεσμα.

Τελικά, ο ρόλος πήγε στον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ο οποίος απέσπασε την υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου και, εκείνη την εποχή, έγινε ένας από τους νεότερους ηθοποιούς που είχαν διεκδικήσει ποτέ το συγκεκριμένο βραβείο.

Θα ήταν καλύτερος από τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ο οποίος τελικά πήρε τον ρόλο και έγινε, εκείνη την εποχή, ένας από τους νεότερους υποψήφιους για «Α΄ Ανδρικό Ρόλο»; Αυτό είναι συζητήσιμο. Ωστόσο, από τη στιγμή που οι δυο τους μοιράζονται πολλά κοινά κινηματογραφικά και ερμηνευτικά χαρακτηριστικά, δεν είναι καθόλου παράλογο να φανταστεί κανείς μια εκδοχή της ταινίας στην οποία θα είχε επιλεγεί ο Τζόνι Ντεπ τελικά - και τα αποτελέσματα να είχαν εξελιχθεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Αντί γι’ αυτό, ο Τζόνι Ντεπ απουσίαζε εντελώς από τη μεγάλη οθόνη το 1992, επομένως δεν είχε καν την ευκαιρία να δείξει ούτε στον εαυτό του ούτε στον Ατένμπορο τι είχε να προσφέρει.

Ίσως να ήταν λίγο σκληρός με τον εαυτό του, γιατί σίγουρα μπορεί κανείς να φανταστεί εκείνη την εκδοχή του Τζόνι Ντεπ να ενσαρκώνει μία από τις πιο επιδραστικές πολυτάλαντες προσωπικότητες στην ιστορία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Και ίσως, τελικά, να ήταν υπερβολικά αυστηρός με τον εαυτό του. Γιατί, κοιτάζοντας σήμερα την καριέρα του Τζόνι Ντεπ εκείνης της περιόδου, είναι εύκολο να φανταστεί κανείς μια διαφορετική ιστορία: τον ηθοποιό να υποδύεται μία από τις πιο επιδραστικές και πολυσχιδείς προσωπικότητες στην ιστορία του κινηματογράφου και, ενδεχομένως, να διεκδικεί το Όσκαρ πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι τελικά συνέβη.