Ινδία: Έκαψαν μητέρα και βρέφος ζωντανούς - Κατηγόρησαν τη γυναίκα για "μαγεία"

Μια ακόμη φρικιαστική υπόθεση βίας με φόντο κατηγορίες για «μαγεία» συγκλονίζει την Ινδία, αυτή τη φορά στην ανατολική πολιτεία Τζαρκάντ. Μητέρα και παιδί κάηκαν ζωντανοί από εξαγριωμένο πλήθος στο μικρό χωριό Κουνσάι, στην περιοχή Γουεστ Σίνγκμπουμ, μετά από φήμες ότι η γυναίκα ασκούσε μαγεία και ευθυνόταν για τους πρόσφατους θανάτους και ασθένειες στο χωριό. Σύμφωνα με τις αρχές, τέσσερις άνδρες έχουν ήδη συλληφθεί, ενώ αναζητούνται και άλλα άτομα που φέρονται να συμμετείχαν στην επίθεση.

Το θύμα, η 32χρονη Τζιότι Σίνκου, ζούσε με τον σύζυγό της Κόλχαν Σίνκου και τα παιδιά τους στον απομονωμένο φυλετικό οικισμό Κουνσάι, έναν φτωχικό οικισμό με περίπου 50 πηλόσπιτα, 250 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ράντσι. Το βράδυ της Τρίτης, γύρω στις 21:00, ομάδα περίπου δώδεκα ανθρώπων – ανάμεσά τους και γυναίκες και στενοί συγγενείς της οικογένειας – φέρεται να εισέβαλε στην αυλή τους, κατηγορώντας την Τζιότι ότι είναι «μάγισσα» και ότι προκάλεσε, με μαγεία, την ασθένεια και τον θάνατο συγγενή τους, του Παστούν Μπιρούα.

Η υπόθεση φαίνεται να συνδέεται άμεσα με μια σειρά πρόσφατων συμβάντων στο χωριό: ξαφνικοί θάνατοι ζώων, αλλά και η επιδείνωση της υγείας του Παστούν Μπιρούα, ο οποίος υπέφερε από άγχος και λιποθυμικά επεισόδια. Η σύζυγός του, Τζάνο Μπιρούα, αντί να απευθυνθεί σε νοσοκομείο, ζήτησε βοήθεια από έναν άτυπο «πάροχο υγείας», όπως συμβαίνει συχνά σε απομακρυσμένες περιοχές χωρίς γιατρούς. Εκείνος της είπε ότι ο άνδρας της δεν έπασχε από σωματική ασθένεια, γεγονός που ενίσχυσε τις δεισιδαιμονικές υποψίες ότι κάτι «υπερφυσικό» συμβαίνει. «Είμαστε φτωχοί, δεν μπορούσαμε να τον πάμε τόσο μακριά στο νοσοκομείο», φέρεται να είπε η ίδια, εξηγώντας γιατί δεν αναζήτησε επίσημη ιατρική βοήθεια.

Όταν ο Παστούν Μπιρούα τελικά πέθανε, οι φήμες στράφηκαν εναντίον της Τζιότι Σίνκου. Το ίδιο βράδυ, το πλήθος συγκεντρώθηκε στο σπίτι της οικογένειας. Ο σύζυγός της, που νοσηλεύεται με σοβαρά εγκαύματα, περιέγραψε ότι περίπου δώδεκα άτομα, συμπεριλαμβανομένων πέντε γυναικών, εισέβαλαν στο σπίτι, την άρπαξαν μαζί με το μωρό τους και τους έβαλαν φωτιά. «Τους παρακάλεσα με τα χέρια ενωμένα να λυθεί το ζήτημα στο συμβούλιο του χωριού, αλλά δεν με άκουσαν», είπε από το κρεβάτι του νοσοκομείου.

Η Τζιότι και το βρέφος της πέθαναν επί τόπου, ενώ ο Κόλχαν Σίνκου υπέστη σοβαρά εγκαύματα προσπαθώντας να τους σώσει και κατόρθωσε να διαφύγει. Η αστυνομία βρήκε τα απανθρακωμένα σώματα στο σπίτι και τα έστειλε για νεκροψία, ενώ σχημάτισε δικογραφία για ανθρωποκτονία και εγκληματική συνωμοσία. Σύμφωνα με τις πρώτες έρευνες, στην επίθεση ενδέχεται να εμπλέκονται έως και δέκα άτομα από την ίδια οικογένεια.

Οι αρχές του Τζαρκάντ ανακοίνωσαν ότι συγκρότησαν ειδική ομάδα για τη σύλληψη όλων των εμπλεκομένων, ενώ δεσμεύτηκαν να οργανώσουν εκστρατείες ενημέρωσης σε αγροτικές και φυλετικές περιοχές, με στόχο την αντιμετώπιση της δεισιδαιμονίας και της βίας που συνδέεται με κατηγορίες για μαγεία. Πρόκειται, ωστόσο, για φαινόμενο με βαθιές ρίζες. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθνικού Γραφείου Εγκληματολογικών Αρχείων της Ινδίας, περισσότεροι από 2.500 άνθρωποι – κυρίως γυναίκες – σκοτώθηκαν στη χώρα μεταξύ 2000 και 2016 λόγω υποψιών για άσκηση μαγείας. Μόνο στο Τζαρκάντ, οργανώσεις και τοπικά στοιχεία κάνουν λόγο για πάνω από 500 γυναίκες που λιντσαρίστηκαν ως «μάγισσες» την τελευταία εικοσαετία.

Παρόμοιο περιστατικό σημειώθηκε πριν από λίγους μήνες στη γειτονική πολιτεία Μπιχάρ, όπου πέντε μέλη μιας οικογένειας φέρεται να κάηκαν ζωντανοί έπειτα από κατηγορίες για μαγεία, γεγονός που δείχνει ότι η βία αυτού του είδους δεν είναι μεμονωμένη, αλλά μέρος ενός ευρύτερου, ανησυχητικού μοτίβου. Σε περιοχές με έντονη φτώχεια, περιορισμένη πρόσβαση σε υγεία και εκπαίδευση και ισχυρές πατριαρχικές δομές, η «μαγεία» γίνεται συχνά πρόσχημα για να στοχοποιηθούν ευάλωτες γυναίκες, να λυθούν προσωπικές διαφορές ή να υπάρξουν διευθετήσεις περιουσιακών και οικογενειακών συγκρούσεων.

Η υπόθεση της Τζιότι Σίνκου και του παιδιού της αναδεικνύει με ωμό τρόπο το πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει ο συνδυασμός δεισιδαιμονίας, φτώχειας και έλλειψης θεσμικής προστασίας – και θέτει για ακόμη μία φορά επιτακτικά το ερώτημα αν το νομικό και κοινωνικό οπλοστάσιο της Ινδίας επαρκεί για να σταματήσει αυτές τις δολοφονίες.