2009, και με θυμάμαι στημένη μπροστά στην τηλεόραση του δωματίου μου να βλέπω σκηνές από την επιμνημόσυνη τελετή του Μάικλ Τζάκσον, η οποία προφανώς προβλήθηκε σε όλο τον κόσμο. Δεν θα γινόταν όμως διαφορετικά για τον βασιλιά της ποπ, τον άνθρωπο που μεγάλωσε γενιές και γενιές. Τον άνθρωπο που είχε έναν και μόνο ανταγωνιστή: τον ίδιο του τον εαυτό. 2026, και μόλις λίγες ώρες πριν, ήμουν στημένη μπροστά από μία άλλη οθόνη, αυτή του κινηματογράφου, παρακολουθώντας τη βιογραφία του, που μετά από αναβολές, κατάφερε να βρει το δρόμο προς τις αίθουσες. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί από την Tanweer, με το ταξίδι να ξεκινά από την Πέμπτη 23 Απριλίου.
Το Michael συστήνεται στους θεατές με τις ευλογίες της οικογένειας (τα αδέρφια του είναι συμπαραγωγοί), πράγμα που σημαίνει πως τίποτα μεμπτό δεν παρουσιάζεται σε αυτή τη βιογραφία. Ή καλύτερα αγιογραφία. Τουτέστιν, δεν προβάλλεται ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ζωής του, όταν οι κατηγορίες περί σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών αμαύρωσαν την καριέρα του. Ούτε και αλλόκοτες συμπεριφορές όπως όταν κρέμασε το μωρό του στο μπαλκόνι. Αλλά! Καταπώς φαίνεται θα έχουμε μία δεύτερη ταινία, με το «η ιστορία συνεχίζεται» που εμφανίζεται στο τέλος. Θα περιλαμβάνονται εκεί; Κανείς δεν ξέρει.
Το biopic ξεκινά από τα πρώτα χρόνια των Jackson 5, όταν ο μικρός Μάικλ Τζάκσον κατακτούσε καρδιές ως frontman του συγκροτήματος. Είχε φωνή και κίνηση που μάγευαν.Βλέπουμε φυσικά και την κακοποίηση που υπέστη από τον πατέρα του Τζόζεφ, η οποία συνεχίστηκε και στην ενήλικη ζωή του και το πώς επηρέασε την μετέπειτα ζωή του. Το πώς εξελίχθηκε ως σόλο καλλιτέχνης, πώς εμπνεύστηκε το Thriller και στη συνέχεια το βίντεο κλιπ και όλα τα κλισέ μιας βιογραφίας, όπως για παράδειγμα χαρούμενους ιδιοκτήτες δισκογραφικών που τσουγκρίζουν τα ουίσκι τους. Η αυλαία πέφτει στα τέλη της δεκαετίας του ’80, με τον ίδιο να βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του, έχοντας κυκλοφορήσει και το άλμπουμ Bad. Αυτή είναι η συνοπτική εκδοχή της βιογραφίας, η οποία είχε έτσι κι αλλιώς μία δόση βιασύνης.
Ο Μάικλ Τζάκσον ήταν μια μοναχική και παράξενη προσωπικότητα και ο Φουκουά φροντίζει να μας το δείξει με κάθε τρόπο. Δεν μας βάζει όμως πραγματικά στη ζωή του, αλλά παίρνουμε μικρές γεύσεις από αυτή. Μοναδική συντροφιά του στην μικρή ηλικία ήταν ο Πίτερ Παν και αργότερα τα ζώα. Ακόμα και ως ενήλικας παρέμεινε ένα παιδί - τον βλέπουμε να παρακολουθεί ταινίες με την μητέρα του, να να αγοράζει παιχνίδια και να επισκέπτεται παιδιά στο νοσοκομείο. Ακόμα και το δωμάτιο του παρέμεινε παιδικό, όπως και το δωμάτιο του νοσοκομείου, όπου μεταφέρθηκε μετά το περισταστικό στην διαφήμιση της Pepsi.
Ανεξάρτητα όμως από το πώς παρουσιάζεται ο Μάικλ Τζάκσον στην οθόνη, το biopic είναι απολαυστικό για την μουσική παρακαταθήκη που μας άφησε. Επιτυχίες, συναυλίες και βίντεο κλιπ από τις πρόβες, είναι σκηνές ιδανικές για τον κινηματογράφο. Σίγουρα θα κουνηθείς στο κάθισμα σου, θα χτυπήσεις πόδι στο πάτωμα, θα ανατριχιάσεις αρκετές φορές (ειδικά αν μεγαλώνοντας άκουγες Μάικλ Τζάκσον) και βασικά θα περάσεις καλά. Αυτό θέλει να κάνει το Michael επί της ουσίας και τουλάχιστον αυτό το πετυχαίνει.
Οι ερμηνείες
Μπορεί σκηνοθετικά και σεναριακά να μην είναι τα δυνατά χαρτιά της βιογραφίας, αλλά οι ερμηνείες είναι ό,τι καλύτερο. Ο Τζουλιάνο Βάλντι ως μικρός Μάικλ Τζάκσον είναι τρομερός, ενώ ο Τζαφάρ Τζάκσον, ο ανιψιός του βασιλιά της ποπ στην πραγματικότητα, απέδειξε πως άξιζε τον ρόλο ακόμα και αν επρόκειτο για την πρώτη -τέτοιου βεληνεκούς- δουλειά.
Φάνηκε πως μελέτησε πολύ σωστά τον θείο του, με τις χορευτικές κινήσεις να είναι ίδιες. Ολόιδιες. Και δεν είναι εύκολες εδώ που τα λέμε. Δεν είναι εύκολο καν να υποδύεσαι τον Μάικλ Τζάκσον. Φανταστικός στις εκφράσεις, με απόλυτη ομοιότητα στον βασιλιά της ποπ. Αλλά και ο Κόλμαν Ντομίνγκο ως Τζόζεφ Τζάκσον, πατέρας και τύρρανος ταυτόχρονα, είναι εξαιρετικός στην ερμηνεία του.
Τελικά, όμως, αξίζει να δεις τη βιογραφία του Μάικλ Τζάκσον; Η απάντηση είναι γρήγορη και εύκολη: Ναι. Ακόμα και αν αφήνει στην άκρη σημαντικά σημεία της ζωής του, αξίζει και με το παραπάνω. Στις κινηματογραφικές αίθουσες από την Πέμπτη 23 Απριλίου.