Είναι πιο εύκολο να περπατήσεις στο νερό, παρά να μην είσαι νοσταλγικός αν γράφεις αυτό το κείμενο με πατημένα τα 40. Δεν θα προσπαθήσω καν (να μην είμαι). Αυτό ήταν μάνι μάνι το πρώτο disclaimer. Το δεύτερο είναι η σαφής έλλειψη διάθεσης να κρίνω τεχνικά τη συναυλία.
Θα ήθελε αναίτιο θράσος να σχολιάσω αν ο Χάμετ έπαιξε καλά το σόλο του One, ή αν οι κάπως extended εισαγωγές στα περισσότερα τραγούδια εξυπηρετούσαν πιο πολύ το σόου παρά τη μουσική και ούτω καθεξής. Δεν είμαι μουσικοκριτικός, και ταυτόχρονα αντιπαθώ σφόδρα τους περισσότερους γηγενείς. Εξάλλου, εικάζω πως οι Metallica είναι κάτι υπερβολικά μέινστριμ για τη μεγαλειότητά τους.
Στο μυαλό μου οι Metallica (ή οι Maiden) είναι κάτι σαν τις πυραμίδες, την Ακρόπολη και τον Μάικλ Τζόρνταν. Όχι με όρους τελειότητας ή κλίμακες G.O.A.T. (ποιος έχει ακόμα χρόνο για τέτοιες κουβέντες;) αλλά με όρους μεγέθους. Είναι φαιδρό να το πάμε εκεί, έτσι κι αλλιώς μετά από 40 χρόνια συναυλιών, είναι κομματάκι δύσκολο να βρεθεί κάποιος σε κακή βραδιά. Το παραγόμενο θέαμα και η απόδοση έχουν περάσει σε άλλα επίπεδα.
Διαβάστε τη συνέχεια στο Reader.gr