Ρενέ Ζελβέγκερ για τον ρόλο της ως Μπρίτζετ Τζόουνς: «Άλλαξε τις προσδοκίες μας για το πώς μπορεί να μοιάζει μια πρωταγωνίστρια»

Όταν η Ρενέ Ζελβέγκερ υπέγραφε συμβόλαιο για να υποδυθεί την Μπρίτζετ Τζόουνς, πιθανότατα δεν φανταζόταν την επιτυχία που θα ακολουθούσε. Ούτε φυσικά ότι στα 55 της επαναλάμβανε τον ρόλο που την καθιέρωσε, με το Bridget Jones: Mad About the Boy. Για την ηθοποιό, βέβαια, αυτός ο ρόλος ήταν απελευθερωτικός, παρά την εμμονή του κόσμου με την εμφάνιση του χαρακτήρα.

Αυτό δήλωσε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Tribeca, με αφορμή τα 25 χρόνια της rom-com. Η Ρενέ Ζελβέγκερ εξήγησε πως ο χαρακτήρας της συγκέντρωσε τόση προσοχή επειδή ήταν ένα κανονικό κορίτσι.

CULTURE

Η Έμιλι Μπλαντ θυμήθηκε τότε που ο Στίβεν Σπίλμπεργκ την κάλεσε για το Disclosure Day - "Προσπάθησα να δείχνω ψύχραιμη, αλλά δεν ήμουν καθόλου"

«Οι περισσότερες ηρωίδες σε ρομαντικές κομεντί είναι αψεγάδιαστες και ταιριάζουν σε ένα συγκεκριμένο πρότυπο ομορφιάς εκείνης της εποχής, και αυτό δεν ήταν το συγκεκριμένο πρότυπο», δήλωσε η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός και πρόσθεσε:«Ήταν ένα κανονικό κορίτσι και η εμφάνισή της αντανακλούσε τον τρόπο ζωής της. Της άρεσε να τρώει μια παραπάνω μερίδα, της άρεσε το Σαρντονέ της, δεν πήγαινε κάθε μέρα στο γυμναστήριο και παρ' όλα αυτά ήταν πανέμορφη. Στο τέλος κέρδιζε τον άντρα έτσι κι αλλιώς. Ίσως και περισσότερο, επειδή ήταν τόσο ο εαυτός της, γεγονός που την έκανε ακόμα πιο ελκυστική».

Η Ρενέ Ζελβέγκερ συνέχισε λέγοντας πως πιστεύει ότι ο χαρακτήρας της Μπρίτζετ Τζόουνς «κατέρριψε κατά κάποιο τρόπο ένα κατεστημένο με έναν αναπάντεχο τρόπο, που άγγιξε τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένης και εμένα. Αγαπώ αυτόν τον χαρακτήρα, και όταν οι άνθρωποι μιλούν για το βάρος της, δεν τη σκέφτομαι ως ένα άτομο που πρέπει να διορθωθεί. Νομίζω ότι άλλαξε κάπως τις προσδοκίες μας για το πώς μπορεί να μοιάζει μια πρωταγωνίστρια».

Όπως γράφει το People, η πρωταγωνίστρια του Chicago μοιράστηκε επίσης ότι το να υποδύεται έναν τόσο «ανοργάνωτο και ακατάστατο» χαρακτήρα ήταν «απελευθερωτικό».

«Το λάτρεψα. Μου άρεσε που μπορούσα να κλάψω και να τρέξει η μάσκαρα μου, και κανείς δεν έτρεχε από πίσω μου με μικροπράγματα για να με κάνει να μη γυαλίζω. Και μπορούσα να έχω κατακόκκινη μύτη που τρέχει όταν κλαίω, όπως συμβαίνει στην πραγματική ζωή, και να φυσάει ο άνεμος και τα μαλλιά μου να είναι ανακατωμένα, χωρίς να τρέχει κανείς να τα χτενίσει και να τα κάνει τέλεια.

Ήταν τόσο απελευθερωτικό να υποδύεσαι κάποιον που βιώνει αυθεντικές εμπειρίες με αυθεντικό τρόπο. Έγινε ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα στα οποία επέστρεφα, και έπρεπε να θυμάμαι κάθε φορά: "Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε γι' αυτό. Δεν χρειάζεται να το σκέφτομαι. Δεν θα κάνουμε μακιγιάζ, σπυράκια τέλεια”».