Παυλίνα Βουλγαράκη στο Jenny.gr: «Οτιδήποτε με πιέζει, το άφησα πίσω. Δεν έχω πια χρόνο για πράγματα που δεν μου ταιριάζουν»
Ελένη Μπεζιριάνογλου
9 Ιουλίου 2026
Την πρώτη φορά που την είδα ήταν σε μια συναυλία στην Αίγινα, πάνω από 10 χρόνια πίσω. Ξυπόλητη στη σκηνή, μου έκανε τρομερή εντύπωση ο τρόπος που έδειχνε να συνδέεται με τη στιγμή, με τη φωνή της, με τον κόσμο. Η φωνή της σε ταξίδευε, η παρουσία της περισσότερο. Σήμερα, η Παυλίνα Βουλγαράκη διανύει μια από τις πιο φωτεινές και δημιουργικές περιόδους της ζωής της. Αν έπρεπε να περιγράψει την καθημερινότητά της αυτή τη στιγμή με τρεις λέξεις, αυτές θα ήταν η ροή, η ανακάλυψη και η όρεξη – όρεξη για όλα, για τη μουσική, τα συναισθήματα, τη ζωή την ίδια.
«Ανακαλύπτω μία νέα πτυχή του εαυτού μου σε σχέση με όλα. Την τραγουδοποιία, τα συναισθήματα αλλά και τη μητρότητα», εξομολογείται στο JennyGr, δίνοντας αμέσως το στίγμα της εσωτερικής της αναγέννησης. Μακριά από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις και τις περιοδείες, το ιδανικό καλοκαιρινό 24ωρο για εκείνη είναι γεμάτο από τη φύση και τους ανθρώπους της: «Αυτή την εποχή, σε κάποια παραλία χωρίς κόσμο και με τιρκουάζ νερά να λιάζομαι όλη μέρα, να ακούω τη θάλασσα έχοντας καλή παρέα και το βράδυ να κοιμηθώ αγκαλιά με την κόρη μου».
Μιλήσαμε λίγο πριν την εμφάνισή της στην Ταράτσα του Θέατρου Λαμπέτη (10/7), σε μια συζήτηση που τα είχε όλα: μουσική, Κρήτη, συμπερίληψη, αλλά και την απελευθέρωση που της έφερε ο πιο σπουδαίος ρόλος της ζωής της.
Η συνέντευξη της Παυλίνας Βουλγαράκη στο JennyGr:
Το «Γιασεμάκι», η Κρήτη και το μήνυμα της συμπερίληψης
Το νέο σου τραγούδι, «Γιασεμάκι», κουβαλάει μια ιδιαίτερη, σχεδόν θεραπευτική ευαισθησία. Ποια ανάγκη σου γεννήθηκε όταν το έγραφες και τι εύχεσαι να αφήνει στην ψυχή του ακροατή όταν τελειώνει το τραγούδι;
Ξεκίνησε για τον Έντεχνο, ένα ραδιόφωνο κρητικό, που αγαπάω πολύ και μου ζήτησαν να γράψω ένα τραγούδι για το καλοκαίρι του σταθμού. Παρότι δεν τα πηγαίνω καλά με τις παραγγελίες, για τον Έντεχνο θα το έκανα σε κάθε περίπτωση μιας και είναι ο σταθμός που παίζει στο αμάξι όποτε είμαι στην Κρήτη.
Εκείνη την περίοδο άκουγα πολύ συχνά ένα παραδοσιακό κρητικό τραγούδι, το «ήντα χεις γιασεμάκι μου και μάδησε ο άνθος σου», και σκεφτόμουν πόσο το νιώθω στην καρδιά μου όταν η κόρη μου είναι λυπημένη. Ξεκίνησε έτσι αλλά κατέληξε να είναι ένα ερωτικό τραγούδι τελικά.
Το βίντεο κλιπ εστιάζει στην έννοια της συμπερίληψης και της προσβασιμότητας. Πόσο σημαντικό ήταν για σένα να περάσεις αυτό το μήνυμα μέσα από την τέχνη σου;
Η ιδέα ήταν του Γιάννη Βασιλόπουλου, του διευθυντή του σταθμού, και μόλις την μοιράστηκε μαζί μου ενθουσιάστηκα επειδή αυτό το μήνυμα είναι πάντα απαραίτητο και πάντα αναγκαίο. Μακάρι να μην ήταν αλλά δυστυχώς είναι.
Η καλλιτεχνική απελευθέρωση και το «αντίο» στα πρέπει
Ο ήχος σου εξελίσσεται όμορφα μέσα στα χρόνια. Νιώθεις ότι πλέον δημιουργείς με μεγαλύτερη ελευθερία, χωρίς να σκέφτεσαι τα «πρέπει» της βιομηχανίας;
100% νιώθω αυτό που λες. Ειδικά από τη στιγμή που γέννησα και έπειτα είναι σαν να απελευθερώθηκα σε πολλά επίπεδα. Απελευθερώθηκε το συναίσθημά μου, οξύνθηκε η περιέργειά μου, η ανάγκη μου να προσεγγίσω καινούργια πράγματα και βασικά να ακολουθώ τον δρόμο της καρδιάς. Πάντα στο τέλος αυτόν ακολουθούσα αλλά πλέον μου είναι πιο ξεκάθαρος.
Έχεις κάνει σπουδαίες συνεργασίες. Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που η συνύπαρξη μαζί του —είτε στη σκηνή είτε στο στούντιο— σε επηρέασε ή σε άλλαξε βαθιά ως άνθρωπο;
Η Δήμητρα Γαλάνη με επηρέασε πάρα πολύ σε ανθρώπινο επίπεδο, ταρακούνησε τον πυρήνα μου δηλαδή αλλά και την καλλιτεχνική μου ταυτότητα. Μέσα από συζητήσεις αλλά κυρίως παρακολουθώντας την και ρουφώντας σαν σφουγγάρι τον τρόπο που στέκεται απέναντι στα πράγματα κάπως γέμισα αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Μια ασφάλεια ότι θα βρω τον δρόμο μου αργά ή γρήγορα αρκεί να κάνω το καλύτερο που μπορώ από τα βάθη της ψυχής μου.
Έχεις δηλώσει ότι η μητρότητα σε έκανε να μην προσπαθείς πια να αποδείξεις τίποτα. Πώς λειτουργεί αυτή η νέα «απελευθέρωση» στη δημιουργικότητά σου; Τι άφησες οριστικά πίσω από τον παλιό σου εαυτό;
«Οτιδήποτε με πιέζει το άφησα πίσω. Νιώθω ότι δεν έχω χρόνο για πράγματα που δεν μου ταιριάζουν πια».
Η κόρη σου είναι πλέον σε μια ηλικία που εξερευνά τον κόσμο, τρέχει κι εσύ τρέχεις από πίσω της. Πώς είναι να συντονίζεις τους δικούς σου, καλλιτεχνικούς ρυθμούς με τους ορμητικούς ρυθμούς ενός νηπίου;
Ακόμα δεν τα πάω καλά. Πολλές φορές γράφω ένα τραγούδι κι ενώ η Ερωφίλη αποζητά την προσοχή μου το μυαλό μου είναι εκεί, σαν να σκρολαρω σε ένα κινητό, δεν έχει καμία διαφορά ως προς αυτό που εκλαμβάνει ένα παιδί. Όσο το συνειδητοποιώ τόσο το περιορίζω. Είναι σ' αυτά που οπωσδήποτε θα αλλάξω.
Γενέθλια κάτω από τα αστέρια της Αθήνας
Στις 10 Ιουλίου ανεβαίνεις στην ταράτσα του θεάτρου Λαμπέτη. Οι καλοκαιρινές ταράτσες της Αθήνας έχουν πάντα μια δική τους, σχεδόν κινηματογραφική αύρα. Τι έχεις ετοιμάσει και τι θέλεις να νιώσει ο κόσμος κοιτάζοντας την πόλη από ψηλά παρέα με τις μουσικές σου;
Είναι μία παράσταση παρεΐστικη, σαν να είσαι σε μια παλιά μπουάτ της Αθήνας με φίλους και να ακούς τραγούδια που αγαπάς και σε έχουν διαμορφώσει. Οι ταράτσες και τα πάρκα είναι οι ανάσες της πόλης. Είναι τα γενέθλια μου εκείνη την μέρα και ήθελα πολύ να τα γιορτάσω σε μια ταράτσα με αυτόν τον τρόπο.
Μετά από τόσες συναυλίες, υπάρχει ακόμα εκείνο το δημιουργικό τρακ των πρώτων λεπτών πριν βγεις στη σκηνή;
Αυτό το δημιουργικό τρακ υπάρχει πάντα εκτός κι αν βρεθώ κάπου σε κάποιο live που δε μ’ ενδιαφέρει καθόλου. Μη με ρωτήσεις πώς γίνεται αυτό, συμβαίνει και γίνεται αλλά δεν είναι ποτέ στις δικές μου προσωπικές παραστάσεις. Εννοώντας είτε αυτές που κάνω μόνη είτε εκείνες που συνοδεύω κάποιον άλλον καλλιτέχνη, όπως αυτό το καλοκαίρι με τον Μίλτο Πασχαλίδη. Σε αυτά τα live έχω πάντα πολύ μεγάλη αγωνία και την ανάγκη να συνδεθώ με το κοινό. Να φτιάξουμε κάτι ουσιαστικό και όμορφο, να έχει προστιθέμενη αξία στην καθημερινότητα του ακροατή.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις στο καμαρίνι μόλις κατέβεις;
Μετά από κάθε παράσταση κάνω κάτι άλλο. Συνήθως πεινάω ή βλέπω το κινητό μου περιμένοντας να δω αν έχει έρθει το ένα μήνυμα που θέλω.
Μετά την ταράτσα του Λαμπέτη στις 10 Ιουλίου και με το «Γιασεμάκι» να μας συντροφεύει ήδη, τι άλλο περιλαμβάνει το φετινό σου καλοκαίρι; Υπάρχουν επόμενοι σταθμοί ή σχέδια που ανυπομονείς να μοιραστείς;
"Μαγειρεύονται" κάποιες παραστάσεις στην Κρήτη, σύντομα θα ξέρω ημερομηνίες. 30 Αυγούστου θα βρίσκομαι στα Κύθηρα και το Σεπτέμβριο μαζί με το Μίλτο Πασχαλίδη στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα στο Λυκαβηττό.