Τα δώδεκα χρόνια του γονιού

Τρίτη 11 Σεπτέμβριος 2018
xavier-mouton-photographie-744396-unsplash.jpg

Δεν ξέρω άνθρωπο που νοσταλγεί τα σχολικά χρόνια των παιδιών του. Μπορεί να του λείπουν τα χρόνια, αλλά όχι το σχολείο. Βλέπω στην τηλεόραση νέους γονείς, δροσερές μαμάδες και δυνατούς μπαμπάδες να μπαίνουν στο προαύλιο κρατώντας από το χέρι το πρωτάκι τους. Αν ζηλεύω; Θα τρομάζατε αν ακούγατε το γέλιο μου. Αισθάνομαι κάτι μεταξύ οίκτου και εκείνου του συναισθήματος που είχα όταν έβλεπα φαντάρους, λίγο μετά την απόλυσή μου από τον Στρατό. Θα πήξετε.

Οι κάμερες εστιάζουν στα χαριτωμένα μας πρωτάκια. Κακώς. Οι γονείς έχουν περισσότερη πλάκα. Πρώτον επειδή δεν ξέρουν τι τους περιμένει. Και δεύτερον επειδή μόλις μπήκαν στη Ζώνη του Λυκόφωτος. Σήμερα πέρασαν την πύλη του σχολείου, κρατώντας στο χέρι ένα παιδάκι. Θα ξαναβγούν μετά από δώδεκα χρόνια, μεσήλικες. Χωρίς το παιδάκι. Μουδιασμένοι. Και θα νομίζουν πώς όλα έγιναν από τη μία στιγμή στην άλλη. Δώδεκα χρόνια που πέρασαν, έτσι, με μία αναπνοή, λες και τα κατάπιε μαύρη τρύπα. 

Θα κάθονται αυτοί οι γονείς, κάπου στο καλοκαίρι του 2030 και θα απορούν τι τους συνέβη, πώς έγινε και ο χρόνος έτρεξε με κινηματογραφική ταχύτητα. Μπορεί να μην καταλάβουν πώς έγινε. Θα ξέρουν, όμως, πού έγινε: στις διαδρομές από το σχολείο στο σπίτι, πάνω από το γραφείο με τα βιβλία και τα μπλοκ ζωγραφικής, στο δρόμο για τα αγγλικά, για το κολυμβητήριο, για τον χορό και τις πολεμικές τέχνες, στα Σαββατοκύριακα στο σινεμά και στα παιδικά πάρτι, στην αγορά αποκριάτικης στολής, στην εκμάθηση του ποιήματος για τη σχολική γιορτή, στις συγκεντρώσεις των γονέων, στις ενημερώσεις των καθηγητών, στο μποτιλιάρισμα με τον αυχένα που πιάνεται καθώς γυρίζει και κοιτάζει στο πίσω κάθισμα, στα βιβλιοπωλεία και στα καταστήματα παιδικών, στα φροντιστήρια και σε κάτι νύχτες χωρίς ύπνο. Δώδεκα χρόνια; Και λίγα είναι.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ

 

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα