Friendship Compatibility: Μήπως οι φίλοι σου είναι το «άλλο σου μισό» (και δεν το ήξερες);

Υπάρχει μια ρομαντική ιδέα γύρω από τη φιλία: ότι οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας είναι «οι δικοί μας άνθρωποι», εκείνοι που μας καταλαβαίνουν βαθιά και με τους οποίους ταιριάζουμε απόλυτα. Στην πραγματικότητα, όμως, οι φιλίες μας είναι πολύ πιο σύνθετες – και συχνά πιο τυχαίες – από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Ταιριάζουμε τελικά με τους φίλους μας;

Αν το σκεφτείς, πολλοί από τους πιο στενούς μας φίλους προέκυψαν από συγκυρίες. Το ίδιο θρανίο στο σχολείο, η ίδια σχολή, το ίδιο γραφείο. Κάπως έτσι γεννιούνται οι παιδικές και νεανικές φιλίες, εκείνες που συχνά κρατάμε για χρόνια, ακόμα κι αν δεν έχουμε πια τόσα κοινά. Είναι οι φίλοι που «είναι πάντα εκεί», αλλά όχι απαραίτητα γιατί ταιριάζουμε ακόμα – ίσως γιατί μοιραζόμαστε μια κοινή ιστορία.

ΥΓΕΙΑ + ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Σε πόσες εβδομάδες το περπάτημα βελτιώνει την υγεία της καρδιάς;

Στην ενήλικη ζωή, οι κατηγορίες των φίλων πολλαπλασιάζονται. Υπάρχουν οι φίλοι από τη δουλειά, εκείνοι που καταλαβαίνουν την καθημερινότητά μας χωρίς πολλές εξηγήσεις. Οι φίλοι από τα χόμπι – από το pilates μέχρι τα κεραμικά – που μοιραζόμαστε μια δραστηριότητα αλλά όχι απαραίτητα κάτι βαθύτερο. Οι φίλοι του συντρόφου μας, οι οικογενειακοί φίλοι, οι «παλιοί» και οι «καινούργιοι». Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, γεννιέται ένα ερώτημα: πόσο συνειδητές είναι οι επιλογές μας;

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές δεν «επιλέγουμε» τους φίλους μας με τον ίδιο τρόπο που επιλέγουμε έναν σύντροφο. Δεν κάνουμε μια εσωτερική λίστα με αξίες, στόχους και επιθυμίες. Αντίθετα, η φιλία συχνά βασίζεται στην ευκολία. Είναι η σχέση που κυλάει αβίαστα, χωρίς ένταση, χωρίς απαιτήσεις. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό – ίσα ίσα, είναι ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία της.

Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται και η παγίδα. Γιατί το «εύκολο» δεν σημαίνει πάντα και «συμβατό». Μπορεί να περνάμε καλά με κάποιον, να γελάμε, να νιώθουμε άνετα – αλλά να έχουμε εντελώς διαφορετική κοσμοθεωρία. Να βλέπουμε αλλιώς τις σχέσεις, τη ζωή, τις προτεραιότητες. Και αυτό, με τον χρόνο, μπορεί να δημιουργήσει ένα αόρατο χάσμα.

getty images

Οπότε τι μετράει περισσότερο τελικά; Οι κοινές αξίες ή η καλή συμπεριφορά;

Η απάντηση δεν είναι απόλυτη. Υπάρχουν φίλοι που μπορεί να μην συμφωνούν μαζί μας σε βασικά ζητήματα, αλλά είναι εκεί για εμάς με ειλικρίνεια, καλοσύνη και συνέπεια. Αυτές οι σχέσεις έχουν αξία – γιατί μας διδάσκουν αποδοχή και μας βγάζουν από τη «φούσκα» μας.

Από την άλλη, οι κοινές αξίες λειτουργούν σαν κόλλα. Όταν πιστεύεις πάνω-κάτω στα ίδια πράγματα με κάποιον – στον τρόπο που βλέπεις τις σχέσεις, την ηθική, τη ζωή – η σύνδεση αποκτά βάθος και διάρκεια. Δεν χρειάζεται να εξηγείς συνεχώς τον εαυτό σου. Νιώθεις ότι σε «πιάνει» ο άλλος.

Ίσως, λοιπόν, η πραγματική συμβατότητα στη φιλία να βρίσκεται κάπου στη μέση. Δεν χρειάζεται να είναι ο καθρέφτης σου ο άλλος, αλλά ούτε και ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος.

Και εδώ έρχεται η μεγάλη διαφορά με τις ερωτικές σχέσεις.

Στον έρωτα, είμαστε συνήθως πολύ πιο επιλεκτικοί. Σκεφτόμαστε αν ταιριάζουμε, αν έχουμε κοινό μέλλον, αν μπορούμε να χτίσουμε κάτι μαζί. Στη φιλία, αντίθετα, αφήνουμε τα πράγματα να συμβούν πιο αυθόρμητα. Δεν «αξιολογούμε» με τα ίδια κριτήρια.

Ίσως γιατί η φιλία δεν κουβαλά την ίδια πίεση. Δεν έχει προσδοκίες για συγκατοίκηση, οικογένεια, κοινά οικονομικά. Είναι πιο ελεύθερη. Και αυτή η ελευθερία είναι που την κάνει τόσο πολύτιμη.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται φροντίδα ή επαναξιολόγηση.

Καθώς μεγαλώνουμε, αλλάζουμε. Και μαζί αλλάζουν και οι ανάγκες μας. Μια φιλία που κάποτε μας κάλυπτε, μπορεί σήμερα να μας αφήνει αδιάφορους ή ακόμα και να μας βαραίνει. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.

Το δύσκολο είναι να το αποδεχτούμε χωρίς ενοχές.

Γιατί τελικά, το θέμα δεν είναι αν «ταιριάζουμε» απόλυτα με τους φίλους μας. Το θέμα είναι αν αυτή η σχέση μας κάνει να νιώθουμε ο εαυτός μας, αν μας εξελίσσει, αν μας στηρίζει. Αν υπάρχει χώρος να είμαστε αληθινοί.

Ίσως, λοιπόν, η πιο ειλικρινής απάντηση στο ερώτημα να είναι αυτή: δεν χρειάζεται να ταιριάζουμε σε όλα με τους φίλους μας. Αρκεί να ταιριάζουμε στα σημαντικά – και να υπάρχει χώρος για τα υπόλοιπα.

Και ναι, ίσως η φιλία να ξεκινά από τύχη. Αλλά το αν θα κρατήσει, είναι πάντα επιλογή.