Solo Date: Γιατί μας «κριντζάρει» η ιδέα του να βγούμε έξω μόνοι μας και πώς να το ξεπεράσουμε

Υπάρχει μια περίεργη αμηχανία στο να πεις “θα πάω μόν@ μου για καφέ”. Όχι επειδή δεν θέλεις, αλλά επειδή κάπως νιώθεις ότι δεν πρέπει. Ότι κάτι λείπει, ότι οι άλλοι θα σε κοιτάξουν, ότι πρέπει να εξηγήσεις γιατί δεν έχεις παρέα. Και κάπως έτσι, καταλήγεις να παίρνεις κάποιον τηλέφωνο, να χαζεύεις στο κινητό ή να αναβάλλεις τελείως την έξοδο.

Αν το σκεφτείς, δεν φοβόμαστε τόσο την ίδια τη μοναξιά, όσο το πώς φαίνεται προς τα έξω. Ένα άδειο κάθισμα απέναντί σου σε μια καφετέρια μπορεί να μοιάζει, στο μυαλό μας, σαν απόδειξη ότι δεν έχουμε παρέα. Και αυτό, σε μια κοινωνία που έχει μάθει να μετρά την κοινωνικότητα ως αξία, μοιάζει σχεδόν απειλητικό.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Το πιο παρεξηγημένο «μυστικό» της επιτυχίας που κανείς δεν σου λέει

Από μικρ@, έχουμε συνδέσει τις ωραίες στιγμές με το μαζί. Οι διακοπές είναι για παρέες, το σινεμά για ζευγάρια, το brunch για παρέα. Κανείς δεν σου μαθαίνει ότι μπορείς να απολαύσεις εξίσου ένα πρωινό μόν@ σου, χωρίς να χρειάζεται να γεμίσεις τον χρόνο με κουβέντα. Αντιθέτως, μαθαίνεις ότι το να είσαι μόν@ είναι κάτι προσωρινό, κάτι που “θα περάσει” μόλις βρεις παρέα.

Γιατί αποφεύγουμε να μένουμε μόνοι με τις σκέψεις μας;

Υπάρχει όμως και κάτι πιο βαθύ: η δυσκολία να μείνουμε με τον εαυτό μας. Όταν είσαι μόν@, χωρίς περισπασμούς, χωρίς notifications και χωρίς εξωτερικά ερεθίσματα, έρχεσαι αντιμέτωπ@ με τις σκέψεις σου. Και αυτό δεν είναι πάντα άνετο. Μπορεί να σκεφτείς πράγματα που αποφεύγεις, να νιώσεις συναισθήματα που έχεις βάλει στην άκρη ή απλά να βαρεθείς, κάτι που έχουμε σχεδόν ξεχάσει πώς να διαχειριζόμαστε.

Γι’ αυτό και συχνά, ακόμα κι όταν είμαστε μόν@ έξω, δεν είμαστε πραγματικά παρόντες και παρούσες. Πιάνουμε το κινητό, ανοίγουμε κάτι να δούμε, στέλνουμε μήνυμα. Είναι ένας τρόπος να γεμίσουμε το κενό. Να δείξουμε — και στους άλλους, αλλά και στον εαυτό μας, ότι “κάτι κάνουμε”. Ότι δεν είμαστε απλά εκεί, μόν@.

Unsplash

Η ανάγκη για επιβεβαίωση και η ασφάλεια της παρέας

Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και στα χόμπι ή στη γυμναστική. Πόσες φορές δεν έχεις πει “δεν πάω αν δεν έρθει κι εκείνη μαζί”; Όχι επειδή δεν μπορείς, αλλά επειδή η παρουσία κάποιου άλλου λειτουργεί σαν ασφάλεια. Σου δίνει έναν ρόλο, μια άνεση, μια αίσθηση ότι αν κάτι δεν πάει καλά, δεν θα είσαι μόν@ να το διαχειριστείς.

Και φυσικά, υπάρχει και ο παράγοντας της συνήθειας. Έχουμε μάθει να μοιραζόμαστε τα πάντα. Από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο σημαντικά. Οπότε, όταν κάτι δεν μοιράζεται, μοιάζει λιγότερο πραγματικό ή λιγότερο απολαυστικό. Σαν να χρειάζεται επιβεβαίωση για να έχει αξία.

Όλα αυτά όμως δεν σημαίνουν ότι η μοναχικότητα είναι κάτι αρνητικό. Σημαίνει απλώς ότι δεν έχουμε μάθει να τη διαχειριζόμαστε. Οι άνθρωποι είναι όντως φτιαγμένοι για σύνδεση, αλλά όχι αποκλειστικά. Η σχέση με τον εαυτό μας είναι εξίσου σημαντική, απλώς δεν καλλιεργείται το ίδιο.

Η καλή είδηση είναι ότι αυτό αλλάζει, και δεν χρειάζεται να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη.

Πώς να ξεκινήσεις τα Solo Dates (και να το απολαύσεις)

Ξεκινά από μικρά, σχεδόν ασήμαντα βήματα. Να πας για έναν καφέ μόνη σου, χωρίς ακουστικά. Να κάνεις μια βόλτα χωρίς να κοιτάς το κινητό κάθε δύο λεπτά. Να πας σινεμά και να δεις μια ταινία που πραγματικά θέλεις, χωρίς να χρειαστεί να τη συζητήσεις αμέσως μετά.

Στην αρχή, θα νιώσεις άβολα. Είναι φυσιολογικό. Είναι σαν να εκπαιδεύεις έναν μυ που δεν έχεις χρησιμοποιήσει. Με τον καιρό όμως, αυτή η αμηχανία μετατρέπεται σε άνεση και μετά σε απόλαυση.

Επίσης, βοηθάει να βάλεις μικρές “προθέσεις” σε αυτές τις στιγμές. Αντί να πεις “πάω μόν@ για καφέ”, πες “πάω να χαλαρώσω”, “πάω να σκεφτώ”, “πάω να απολαύσω λίγο χρόνο χωρίς πίεση”. Δίνει νόημα και κατεύθυνση στην εμπειρία.

Και κάτι ακόμα: δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόν@. Το ζητούμενο δεν είναι να απομονωθείς, αλλά να μπορείς να σταθείς και μόν@ σου όταν το θέλεις, να έχεις την επιλογή.

Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι “γιατί φοβόμαστε να κάνουμε πράγματα μόνοι μας”, αλλά “γιατί δεν μας έχουν μάθει ότι μπορούμε”. Και όταν το ανακαλύψεις, αλλάζει κάτι πολύ βασικό: δεν περιμένεις πια τους άλλους για να ζήσεις τη ζωή σου. Και αυτό, όσο απλό κι αν ακούγεται, είναι μια μικρή μορφή ελευθερίας.