Είναι εξωφρενικά δύσκολο να παραδεχτούμε τα λάθη μας. Και μάλλον δεν είχες σκεφτεί ποτέ αυτόν τον λόγο

Πόσες φορές έχεις επιμείνει σε μια απόφαση, ενώ μέσα σου ήξερες ότι δεν σε οδηγεί πλέον εκεί που θέλεις; Μια δουλειά που δεν σε εκφράζει, μια σχέση που έχει κάνει τον κύκλο της, μια επένδυση που αποδεικνύεται λανθασμένη ή ακόμη και μια επιλογή σπουδών που δεν ανταποκρίνεται στα όνειρά σου.Το παράδοξο είναι ότι, όσο περισσότερο χρόνο, κόπο ή χρήματα έχουμε αφιερώσει σε κάτι, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να το εγκαταλείψουμε. Όχι επειδή εξακολουθεί να μας ωφελεί, αλλά επειδή φοβόμαστε τι σημαίνει η παραδοχή ότι κάναμε λάθος.

Οι ψυχολόγοι περιγράφουν αυτό το φαινόμενο ως την «πλάνη του βυθισμένου κόστους». Πρόκειται για την τάση να συνεχίζουμε μια πορεία μόνο και μόνο επειδή έχουμε ήδη επενδύσει πολλά σε αυτήν, ακόμη κι όταν όλα δείχνουν ότι η συνέχισή της θα μας κοστίσει ακόμη περισσότερο.

PARENTING

Αυτό είναι το λάθος που πολλοί γονείς κάνουν με το κινητό τους (χωρίς να το συνειδητοποιούν)

Η πραγματική αποτυχία δεν είναι να παραδεχτείς το λάθος, αλλά να συνεχίζεις να το αποδέχεσαι

Στην καθημερινότητα το βλέπουμε πολύ συχνότερα απ' όσο φανταζόμαστε. Κάποιος παραμένει για χρόνια σε μια επαγγελματική θέση που τον εξαντλεί, επειδή έχει αφιερώσει μια δεκαετία για να χτίσει την καριέρα του. Ένα ζευγάρι συνεχίζει μια σχέση χωρίς προοπτική, επειδή «είναι κρίμα να χαθούν τόσα χρόνια». Ένας επιχειρηματίας επιμένει να χρηματοδοτεί μια αποτυχημένη ιδέα, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα δικαιωθεί.

Στην πραγματικότητα, όμως, ο χρόνος που έχει ήδη περάσει δεν επιστρέφει. Το μόνο που μπορούμε να επηρεάσουμε είναι ο χρόνος που έχουμε μπροστά μας. Ένας από τους βασικούς λόγους που δυσκολευόμαστε να αλλάξουμε πορεία, σύμφωνα με την ψυχολόγο του Snow College, Veronika Tait, είναι η ανάγκη μας να δείχνουμε συνεπείς. Θέλουμε οι άλλοι - αλλά και εμείς οι ίδιοι - να πιστεύουμε ότι οι αποφάσεις μας ήταν σωστές. Η αλλαγή κατεύθυνσης μοιάζει πολλές φορές σαν δημόσια ομολογία αποτυχίας.

Έτσι, αντί να αναρωτηθούμε, αν μια επιλογή εξακολουθεί να μας κάνει καλό, προσπαθούμε να τη δικαιολογήσουμε. Πείθουμε τον εαυτό μας ότι «λίγη ακόμη υπομονή χρειάζεται», ότι «τόσα χρόνια άντεξα, δεν γίνεται τώρα να τα παρατήσω» ή ότι «θα ήταν χαμένος κόπος». Κι όμως, αυτή η λογική είναι που μας κρατά παγιδευμένους.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να ξεφύγουμε από αυτήν την παγίδα είναι να μεταφέρουμε την προσοχή μας από το παρελθόν στο μέλλον. Αντί να σκεφτόμαστε όσα έχουμε ήδη επενδύσει, αξίζει να κάνουμε μια πιο ουσιαστική ερώτηση: Αν ξεκινούσα σήμερα από το μηδέν, θα έκανα ξανά την ίδια επιλογή;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι συχνά πιο ειλικρινής από οποιαδήποτε άλλη. Αν είναι «όχι», τότε ίσως δεν χρειάζεται περισσότερη επιμονή, αλλά περισσότερο θάρρος για αλλαγή. Η ζωή δεν είναι ένας δρόμος χωρίς εξόδους. Αντίθετα, απαιτεί διαρκή επανεκτίμηση, προσαρμογή και την ωριμότητα να αναγνωρίζουμε πότε μια πορεία έχει πάψει να μας εξυπηρετεί, να μας εξελίσσει, να μας γεμίζει θετικά συναισθήματα.

Γιατί η πραγματική αποτυχία δεν είναι να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος. Είναι να συνεχίζεις να πληρώνεις το τίμημα μιας (λανθασμένης) επιλογής μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι να την αφήσεις πίσω.