Δεν τελειώνουν όλοι οι καβγάδες με φωνές ή δραματικές εξόδους. Πολλές φορές τελειώνουν με μια παύση. Κανείς δεν μιλά, το σπίτι ησυχάζει, τα μηνύματα σταματούν και μια αόρατη ένταση μένει στον αέρα. Για κάποιους αυτή η σιωπή μοιάζει πιο ώριμη από έναν ακόμη γύρο σύγκρουσης, αλλά για άλλους είναι η πιο δύσκολη στιγμή.
Η αλήθεια είναι ότι η σιωπή μετά από έναν καβγά δεν έχει πάντα το ίδιο νόημα. Μπορεί να είναι σημάδι αυτοσυγκράτησης, αλλά μπορεί να είναι και ένας κομψός τρόπος αποφυγής. Δεν αρκεί λοιπόν να κοιτάξουμε τη σιωπή, χρειάζεται να δούμε τι κρύβεται πίσω της.
Γιατί η σιωπή πονά περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε
Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να διαχειριστούν έναν δύσκολο διάλογο καλύτερα από μια παρατεταμένη απόσταση. Όταν δεν υπάρχει επικοινωνία, δημιουργείται αβεβαιότητα.
Ο άλλος αναρωτιέται αν ο θυμός είναι προσωρινός, αν απορρίπτεται, αν πρέπει να ζητήσει συγγνώμη ακόμη κι αν δεν θεωρεί ότι φταίει ή αν η σχέση περνά βαθύτερη κρίση. Αυτά τα κενά γεμίζουν εύκολα με φόβο και σενάρια. Γι’ αυτό πολλές φορές μια φαινομενικά «ήσυχη» αντίδραση μπορεί να είναι πιο επώδυνη από μια έντονη αλλά ειλικρινή συζήτηση.
Υπάρχουν άνθρωποι που όταν θυμώνουν δυσκολεύονται να εκφραστούν καθαρά. Αν συνεχίσουν τη συζήτηση εκείνη τη στιγμή, κινδυνεύουν να πουν λόγια που δεν εννοούν ή να πληγώσουν περισσότερο τον άλλον. Σε αυτές τις περιπτώσεις, μια παύση μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη.
Η υγιής σιωπή δεν είναι εγκατάλειψη. Είναι χρόνος για να πέσουν οι τόνοι, να οργανωθούν οι σκέψεις και να επιστρέψει κάποιος πιο ήρεμος στη συζήτηση. Συνήθως συνοδεύεται από μια ξεκάθαρη φράση όπως:«Χρειάζομαι λίγο χρόνο να ηρεμήσω και θα το συζητήσουμε αργότερα.» Με αυτόν τον τρόπο ο άλλος δεν μένει στο σκοτάδι, δεν χρειάζεται να κάνει σενάρια και ξέρει ότι η σχέση δεν απειλείται και ότι η κουβέντα δεν ακυρώνεται, απλώς μεταφέρεται σε καλύτερη στιγμή χωρίς νεύρα ή πίεση.
Υπάρχει όμως και η άλλη μορφή σιωπής. Εκείνη που διαρκεί ώρες ή ημέρες, χωρίς εξήγηση. Η παρουσία είναι ψυχρή, τα βλέμματα αποφεύγονται, οι απαντήσεις είναι μονολεκτικές ή δεν υπάρχουν καθόλου - τα λεγόμενα "μούτρα".
Σε αυτή την περίπτωση η σιωπή δεν λειτουργεί θεραπευτικά, αλλά τιμωρητικά. Είναι ένας τρόπος να κρατηθεί ο άλλος σε ανασφάλεια ή να πιεστεί να κάνει πίσω χωρίς να λυθεί ουσιαστικά τίποτα.
Πώς ξεχωρίζεις την ωριμότητα από την αποφυγή
Υπάρχουν τρία βασικά σημάδια που βοηθούν να καταλάβεις τι συμβαίνει.Πρώτον, υπάρχει ενημέρωση; Αν ο άλλος εξηγεί ότι χρειάζεται χρόνο, η πρόθεση είναι πιο καθαρή. Δεύτερον, υπάρχει όριο χρόνου; Το «θα μιλήσουμε το βράδυ» δημιουργεί ασφάλεια. Το αόριστο πάγωμα όχι. Τρίτον, υπάρχει επιστροφή στο θέμα; Αν μετά την παύση γίνεται ουσιαστική κουβέντα, πρόκειται για ώριμη διαχείριση. Αν όλοι προσποιούνται ότι δεν συνέβη τίποτα, τότε το πρόβλημα απλώς μετατέθηκε.
Τι να κάνεις όταν ο άλλος κλείνεται
Το πιο συχνό λάθος είναι να πιέζουμε τον άλλον να μιλήσει αμέσως ή να απαντήσουμε με αντίστοιχη ψυχρότητα. Συνήθως αυτό επιδεινώνει την κατάσταση. Πιο βοηθητικό είναι να βάλεις πλαίσιο με ηρεμία: «Σέβομαι ότι χρειάζεσαι χρόνο, αλλά χρειάζομαι κι εγώ να ξέρω πότε θα το συζητήσουμε.» Με αυτή τη φράση αναγνωρίζεις και τις δύο ανάγκες: την ανάγκη για χώρο και την ανάγκη για σύνδεση. Αν όμως η απομάκρυνση γίνεται επαναλαμβανόμενο μοτίβο, τότε δεν μιλάμε πια για έναν καβγά αλλά για δυσκολία επικοινωνίας που χρειάζεται σοβαρή δουλειά.
Μια υγιής σχέση δεν είναι εκείνη που δεν έχει εντάσεις, αλλά εκείνη που μπορεί να τις διαχειριστεί χωρίς να χάνει την επαφή. Οι διαφωνίες είναι αναπόφευκτες, η αποξένωση όμως όχι.
Η σιωπή μπορεί να γίνει ανάσα όταν χρησιμοποιείται με σεβασμό. Μπορεί όμως να γίνει τοίχος όταν χρησιμοποιείται για να αποφευχθεί η ευθύνη ή η ευαλωτότητα. Η ικανότητα να επιστρέφεις, να εξηγείς, να ακούς και να συνεχίζεις τη συζήτηση είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά σημάδια ωριμότητας σε έναν καβγά.
Ακολουθήστε το jenny.gr στο google news και μάθετε τα πάντα γύρω από τη διατροφή, τη γυμναστική, το σεξ και την ψυχική υγεία.