Στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών, η τέχνη του σινεμά βαδίζει χέρι χέρι με την τέχνη του στιλ. Εδώ η υψηλή ραπτική συναντά τη λάμψη της Κυανής Ακτής κι ένα αυστηρό dress code, που επιτρέπει μόνο τις πιο glam και high fashion εμφανίσεις. Στις Κάννες μετράνε τα πάντα. Το styling των celebrities στο αεροδρόμιο, στις συνεντεύξεις Τύπου, κυρίως βεβαίως στο κόκκινο χαλί, όπου σε βάθος χρόνου έχουμε δει εμβληματικά look (από την Γκρέις Κέλι και τη Σοφία Λόρεν μέχρι την Αντζελίνα Τζολί και τη Λουπίτα Νιόνγκο).
Φέτος, τα βλέμματα ήταν εκ των προτέρων στραμμένα σε σταρ όπως η Ντέμι Μουρ, η οποία σε κάθε της εμφάνιση φροντίζει να μην απογοητεύει τις προσδοκίες. Εκείνη, όμως, που συζητείται όλο και περισσότερο, δεν είναι ηθοποιός, αλλά η σκηνοθέτρια της χρονιάς, δηλαδή η γυναίκα πίσω από το Hamnet, Κλόι Ζάο. Η βραβευμένη με Όσκαρ για το Nomadland, Ζάο, η οποία είναι μέλος της κριτικής επιτροπής, έχει ήδη κάνει κάποιες από τις πιο ξεχωριστές εμφανίσεις σύμφωνα με τη Vogue, που αφιέρωσε άρθρο στην ιδιαίτερη φινέτσα που έφεραν τα look της στο φεστιβάλ.
Μαθήματα στιλ και cool κομψότητας
Το εντυπωσιακό είναι ότι για ένα γεγονός για το οποίο ομάδες στυλιστών και σχεδιαστών εργάζονται ακούραστα για μήνες, η Ζάο επέλεξε να μη συνεργαστεί με στυλίστα, αλλά απευθείας με σχεδιαστές, με τους οποίους έχει ήδη αναπτύξει σχέση. Φέτος δεν διαγωνίζεται η ίδια με κάποια ταινία της, οπότε όπως εξηγεί στη Vogue, “ένιωσα μεγαλύτερη ελευθερία κι έτσι θέλησα να παίξω και να το διασκεδάσω, απλώς επιλέγοντας τα looks που με έκαναν να νιώσω ενθουσιασμό”. Κι εμάς επίσης.
Κατά την άφιξή της στη Γαλλία, κατέβηκε από το αεροπλάνο, φορώντας ένα κόκκινο, πλεκτό φόρεμα από τη φθινοπωρινή συλλογή της Gabriela Hearst, σε συνδυασμό με τσάντα Bottega Veneta, σε ένα σύνολο cool όσο και προσεγμένο. Για την επίσημη φωτογράφηση της κριτικής επιτροπής επέλεξε ένα ναυτικό μπλε πλεκτό σετ από την ανοιξιάτικη συλλογή του 2026 του οίκου Hermès, ολοκληρώνοντας την εμφάνιση με πέδιλα με λουράκια.
Μαθήματα στιλ παρέδωσε στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ, με μια μαύρη μακριά δημιουργία της Hearst, με φλοράλ στοιχεία και βολάν, από μετάξι, πλεκτό και δαντέλα, που συνδύασε με ένα δερμάτινο τζάκετ.
Συνολικά οι εμφανίσεις της Ζάο στις Κάννες έχουν τη γοητεία της αφήγησης, κάθε φορά μιας διαφορετικής ιστορίας. Στην προβολή της ταινίας Fatherland εμφανίστηκε με σουέτ φόρεμα της Hearst (με ανοίγματα και κούκουλα), εμπνευσμένο από την κάρτα ταρώ “Le Monde” (Ο Κόσμος), που κατά τη δημιουργό του αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση, την εκπλήρωση και την επιτυχημένη κορύφωση ενός κύκλου. Ποιος καλύτερος να το ενσαρκώσει από το κορίτσι από την Κίνα, που έκανε το Χόλιγουντ να υποκλίνεται στα πόδια του -κι όλο τον κόσμο να σπαράζει στο κλάμα για τον γιο του Σαίξπηρ;
Η “ξένη”, που επικοινωνεί με χαμόγελα
Το 2021, έχοντας ήδη ένα Όσκαρ στο ενεργητικό της, κι αφού πέρασε στη σφαίρα των σκηνοθετών που υπογράφουν τις υπερπαραγωγές της Marvel με το Eternals, πήρε μια απόφαση αδιανόητη για μια δημιουργό, που έχει μόλις γνωρίσει τη γενική καταξίωση: απομακρύνθηκε από το Χόλιγουντ. Τέσσερα χρόνια μετά, επέστρεψε για να αφηγηθεί την ιστορία του Hamnet, στην πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία της, η οποία μας θύμισε τη βαθιά ανθρώπινη ικανότητα του να νιώθεις, να θρηνείς και να αγαπάς.
Η αποχή τη βοήθησε να αναπτύξει τα συναισθηματικά εργαλεία που χρειαζόταν για να υλοποιήσει το Hamnet. Γεννημένη το 1982 στο Πεκίνο, αγάπησε τα manga και πήρε μαζί της στην Αγγλία, όπου μετακόμισε στα 14, τους μύθους της κινέζικης φιλοσοφίας αλλά και μια έμφυτη περιέργεια για τη δυτική κουλτούρα.
Στο αγγλικό σχολείο ήταν ένα μοναχικό κορίτσι, που δεν γνώριζε καν τη γλώσσα κι έμαθε να επικοινωνεί με χαμόγελα, νεύματα κι αγγίγματα. Αυτή η έμφαση στις χειρονομίες και στις σιωπές έγινε αργότερα το σήμα κατατεθέν της κινηματογραφικής γραφής της.
Ο Οσκαρικός θρίαμβος και ο Κομφούκιος
Γοητευμένη από το Χόλιγουντ, μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου τελείωσε το Γυμνάσιο. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες, αλλά ο κινηματογράφος της είχε κλέψει την καρδιά, οπότε μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για σπουδές στο Tisch School of the Arts. Εκεί συνάντησε τον Σπάικ Λι, ο οποίος την ενθάρρυνε να εμπιστευτεί τις δυνάμεις της.
Οι πρώτες ταινίες της (Songs My Brothers Taught Me και The Rider) διαδραματίζονται στην καρδιά της Αμερικής κι αποτυπώνουν την απέραντη, σεληνιακή ομορφιά αγόνων εκτάσεων και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που ζουν εκεί.
Η τρίτη ήταν το βραβευμένο με τρία Όσκαρ (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, α’ γυναικείου ρόλου) Nomadland, γύρω από τη ζωή των μεσήλικων νομάδων, που κυνηγούν ευκαιριακές δουλειές στη μέση του απέραντου αμερικανικού πουθενά. Παραλαμβάνοντας το Όσκαρ σκηνοθεσίας, είχε μεταφέρει μια κλασική διδαχή του Κομφούκιου: “Οι άνθρωποι, κατά τη γέννηση τους, είναι εγγενώς καλοί”.
Η τέχνη ως καθημερινή πρακτική
Όπως έχει πει σε συνεντεύξεις της, το έργο της εστιάζει κυρίως σε ιστορίες ανθρώπων που νιώθουν αποξενωμένοι, που δεν ανήκουν κάπου, γιατί κι αυτή πέρασε, σχεδόν όλη της τη ζωή ως “η ξένη”. Στο Hamnet, αυτή η ευαισθησία έγινε πιο εσωτερική (σε σύγκριση με το Nomadland), καθώς οι απέραντοι ουρανοί και τα ανοιχτά τοπία αντικαταστάθηκαν από δάση και ήσυχα δωμάτια, όπου η σιωπή κάνει πιο ηχηρή την απουσία.
Μετά το Hamnet, που της χάρισε μια δεύτερη υποψηφιότητα στα Όσκαρ σκηνοθεσίας, κοινή πεποίθηση είναι ότι η Κλόι Ζάο έφερε στο παγκόσμιο κοινό μια διαφορετική, βαθιά ανθρώπινη ματιά, που γεφυρώνει το art house σινεμά με το mainstream Χόλιγουντ. Πλέον φέρνει και μια νέα, αυθεντική ματιά στη μόδα, που όπως κάθε τέχνη είναι για εκείνην απαραίτητη. Διότι “δεν είναι χόμπι, είναι καθημερινή πρακτική. Τόσο σημαντική, όσο το φαγητό”.