Η Μελίνα Κοτσέλου στο JennyGr: «Η προσπάθεια σου να καταφέρεις κάτι, είναι από μόνη της το μεγαλύτερο βραβείο που μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου»
Δήμητρα Πραντάλου
5 Μαρτίου 2026
«Θυμάμαι καλοκαίρι Κυριακή μεσημέρι να κάθομαι με την αδερφή μου, να βλέπουμε karate kid και να τρώμε παγωτό. Θα χαρώ πολύ αν κάποιος δει την ταινία και πάρει κάτι από αυτήν την αίσθηση που μου έδινε εμένα τότε το Karate kid», μου λέει η Μελίνα Κοτσέλου όταν της σχολίασα πως πολλοί χαρακτηρίζουν το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» με το Karate Kid.
Η Μελίνα Κοτσέλου υποδύεται την Στέλλα - κατά την γνώμη μου η ήρεμη δύναμη στην ομάδα του Ίκαρου. Είναι προσηλωμένη στον στόχο της και το όνειρό της: να κατέβει στους Ολυμπιακούς. «Εργάζεται καθημερινά, σκληρά και επίμονα. Θεωρώ ότι είναι αξιοσημείωτο το ήθος της, τόσο μέσα όσο και έξω από το tatami», εξηγεί η ίδια.
Το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» του Γιώργου Γεωργόπουλου, που παίζεται στους κινηματογράφους από την Tanweer, κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις. Ήμουν σίγουρη βέβαια πως θα συνέβαινε, όταν είδα την ταινία. Είναι άρτια σε όλα της.
Με αφορμή τον ρόλο της ως Στέλλα, μίλησα με την Μελίνα Κοτσέλου για το πώς προετοιμάστηκε, τι αποκόμισε από όλη αυτή την εμπειρία και ποια ήταν η πρώτη της σκέψη όταν έμαθε πως θα δημιουργηθεί αθλητική ταινία. Όπως λέει η ίδια, λατρεύει να παίζει σε ταινίες δράσης. Κάτι που, βέβαια, το επιβεβαιώνει κανείς με την ερμηνεία της.
Η Μελίνα Κοτσέλου στο JennyGr
Μελίνα, πώς προέκυψε ο ρόλος σου στην ταινία «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ»;
Ο Σταύρος Ράπτης με πήρε τηλέφωνο και μου πρότεινε τον ρόλο της Στέλλας. Μετά συναντηθήκαμε με τον Γιώργο δύο φορές. Την πρώτη γνωριστήκαμε, μιλήσαμε και κάναμε μία,δύο σκηνές από την ταινία και τη δεύτερη πήγαμε σε ένα dojo, όπου δοκιμάστηκα πάνω σε κάποιες κινήσεις στο τζούντο. Νομίζω αυτού του είδους η οντισιόν ήταν η πιο fun που έχω περάσει ποτέ.
Σύστησε μας τον ρόλο σου. Πώς θα χαρακτήριζες την Στέλλα; Έχεις κοινά μαζί της;
Η Στέλλα έχει μεγαλώσει δύσκολα, αρκετά μόνη της και με ένα μεγάλο όνειρο: να κατέβει στους Ολυμπιακούς. Εργάζεται καθημερινά, σκληρά και επίμονα. Θεωρώ ότι είναι αξιοσημείωτο το ήθος της, τόσο μέσα όσο και έξω από το tatami. Την έχω αγαπήσει πολύ ως χαρακτήρα και την συναισθάνομαι σε πολλά σημεία. Ένα κοινό που έχουμε είναι σίγουρα το χιούμορ, πολλές φορές παιδικό αλλά και η τρελή επιμονή να σηκώνεσαι όταν σε ρίχνουν κάτω.
Πώς προετοιμάστηκες για τον ρόλο σου; Κάνατε προπονήσεις για να μάθετε τζούντο;
Εγώ κάνω shuai jiao με την Ιωάννα Τουμπακάρη, που είναι μαθήτρια του Δημήτρη Δούκα. Το shuai μοιάζει πάρα πολύ με το τζούντο. Στην προετοιμασία κάναμε φουλ προπονήσεις. Είχαμε δύο εξαιρετικούς προπονητές, τον Ερμή Δημητρόπουλο και τον Κωνσταντίνο Λυμπερόπουλο, οι οποίοι μας γύμνασαν τρομερά. Ταυτόχρονα μπήκα στη διαδικασία να διαβάσω για το τζούντο, να δω συνεντεύξεις από αθλήτριες καθώς και αγώνες, και όλα αυτά με βοήθησαν σιγά σιγά να μπω στον κόσμο της Στέλλας ως τζουντόκα.
Πρόκειται για την πρώτη ελληνική αθλητική ταινία που καταπιάνεται με το τζούντο. Ποια ήταν η σκέψη σου όταν το έμαθες;
Λατρεύω να παίζω σε ταινίες με δράση . Ο Γιώργος μου εξήγησε ήδη από την πρώτη μας συνάντηση την σχέση του με το τζούντο και ταυτίστηκα πολύ στην επιθυμία του να δημιουργήσουμε μία ταινία για τον αθλητισμό. Νομίζω ότι και προσωπικά το χρωστούσα στον εαυτό μου γιατί σαν παιδί ο αθλητισμός διαμόρφωσε ένα πολύ μεγάλο μέρος του χαρακτήρα μου. Όταν έμαθα λοιπόν ότι είναι να συμβεί μία τέτοια ταινία, σκέφτηκα απλά : θέλω να είμαι μέσα . Χαίρομαι που τα κατάφερα!
Η σκηνή όπου η Δάφνη τρέχει μέσα σε αυτό το βιομηχανικό τοπίο, ανάμεσα σε γερανούς και containers, για μένα συμβολίζει μια βαθιά ριζωμένη πραγματικότητα: ότι στον ελλαδικό χώρο, όταν ένα παιδί θέλει να κυνηγήσει κάτι σπουδαίο, σχεδόν αναγκαστικά πρέπει να μετακινηθεί στο αστικό κέντρο.
Τι αποκόμισες από όλη αυτή την εμπειρία;
Στα γυρίσματα πέρασα πολύ χρόνο συζητώντας με τους extras. Σε αυτή την ταινία, οι extras ήταν τζουντόκα και ήταν κάθε μέρα μαζί μας. Με βοήθησαν σε πολλές στιγμές, εξηγώντας μου λεπτομέρειες για κινήσεις στο τζούντο ή για πράγματα που ισχύουν στους κανονισμούς - και ίσως να μην ήξερα - και ευχαριστώ πολύ όλα αυτά τα παιδιά για την υποστήριξη και την βοήθειά τους. Ταυτόγχρονα είχα χρόνο να μάθω τις ιστορίες τους και έχω καταλάβει το εξής : ο πρωταθλητισμός , τουλάχιστον στην Ελλάδα, είναι ένας πολύ δύσκολος, μοναχικός και σκληρός δρόμος. Μαζί με όλα εκείνα τα άτομα που καταφέρνουν να φτάσουν στους ολυμπιακούς, υπάρχουν και τόσα άλλα που αγωνίζονται αδιάκοπα για αυτό. Έμαθα ότι η προσπάθεια σου να καταφέρεις κάτι, είναι από μόνη της το μεγαλύτερο βραβείο που μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου .
Αλήθεια, υπάρχουν κοινά σημεία της υποκριτικής με τον αθλητισμό;
Η υποκριτική όπως και ο αθλητισμός θέλουν απίστευτη πειθαρχία. Βαδίζουν και τα δύο σε ένα δρόμο όπου δεν μπορείς να προπονήσεις το σώμα σου χωρίς να προπονήσεις την ψυχή σου και το αντίθετο. Επίσης και στους δύο χώρους υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να “πετύχεις”. Το θέμα για μένα είναι τι επιθυμείς να αισθάνεσαι και να είσαι στο τέλος της διαδρομής ή του αγώνα σου .
Πώς ήταν η δυναμική μεταξύ σας στα γυρίσματα;
Σαν παιδιά ήμασταν στα γυρίσματα τι να σου πω τώρα ! Τρέχαμε, κάναμε βλακείες, μαθαίναμε λόγια, παίζαμε τζούντο, τρώγαμε, κοιμόμασταν. Αισθάνομαι φουλ τυχερή για την συνεργασία μου με όλα τα άτομα τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις κάμερες. Η ταινία αυτή είναι αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς και νιώθω πολύ τυχερή που είμαι μέρος της .
Πολλοί σχολιάζουν την ταινία ως το ελληνικό «Karate Kid».
Θυμάμαι καλοκαίρι Κυριακή μεσημέρι να κάθομαι με την αδερφή μου, να βλέπουμε karate kid και να τρώμε παγωτό. Θα χαρώ πολύ αν κάποιος δει την ταινία και πάρει κάτι από αυτήν την αίσθηση που μου έδινε εμένα τότε το Karate kid.
Επίσης, πόσο σημαντικό κατά την γνώμη σου είναι που στην ταινία βλέπουμε μια νεαρή κοπέλα να ξεκινά από ένα ακριτικό νησί και ταυτόχρονα την υπόθεση να εκτυλίσσεται στο Πέραμα;
Η σκηνή όπου η Δάφνη τρέχει μέσα σε αυτό το βιομηχανικό τοπίο, ανάμεσα σε γερανούς και containers, για μένα συμβολίζει μια βαθιά ριζωμένη πραγματικότητα: ότι στον ελλαδικό χώρο, όταν ένα παιδί θέλει να κυνηγήσει κάτι σπουδαίο, σχεδόν αναγκαστικά πρέπει να μετακινηθεί στο αστικό κέντρο. Σαν να μην υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από την πόλη. Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα και το ξέρω πολύ καλά γιατί και εγώ κάπως έτσι έχω βρεθεί να μένω στην Αθήνα. Από τη μία, είναι πολύ σημαντικό να βλέπεις ένα παιδί από ένα ακριτικό νησί να αποκτά ευκαιρίες και ορατότητα. Από την άλλη, όμως, μένει το ερώτημα: γιατί δεν επενδύουμε στα μικρότερα μέρη; Γιατί δεν δημιουργούμε τις προϋποθέσεις ώστε να μπορούν να στηρίξουν τους αθλητές, τους μαθητές και τους καλλιτέχνες τους;
Τι σας λέει ο κόσμος που έχει δει την ταινία;
Ξέρατε ήδη καράτε ή μάθατε για την ταινία;! Πλάκα κάνω αλλά ναι μου το έχουν ρωτήσει και αυτό! Ο κόσμος λέει πολύ καλά λόγια, βγαίνει ενθουσιασμένος για το concept και συνήθως ακούω πολύ ένθερμες εντυπώσεις. Έχουν υπάρξει και προβληματισμοί βέβαια γύρω από τα θέματα που θίγει η ταινία, πέρα δηλαδή από τον αθλητισμό , αλλά πιστεύω πως καλώς ανοίγονται συζητήσεις γύρω από ζητήματα που πρέπει να ακουστούν τόσο στο χώρο του αθλητισμού όσο και στην ίδια την κοινωνία. Η ταινία πετυχαίνει να ενθουσιάσει και να προβληματίσει ταυτόγχρονα .