AdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisementAdvertisement

REAL LIFE WHO

Σύρμω Κεκέ: Γιατί να έρθει ένας ρόλος εξαιτίας της τηλεόρασης κι όχι μετά από κόπο 20 χρόνων;


JTeam

23 Νοεμβρίου 2022

Σύρμω Κεκέ: Γιατί να έρθει ένας ρόλος εξαιτίας της τηλεόρασης κι όχι μετά από κόπο 20 χρόνων;
Η ηθοποιός Σύρμω Κεκέ ενδιαφέρεται για την αναγνωρισιμότητα, μόνο αν την κάνει πιο δυνατή στη δουλειά της.

Η γειτονιά του Ψυρρή θα ήταν ήσυχη, αυτό το μεσημέρι, αν η τουριστική κίνηση δεν κρατούσε ακόμα, βαθύ Νοέμβριο. Κι έτσι το ραντεβού στο «Θησείον» της Τουρναβίτου, εκεί όπου ανεβαίνει ο «Μισάνθρωπος» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία της Μαρίας Μαγκανάρη, είναι πολύβουο ανάμεσα στους επισκέπτες της πόλης, της γειτονικής αγοράς, στο φοιτηταριό που εμφανίζεται για καφέ μετά τα μαθήματα.

Μαθημένη στους ρυθμούς του κέντρου, που πλέον την απωθούν όσο ομοιάζουν σε touristic mall, η Σύρμω Κεκέ αναζητά μια ήσυχη γωνιά στο διπλανό Minu και κάτι δροσιστικό για να πιει. Μερικά πρόσωπα στα διπλανά τραπέζια στρέφονται προς το μέρος της, αναγνωρίζοντας την, μάλλον, από την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση στον «Παράδεισο των Κυριών» του Alpha. Βέβαια, η Σύρμω Κεκέ είναι μια από τις ηθοποιούς που αν κάποιος δεν παρακολουθεί θέατρο, δεν θα γνώριζε/αναγνώριζε ποτέ. Συμπληρώνοντας πάνω από 20 χρόνια στη σκηνή – ξαφνικά της ακούγονται πολλά – δηλώνει «φυτό» της τέχνης της και πως «αδυνατεί να κάνει τη δουλειά της ψεύτικα ή πρόχειρα».

Άγνωστο πώς -αφού η, λαϊκών καταβολών, οικογένεια της, δεν σχετίζονταν ιδιαίτερα με την τέχνη – εκείνη θαύμαζε από παιδί το θέατρο. «Θυμάμαι στη γειτονιά μου υπήρχε ένα σπίτι με πιάνο. Και κάθε φορά που πηγαίναμε σε αυτό το σπίτι για να πούμε τα κάλαντα, νόμιζα πως θα λιποθυμήσω από τη χαρά μου» λέει. Ετοιμαζόταν να δώσει εξετάσεις στην Καλών Τεχνών όταν ενεπλάκη ερασιτεχνικά με το θέατρο και κατάλαβε πως της άρεσε τρελά. «Άρχισα να μπαίνω δοκιμαστικά σε αυτό, έλεγα πρώτα θα τελειώσω τη σχολή, μετά θα δοκιμάσω αν θα βρω δουλειά· ήταν στόχοι που έβαζα σταδιακά από φόβο. Βέβαια, ήταν σίγουρο πως ήθελα να κάνω θέατρο».

Ηθοποιός σπουδαία και με ευρεία γκάμα διαθεσιμότητας, έχει επιλέξει όλα αυτά τα χρόνια μια πιο ασκητική εκδοχή εργασίας: Μικρότερης κλίμακας θέατρα, λιγότερο εξωστρεφείς παραγωγές. Πρόσφατα, ωστόσο, έμαθε να αρθρώνει μεγαλύτερες επιθυμίες της. Όπως πρόσφατα ενηλικιώθηκε συναισθηματικά μέσα από τον πιο δύσκολο δρόμο: Εκείνον της απώλειας. Τώρα, θέλει μόνο να γελάει.

Διαβάστε τη συνέντευξη στο monopoli.gr