Το προσωπικό στιλ των σχεδιαστών μόδας - Από τα basic outfits μέχρι τις εκκεντρικές εμφανίσεις, τι «λένε» για εκείνους τα ρούχα τους

Στις πασαρέλες τους βλέπουμε όγκους, χρώματα, πειραματισμό και συχνά μια υπερβολή που προκαλεί και εμπνέει. Και ενώ περιμένει κανείς να δει σχεδιαστές με τόσο εκκεντρικά ρούχα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ορκίζονται σε ένα σχεδόν «ουδέτερο» στιλ.

Παρά το γεγονός ότι έχουν συνηθίσει το κοινό σε εντυπωσιακές συλλογές και statement κομμάτια, πολλοί σχεδιαστές επιλέγουν στην καθημερινότητά τους ένα πιο «ήσυχο» ντύσιμο. Μαύρα σύνολα, καθαρές γραμμές, minimal σιλουέτες και συγκεκριμένες «στολές» που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Αυτό το φαινομενικά αντιφατικό στοιχείο δεν είναι τυχαίο, αλλά βαθιά συνδεδεμένο με τη φύση της δημιουργικής τους δουλειάς.

FASHION

Όταν οι σχεδιαστές μεταφέρονται από οίκο σε οίκο, τι γίνεται με τις μούσες τους;

Το προσωπικό στιλ των σχεδιαστών μόδας

Ένας βασικός λόγος αυτού είναι σίγουρα ότι το προσωπικό στιλ λειτουργεί για πολλούς σχεδιαστές ως εργαλείο συγκέντρωσης. Όταν η δημιουργικότητα εξαντλείται στο σχεδιαστήριο, στην έρευνα, στα fittings και στις συλλογές, το ντύσιμό τους γίνεται μια σταθερά.

Παράλληλα, το απλό ντύσιμο λειτουργεί σαν αντιπερισπασμός, επιτρέποντας στο έργο τους και όχι στους ίδιους να βρίσκεται στο επίκεντρο. Βέβαια στον αντίποδα, υπάρχουν και εκείνοι που με το στιλ τους κάνουν μια δήλωση, επιλέγοντας εκκεντρικά κομμάτια που αντιπροσωπεύουν όσα πρεσβεύουν.

Το σχεδόν κινηματογραφικό στιλ του Ραλφ Λόρεν

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρώτης κατηγορίας σχεδιαστών αποτελεί ο Ραλφ Λόρεν, ο οποίος εδώ και δεκαετίες παραμένει πιστός σε ένα διαχρονικό, σχεδόν κινηματογραφικό στιλ. Επιλέγει σακάκια, πουκάμισα, denim και western αναφορές. Το προσωπικό του ντύσιμο αντικατοπτρίζει απόλυτα τον κόσμο που έχει χτίσει με το brand του – έναν κόσμο αμερικανικής κομψότητας, παράδοσης και διαχρονικότητας.

© Getty Images/Mark Mainz

Όταν το στιλ γίνεται σύμβολο

Αντίστοιχα, ο Καρλ Λάγκερφελντ μετέτρεψε το προσωπικό του στιλ σε σύμβολο. Το μαύρο κοστούμι, ο λευκός γιακάς, τα γάντια, τα γυαλιά ηλίου και η χαμηλή αλογοουρά του αποτέλεσαν για χρόνια τη «στολή» του. Αν και οι συλλογές του μέσα στα χρόνια ήταν γεμάτες φαντασία, ο ίδιος επέλεξε μια αυστηρή, σχεδόν γραφική επανάληψη, χτίζοντας μια εικόνα άμεσα αναγνωρίσιμη.

Karl Lagerfeld/ Getty Images

Όταν το στιλ λειτουργεί σαν προέκταση μια ολόκληρης ιδεολογίας

Η Βίβιαν Γουέστγουντ από την άλλη, υπήρξε μια σχεδιάστρια που θα κατατάσαμε στη δεύτερη κατηγορία, εκείνη των σχεδιαστών που άφηναν τη ραπτική να μιλήσει για εκείνους. Το προσωπικό της στιλ ήταν εξίσου επαναστατικό με τις δημιουργίες της. Στην περίπτωσή της, το σώμα της λειτουργούσε ως προέκταση της ιδεολογίας και της αισθητικής της.

Vivienne Westwood, I Am Not a Terrorist choker 2006/ Getty Images

Καθαρές γραμμές και μια «ήσυχη» δύναμη

Στη νεότερη γενιά σχεδιαστών, η διακριτικότητα που αναφέραμε και παραπάνω εξακολουθεί να εμπνέει. Ο Τζόναθαν Άντερσον για παράδειγμα, εμφανίζεται συχνά με απλά jeans, πλεκτά και άνετα παπούτσια ενώ η Βικτόρια Μπέκαμ αποτελεί ίσως και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα σχεδιάστριας που μετέτρεψε το προσωπικό της στιλ σε θεμέλιο του brand της.

Getty Images

Στην προκειμένη περίπτωση, μετά τη μετάβασή της από pop icon σε fashion designer, η Βικτόρια Μπέκαμ έχτισε μια αυστηρά επιμελημένη εικόνα βασισμένη στον μινιμαλισμό, τις καθαρές γραμμές και τις αρχιτεκτονικές σιλουέτες. Σχεδόν πάντα τη βλέπουμε με tailored κοστούμια, midi φορέματα σε γήινες αποχρώσεις με το στιλ της να αποπνέει μια σιγουριά.

Τέλος, ενδιαφέρον έχει φυσικά και το στιλ της Ντονατέλα Βερσάτσε, το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το DNA του οίκου που εκπροσωπεί. Μεταξύ άλλων, εφαρμοστά φορέματα, σκισίματα και λαμπερά υλικά συνθέτουν μια εικόνα που δεν φοβάται την υπερβολή. Το στιλ της λειτουργεί ως διαρκής δήλωση δύναμης, σεξουαλικότητας και αυτοπεποίθησης.

Donatella Versace/ Getty Images

Καταλήγοντας, οι σχεδιαστές είτε επιλέγουν ένα μίνιμαλ, είτε ένα εκκεντρικό στιλ, ένα είναι σίγουρο: το προσωπικό τους στιλ αποτελεί μια συνειδητή δήλωση σε κάθε περίπτωση. Από τη μία οι απλές γραμμές που έρχονται σε κόντρα με τα λαμπερά τους σχέδια είναι η σιωπηλή αντίθεση στη δημιουργική υπερβολή, σαν μια μορφή αυτοπειθαρχίας και ταυτόχρονα ένας τρόπος να αφήνουν το έργο τους να μιλά για εκείνους, και από την άλλη εκείνοι που επιλέγουν γραμμές που στέλνουν μηνύματα -ιδεολογικά και όχι μόνο- σαν έναν τρόπο να κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις χωρίς να χρειαστεί να πουν κουβέντα.