The Cerigo Manifesto: Μια ωδή στο χρώμα, το iconic design και τη χαρά της ζωής

Του Γιώργου Καράμπελλα

Κύκλοι ζωής που ανοίγουν και κλείνουν.

Μετά από 15 υπέροχα χρόνια στην άγρια και μοναδική Σκύρο, ο Γεώργιος βρέθηκε σε αναζήτηση ενός καινούργιου νησιωτικού καταφυγίου που να καλύπτει όσο γίνεται περισσότερο τη γνωστή απροσδόκητη και πρωτοποριακή out of the box προσέγγισή του στη ζωή και στα πράγματα.

Ο πήχης ήταν ήδη ψηλά.

Έπρεπε να είναι σχετικά άγνωστο με εύκολη οδική πρόσβαση για τα συμπράγκαλά του και τον αγαπημένο του συνοδοιπόρο Θησέα. Έπρεπε οπωσδήποτε να έχει αεροδρόμιο για μια γρήγορη scapattina Σαββατοκύριακου. Να υπάρχει ευθυγράμμιση στις αύρες με μία αδιόρατη καλλιτεχνική ματιά. Έπρεπε να έχει ενδιαφέρουσα ιστορία και background και ένα αφήγημα ικανό να ιντριγκάρει. Τα τοπικά προϊόντα να είναι άξια λόγου. Και νόστιμα!

Να παρουσιάζει μία φυσική ομορφιά που να μην απολογείται επειδή δε θα σου χαριζόταν με τη μία, όχι δηλαδή η ευκολία μιας πρώτης υπερπαραγωγής εικόνας, πανέμορφη όπως ας πούμε μια Πάτμος, αλλά κάτι που θα έπρεπε να σκάψεις, να δουλέψεις, να εξερευνήσεις. Σίγουρα να προσφέρει τη νησιωτική καθημερινότητα μιας Χώρας, αλλά να έχει και παραπάνω σημεία για τσάρκες, οικισμούς μικρότερους ή μεγαλύτερους που να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον.

Οι ντόπιοι να μην έχουν αφεθεί αμαχητί στα θέλγητρα του υπερτουρισμού, αλλά να κρατάνε γερά την μπαντιέρα της αντίστασης. Και διόλου δε θα έβλαπτε μία ιταλική εσάνς που να δίνει την απαραίτητη σέξι τσαχπινιά!

Da vero!

Αν μάλιστα υπήρχε θέα θάλασσα και προς το ενετικό κάστρο της Χώρας, ε τότε όλα τα κουτάκια θα ήταν συμπληρωμένα! Σταματήστε την αναζήτηση. Εύρηκα! Το νησί των Κυθήρων!

Ουδέποτε περιέργως πως μπήκε στο χάρτη των προορισμών μου όλα αυτά τα χρόνια, όταν πιτσιρικάς έπαιρνα τα καράβια από τον Πειραιά, «αντίο Αθήνα!» έλεγε η παλιά διαφήμιση, για να κάνω camping sauvage και να νιώθω έστω και για λίγο γηγενής και Ροβινσώνας Κρούσος.

Φίλοι μου είχαν πάει και επέστρεφαν και μια και δυο φορές με τη σειρά τους με σπάνια εγκώμια, τη στιγμή που το ένα μετά το άλλο τα νησιά μας βανδαλίζονταν και έχαναν την ουσία τους. Άκουγα ιστορίες για το πόσο αγνό είναι, με ωραίο κόσμο, τόσο όσο.

Τον περασμένο Αύγουστο, ήρεμος και χαλαρός στην καμπάνα μου στην Πελοπόννησο –εκεί μου βγαίνουν πάντα αβίαστα και οργανικά όλες οι μεγάλες αποφάσεις της ζωής μου– ένιωσα την εσωτερική φωνή να μου λέει: «ναι, τώρα είναι η στιγμή να προβείς σε ένα τέτοιο βήμα».

Είδα 10 αγγελίες και το εν λόγω ακίνητο. Coup de foudre! Πήρα ένα φουσκωτό, δυόμισι ώρες, κάναμε μία βουτιά μεσοπέλαγα φάτσα κάρτα απέναντι από τη Μονεμβασιά –από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μου, τη συστήνω ανεπιφύλακτα– συναντήσαμε σπάνια νηνεμία στο συνήθως ανταριασμένο Κάβο Μαλιά, ο καπετάνιος έτριβε τα μάτια του. Καλός οιωνός, σκέφτομαι.

Μανιτοχώρι Κυθήρων. 800 μέτρα από τη Χώρα. Το αυτοκίνητο στρίβει τον κεντρικό δρόμο, πιάνει την κατηφοριά και μέσα από μία συστάδα πεύκων και κυπαρισσιών, σε ένα ξεκάθαρο τοσκανέζικο τοπίο –μάλλον το πιο αγαπημένο μου τοπίο παγκοσμίως, οι ντόπιοι μαθαίνω αποκαλούν εύστοχα την περιοχή "Μικρή Τοσκάνη"– ξεπροβάλλει. Εδώ είμαστε, λέω παραυτά μέσα μου!

Ο περίφημος πύργος Βενιέρη, της οικογένειας που πρώτη ξεκίνησε την εποίκηση επί ενετοκρατίας. Στην άλλη πλευρά, την πίσω από το σπίτι μου, υπάρχει ακόμα κατεστραμμένη δυστυχώς η ζεματίστρα, ο ιδιότυπος τρόπος των κατοίκων να αμύνονται στις πάμπολλες επιθέσεις πειρατών, ρίχνοντας καυτό λάδι στην κεντρική πόρτα στους επιδρομείς που επιβουλεύονταν τα πάμπολλα καλούδια του νησιού.

Μία υπερόγκων διαστάσεων πέργκολα με μπλεγμένα μαεστρικά γιασεμί κι αγιόκλημα και ρηχόσπερμα και φούξια βουκαμβίλια, που απλώς περίμενε ένα έμπειρο χέρι να τα ξεκαθαρίσει και να τους δώσει δεύτερη ζωή. Και τι μυρωδιά θερινής ραστώνης! Υπέρογκα φραγκόσυκα, ένα φυτό που προσωπικά με αναστατώνει με την αγριάδα και με τη σοφία με την οποία μεγαλώνει στα πιο δύσκολα περιβάλλοντα. 5-6 τσιμεντένια σκαλοπάτια οδηγούν σε ένα μακρόστενο μπαλκόνι, εκεί που αναπτύσσεται το φλατ οίκημα των 160 τετραγωνικών. Μπίνγκο! Φλατ!

Τέλος στα κατά τα άλλα τυπικά νησιώτικα σπίτια με τα διάφορα επίπεδα. Εδώ είναι όλα σε ένα ισόγειο. Αλλεπάλληλα δωμάτια που διαδέχονται το ένα το άλλο, δημιουργώντας μία υπέροχη ροή και ευτυχώς όχι καταπόνηση στα μεστής πλέον ηλικίας γόνατα και πόδια μου.

Στους κάτω ισόγειους χώρους, άλλα 140 τετραγωνικά: απαραίτητες τεράστιες αποθήκες, δωμάτια υπηρεσίας, πλυσταριά, ακόμα και το παλιό φουρνόσπιτο που βρήκε τον καινούριο ρόλο και φιλοξενεί την οικοσκευή του Θησέα!

Και η γνωστή ντόπια "κάμαρα". Θα φτάσουμε παρακάτω!

Και από τα παράθυρα ο κάμπος, με δεκάδες αιωνόβια κυπαρίσσια να ορθώνονται σε γεωμετρικές γραμμές που ορίζουν το τοπίο αποφασιστικά και αντρίκεια. Αμπέλια, λοφίσκοι και στο βάθος το πέλαγος. Και ναι! Ναι! Η αριστερή μεριά του εντυπωσιακού κάστρου της Χώρας, φωτισμένου το βράδυ. Μαγεία! Ησυχία. 2-3 σπίτια μόνο. Μία Ιταλίδα δίπλα που ήρθε στο νησί πριν 40 χρόνια. «Τσάο! Καλώς ήρθες», μου λέει με μια μικρή αδιόρατη επιφύλαξη.

«Δύσκολη επιλογή σπιτιού», μου εμπιστευεται και συνεχίζει: «χρόνια έμενε εγκαταλελειμμένο και αναρωτιόμουν ποιος θα είναι ο θαρραλέος/τρελός που θα το αναλάβει. Απ' αυτό και μόνο καταλαβαίνω ότι θα ριζώσεις σε αυτόν τον τόπο που δε συγχωρεί την επιπολαιότητα, γι' αυτό και έχει επιζήσει από πλείστες όσες καταστάσεις. Μινωίτες και Φοίνικες, Σπαρτιάτες και Βυζαντινοί, Ενετοί, Γάλλοι, Ρωσοτούρκοι, Άγγλοι και Ιταλοί». Δε θα μπορούσα να εύχομαι για καλύτερο καλωσόρισμα. "Hello honey, I'm home!”

Βλέπω το χώρο. Και όπως πάντα συμβαίνει με τα projects μου, αμέσως το σενάριο ξετυλίγεται στα πρώτα 10 λεπτά. Το story ξεκάθαρο. Βγάζω βίντεο, τα έχω ακόμα. Το πριν και το μετά. Ο μάστοράς μου, μετά από 10 μήνες δουλεύοντας την ευγενική και τόσο οργανωμένη και συγκεκριμένη ανακαίνιση που έκανα, μου είπε ότι αυτά που του έστειλα εκείνη την ημέρα είναι ακριβώς αυτά που κάνουμε τόσον καιρό μετά! Όταν ξέρεις, ξέρεις.

Το όραμα ήταν συγκεκριμένο από την πρώτη στιγμή. Η υπογραφή μου: λευκός καμβάς και έντονες πινελιές βιταμινούχου χρώματος. Το ζωντανό πράσινο, το έντονο κόκκινο, το φωτεινό κίτρινο - η κλασική μου πλέον παλέτα για να δίνει πνοή σε κάτι που έχει ψυχή και ιστορία και απλώς περιμένει να ξαναγεννηθεί. Κάνα δυο τοίχοι θα πέσουν για να ενοποιηθούν δωμάτια. Δύο ολοκαίνουργια μπάνια. Κρατάω το μαρμάρινο νεροχύτη στην κουζίνα, πρέπει να είναι πάνω από 80 ετών.

Τα ξύλινα παλιοκαιρισμένα παραθυρόφυλλα ξαναβάφονται το μπαρουτοκαπνισμένο κόκκινο που είχαν, με μία περισσότερη λάμψη πλέον φυσικά. Μία αντίκα πόρτα από νεοκλασικό στην Πλάκα από τη συλλογή μου, βρίσκει μετά από χρόνια στις αποθήκες μου τη θέση της. Η βασική είσοδος. Μία πύλη στο καινούργιο μου σύμπαν. Κόκκινη φυσικά!

Και μετά design. Τα αγαπημένα μου εμβληματικά κομμάτια που πάντα με ακολουθούν: φωτιστικά από τους Castiglioni, η Snoopy, η Toio, η Taccia, η Parentesi. Η space age πορτοκαλί λάμπα από την Artemide, η πασπαρτού Mayday του δυσκολοπρόφερτου Grcic και η στιβαρή Atollo, η δεσπόζουσα big white του Marcel Wanders και η πρωτοπόρος 70's metallic Chiarra. Η δερμάτινη πολυθρόνα Eames σε λευκό –ίσως η πιο εργονομική όλων των εποχών που δε θα βαρεθώ ποτέ να βλέπω– και το πιτσιρίκι rocking chair σε κίτρινο συνομιλούν για την ιδιοφυΐα παλαιών σχεδιαστών που τα είπαν και τα έκαναν όλα, αφήνοντας δύσκολη παρακαταθήκη-πρόσκληση στους καινούργιους.

Ο παιχνιδιάρικος ναΐφ καναπές Marshmallow, σαν καμωμένος από το χέρι μικρού παιδιού, η οργανικής μορφής Tongue chair του Pierre Paulin, η πρωτοπόρος χάρτινη του Frank Gehry, οι πιο αναπαυτικές καρέκλες του Verner Panton και δίπλα σε σχέδια του οικοδεσπότη, μεγάλος κύβος από ταπεινό κόντρα πλακέ θαλάσσης ντυμένος με αφρικανικά υφάσματα –στοιχείο που ποτέ δε λείπει από τους χώρους μου. Παλιά, παρωχημένα έπιπλα, αντίκες δεκαετιών βαμμένα στη γνωστή τριπλέτα χρωμάτων δίνουν τον τόνο.

Μεταλλικές ραφιέρες από επαγγελματικές κουζίνες φιλοξενούν σε ανοιχτή θέα όλη την οικοσκευή, έτοιμη προς χρήση, μαζί με σπάνια παλιά κεραμικά του Σκυριανού Γιάννη Φτούλη, ασημένιους θησαυρούς από την Αγγλία που πάντα μαζεύω σε δημοπρασίες στο εξωτερικό, ξύλινα σπαρτιάτικης λογικής σκεύη για ολόδροσερς καλοκαιρινές σαλάτες και καρπούζι απογευματινό μετά το μπάνιο. Δύο σχεδόν εκκλησιαστικοί θρόνοι με τσιμεντένια τραπεζάκια σε ένα γλυκά μπαλκονάκι, με τη θέα συγκλονιστική να εισχωρεί στα μύχια του μυαλού για το απεριτίβο, κόκκινο και αυτό εξ Ιταλίας! Salute!

Πάνω στο παλιό φουρνόσπιτο, δύο κόκκινες πολυθρόνες Adirondack ατενίζουν. Στο κτήμα ένα μακρόστενο τραπέζι με τσουκάλια και κασέλες και καλαθούνες και ένα μπάρμπεκιου. Κάτω από τις αιωνόβιας ελιές και την ιαματική τους σκιά, μια παρέα από μεταλλικά τραπεζάκια καφενείου. Η ανοιχτωσιά του τοπίου ζαλίζει. Η ομορφιά του απλού είναι τόσο δύσκολη και αυτό την καθιστά ακόμα πιο σημαντική.

Μια μοναδική αγροικία σε απόσταση αναπνοής από τη Χώρα και στο πιο στρατηγικά σωστά τοποθετημένο σημείο για εύκολες και γρήγορες εξορμήσεις στο νησί με τις μεγάλες αποστάσεις του, τους τόσους οικισμούς και τις τόσες εναλλακτικές.

Είμαι πολύ νέος εδώ. Κάτι μου λέει θα ριζώσω. Με το καλημέρα όλοι με αγκάλιασαν. Σπάνιο και τόσο αρεστό.

Η διάθεση είναι «χαρά της ζωής meets λατρεμένο design meets ηρεμία και ενδοσκόπηση». Ένα αληθινό μανιφέστο ζωής. Ένα απόλυτα προσωπικό πόνημα. Ένα καταφύγιο.

Τοπίο σεφερικό: κυπαρίσσια, πεύκα, σκίνα. Φραγκόσυκα. Αγριάδα. Ένα ωραίο αφήγημα. Φυσικότητα. Μεσόγειος και η Ελλάδα που αγαπώ.

Εδώ είναι η γείωσή μου, μετά από ένα πολύ ζωντανό, με υπερέκθεση σε πληροφορία, lifestyle σύμπαν στην εργασία μου και την επαφή μου με τόσο κόσμο. Εδώ βρίσκω ιδιωτικότητα μακριά από τα πλήθη, απόλυτη ηρεμία. Στην ουσία είμαι μοναχικός λύκος, δεν είμαι κοινωνικός. Δε μ' αρέσει να βγαίνω και να σκορπίζομαι. Δε μ' αρέσει η διασκέδαση, μ' αρέσει η ψυχαγωγία. Μ' αρέσει να ταξιδεύω. Εδώ όλοι έρχονται σε μένα και δε θέλουν να φύγουν.

Και έχω όλα όσα επιθυμώ για ένα ελληνικό καλοκαίρι: θάλασσα, φαγητό. Συγκεντρώνω τις σκέψεις μου, σχεδιάζω. Σιέστα. Και παλεύω για το δικαίωμα στην τεμπελιά. Πρέπει να πω είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος για αυτό το πρότζεκτ. Όχι μόνο γιατί και πάλι κατάφερα να απηχεί πλήρως τη δική μου αύρα, προσωπικότητα, ψυχή… Αλλά κυρίως για την κατάσταση στην οποία βρήκα το κτήμα του ενός στρέμματος –σπάνιο σε ένα μικρό νησί– και τα κτίσματα.

Και πώς πέτυχα απόλυτα να τα μεταλλάξω και να τα αναγεννήσω. Απαξιωμένα, πλήρης εγκατάλειψη, παρατημένα, πνιγμένα, δεν ανέπνεαν. Εγώ καθάρισα, αποδόμησα και ανασυνέθεσα πετώντας τα άχρηστα, κρατώντας την ταυτότητα. Αυτή είναι άλλωστε και η υπογραφή μου. Αυτό μου αρέσει.

Να παίρνω κάτι που έχει παρελθόν, ψυχή, μνήμες, καταγραφές και να το επαναπροσδιορίζω φέρνοντάς το στο σήμερα, χωρίς να χάνει τη μοναδικότητα που τα βιώματά του του έχουν προσδώσει και το καθιστούν σπουδαίο. Οι φαρδιοί πέτρινοι τοίχοι προσφέρουν φυσική δροσιά ακόμα και τις πιο καυτές μέρες του καλοκαιριού και οι ανεμιστήρες οροφής βοηθούν πιο πολύ το αεράκι να διαπερνά όλους τους χώρους.

Πολυτέλεια είναι ο χρόνος. Αυτό είναι το ζητούμενο πλέον για όλους μας. Η ομορφιά, η δημιουργικότητα, οι στιγμές με τον εαυτό μας και τους αγαπημένους μας ανθρώπους.

The Cerigo Manifesto Guests

Η κάμαρα. Τα παλιά αρχοντικά στα Κύθηρα όλα σχεδόν είχαν την περίφημη κάμαρα κάπου στα ημιυπόγεια. Ένα θολωτό πέτρινο δωμάτιο στα έγκατα των θεμελίων που χρησίμευε ως καταφύγιο στις συχνότατες επιθέσεις των απανταχού πειρατών.

Συνήθως η κάμαρα ήταν χαμηλοτάβανη και φυσικά με μικρά παραθυράκια για περισσότερη προστασία.

Στη δική μου περίπτωση –και αυτό είναι ξεχωριστό, αλίμονο!– ταβάνια στα 5-6 μέτρα, φωτεινότατο, στο επίπεδο του εδάφους. Δύο πολύ μεγάλοι χώροι συνολικής επιφάνειας τουλάχιστον 80 τ.μ. με αφημένα τα τρία τεράστια κιούπια όπου αποθηκευόταν το λάδι, το νερό κλπ., βάφτηκαν κατάσπρα όπως και οι ντεβορέ τοίχοι για λάμψη. Και στη γωνία ένα αληθινό πατητήρι με τη στρόφιγγα και τα πάντα της να κλείνει το μάτι πως όλα στη ζωή μου τουλάχιστον συμβαίνουν μαγικά, καθώς τον Οκτώβριο παρουσιάζεται το καταδικό μου κρασί, το The Wine Manifesto, κόκκινο Αγιωργίτικο από τη Νεμέα!

Και εγένετο The Cerigo Manifesto Guests!

Ένας μοναδικός, μυστηριακός, ατμοσφαιρικός ξενώνας. Η λογική η ίδια: σεβασμός στην ψυχή και την παράδοση, ηχηρή ματιά στο μέλλον. Χρώμα, ντιζάιν φωτιστικά, απλότητα. Χαρά της ζωής!

Ξεκινάμε έτσι και το επόμενο βήμα έρχεται σύντομα παραπλεύρως στο κτήμα!

LIFESTYLE

ΠΑΡΑΛΙΕΣ

• Καλαδί: Από τις πιο όμορφες παραλίες της Ελλάδος με τιρκουάζ νερά, αποτελείται από μικρούς κολπίσκους και μια σπηλιά· ανοργάνωτη, έχει αρκετά σκαλοπάτια (μέτρα 160 και!) για να κατέβεις. Παραλία με βότσαλο.
• Χαλκός: Οργανωμένη παραλία με λευκό βότσαλο, καταγάλανα νερά, έχει beach bar.
• Αβλέμονας: Γραφικό ψαροχώρι στα Κύθηρα, η ατραξιόν του νησιού. Με καταπράσινα νερά, στενός κολπίσκος που μοιάζει με φυσική πισίνα, τοπίο από παραμύθι! Οι επισκέπτες βουτούν απευθείας από τα βράχια ή από τις ειδικά διαμορφωμένες εξέδρες.
• Μελιδόνι: Κολπίσκος, συνδυάζει ψιλή, χρυσαφένια άμμο με πολύ μικρό βότσαλο, έχει beach bar. Διαθέτει εκπληκτική θέα προς τη βραχονησίδα Χύτρα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι.
• Φυρή Άμμος (Κάλαμος): Χαρακτηρίζεται από ψιλό κόκκινο βότσαλο και χρωματιστή άμμο. Στο δεξί άκρο της ακτής υπάρχει μια πολύ όμορφη φυσική σπηλιά· είναι εν μέρει οργανωμένη. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη παραλία του νησιού.
• Καψάλι: Αποτελείται από δύο διαδοχικούς κόλπους· δεν θα το πρότεινα για μπάνιο αλλά για μια βόλτα το βράδυ και φυσικά για φαγητό. Διαθέτει εξαιρετικές ψαράδικες ταβέρνες πάνω στο κύμα, αλλά ο χαρακτήρας του είναι καθαρά τουριστικός και κοσμικός.
• Καλάμι: Απόκρημνη και άγρια παραλία, δεν θα την πρότεινα καθώς έχει δύσκολη πρόσβαση· η κατάβαση γίνεται από τα βράχια με τη βοήθεια δύο χοντρών σχοινιών που είναι δεμένα εκεί.
• Κακή Λαγκάδα: Με ομπρέλες και καντίνα αλλά χωρίς πολύ κόσμο, όμορφα νερά στα βόρεια, δίπλα στην Αγία Πελαγία.
• Παλαιόπολη: Πριν τον Αβλέμονα.
• Και εμείς αγαπούμε πολύ και την παραλία Λυκοδήμου.

ΦΑΓΗΤΟ & ΚΑΦΕ

• Μπότζιο Coffee Food & Drinks στον Αβλέμονα. Καταπληκτική θέα στον κολπίσκο, απολαμβάνοντας ένα ρόφημα.
• Αραχτοπωλείο (Αβλέμονας): Θρυλικό all-day spot στο κάτω λιμανάκι, ιδανικό για ένα κοκτέιλ το βράδυ.
• La Veranda (Αβλέμονας): Σερβίρει από νωρίς το πρωί φρεσκοκαβουρδισμένο καφέ και πλούσιο πρωινό/brunch.
• Αλαταρέα (Καψάλι): Ψαροταβέρνα με ωραίους μεζέδες, ακριβώς μπροστά στην αμμουδιά, προσφέρει υπέροχη θέα στο μαγευτικό ενετικό Κάστρο της Χώρας.
• Πιο δίπλα ο περίφημος Μάγος με τραπεζάκια πάνω στην προβλήτα.
• Tony's (Χώρα Κυθήρων): Πίτσα με λεπτή, τραγανή ζύμη που ψήνεται στον ξυλόφουρνο, ταράτσα με συγκλονιστική ματιά στο κάστρο· δεν παίρνει κρατήσεις.
• Fossa (Χώρα): Καφέ στα στενά της Χώρας, είναι διάσημο για το προσεγμένο brunch του, αλλά και για τα χειροποίητα γλυκά ημέρας.
• Mercato: Εκ των ωραιότερων μπαρ σε νησί, στην περατζάδα συν κήπος στην παλιά δημοτική αγορά.
• Πιέρρος στο Λιβάδι: 104 χρόνια συνεχούς παρουσίας και τι όμορφο κάποια πράγματα να μην αλλάζουν· μαγειρευτά από τον συνεχιστή κ. Μανώλη, σημείο αναφοράς.
• Maria's Sweets & More (Λιβάδι): Χειροποίητο παγωτό, υπέροχα σιροπιαστά.
• Καινούριο καφενείο «Δι Αδερ Ουάν» σε μια όμορφη γωνία του δρόμου στο Λιβάδι.
• Πιο πέρα Καμάρες τσιπουράδικο, αλλά και νόστιμα σάντουιτς, υπέροχη πρασόπιτα!
• Filio Tavern (Κάλαμος): Αυθεντική παραδοσιακή κυθηραϊκή κουζίνα, σπιτικά μαγειρευτά σε μια δροσερή αυλή, φανταστικό φαγητό.
• Familia (χωριό Φράτσια): Σύγχρονο γαστρονομικό project που μπλέκει κρητική και μικρασιατική κουζίνα. Η πλατεία μπροστά άδεια, σαν από ταινία Φελίνι.
• Πλάτανος: Παραδοσιακή ελληνική και κυθηραϊκή κουζίνα στο Μυλοπόταμο, μπροστά σε ένα συγκλονιστικό καμπαναριό. Δίπλα ο καταρράκτης της Φόνισσας με φυσικές λιμνούλες για βουτιά.
• Manoli’s Tavern (Διακόφτι, λιμάνι): Ταβέρνα πάνω στο κύμα, παραδοσιακή ελληνική και μεσογειακή με έμφαση στα θαλασσινά αλλά και σε κλασικά μαγειρευτά.
• Στο καφενείο του Χολικόκου στα Πιτσινιάνικα, δύο νέα παιδιά από Αθήνα το δουλεύουν υπέροχα.
• Σκάνδεια: Πριν την παραλία της Παλαιόπολης, αξιοπρεπής ταβέρνα όπως παλιά.
• Ωραία τρώμε στα Μητάτα, στην ταβέρνα του Βύρωνα, με θέα την εκκλησία και την πράσινη πλαγιά.
• Υπέροχες ομελέτες και τυρόπιτα στα Αρωνιάδικα, στο καφενείο του Γρηγοράκη.

Φυσικά, το νησί διαθέτει Αρχαιολογικό Μουσείο και ένα ενετικό κάστρο, τα οποία μπορείτε να επισκεφθείτε στη Χώρα. Οπωσδήποτε βόλτα στην Κάτω Χώρα, στη βυζαντινή καστροπολιτεία με τα ενετικά λιοντάρια στην είσοδο.

Από το Καψάλι θα πάρετε το καραβάκι με το γυάλινο δάπεδο για να πάτε εκδρομή στη Χύτρα. Εκεί φυτρώνει και η σεμπρεβίβα, το κίτρινο υπέροχο λουλούδι που δεν χαλάει ποτέ, εξού και το όνομα: πάντα ζωντανή!

TA PROJECTS

• Αυτήν την εποχή τον ακούμε καθημερινά στον Best 92,6, στο ευφάνταστο και αγαπημένο The Travel Manifesto.
• Ασχολείται με τα εγκαίνια το φθινόπωρο του μοναδικού χώρου The Life Manifesto στην Ακαδημίας, ένα αναπάντεχο events venue με urban χαρακτήρα και ψηφιδωτά του Τσίλερ!
• Μαζί με το The Cerigo Manifesto συνεχίζει η πορεία του αγαπημένου ξενώνα The Pelion Manifesto στο Πήλιο.
• Είναι σε αναζήτηση του σωστού χώρου για τη δημιουργία του πρώτου ξενοδοχείου με ολοκληρωμένο concept και σχεδιασμό από τον ίδιο.
• Τον Οκτώβριο κυκλοφορεί σε περιορισμένο αριθμό συλλεκτικών φιαλών το The Wine Manifesto, κόκκινο Αγιωργίτικο από τον αμπελώνα του στη Νεμέα.
• Και το The Oil Manifesto, έξτρα παρθένο ελαιόλαδο από τα Δίδυμα Αργολίδας.
• Έχει αναλάβει το ντιζάιν και την κατασκευή μιας ιδιωτικής οικίας στο κέντρο της Κηφισιάς.
• Διατηρεί ακόμα επαφές και πρότζεκτ στο Λονδίνο.
• Συζητά την ανάληψη ενός μεγαλεπήβολου και απαιτητικού development στην Πελοπόννησο.
• Ενώ παράλληλα εξετάζει τα επόμενα του exciting βήματα στην τηλεόραση για τη νέα σεζόν!

TO CV

Ο Γεώργιος Thisseas Καράμπελλας είναι ένας peripatetic concept maker.

Με μια εμπειρία 31 ετών ως creative director, έχει κάνει curation από κάθε δυνατό δημιουργικό πόστο: διαφήμιση, περιοδικά, design, μόδα, τέχνη, γεύση, βιβλίο, θέατρο, χορός, hoteling, filming, ραδιόφωνο, hospitality, τηλεόραση και φυσικά, ταξίδι!

Με τον αέρα ενός σύγχρονου “homo universalis”, ενός “renaissance man” που θεωρεί πως όλο το δημιουργικό γίγνεσθαι είναι αλληλένδετο, αναλαμβάνει concepts κάνοντας story telling για projects που αφορούν όλο το φάσμα του σύγχρονου lifestyle.

Από μια 360° advertising/communication campaign μέχρι ένα fashion show, editorial ή συλλογή, κι από ένα holistic concept για ένα ξενοδοχείο μέχρι το mise-en-scene για ένα ιδιαίτερο event.

Mantra του το joie de vivre και πεποίθησή του πως η γνώση είναι αληθινή μόνο όταν μοιράζεται.

• Αστείρευτες γνώσεις που πιάνουν ένα ευρύτατο φάσμα.
  
  
• Βαθιά καλλιέργεια με δυνατές σπουδές και συνεχή έρευνα.
  
  
• Βιωμένη αστική ευγένεια και old school αύρα.
  
  
• Ηθική.
  
  
• Σωστά ελληνικά.
  
  
• Συν 5 ξένες γλώσσες (!)
  
  
• Αληθινός κοσμοπολιτισμός ως ένας αέρινος πολίτης του κόσμου που ταξιδεύει για να υπάρχει και να αναπνέει.
• Ένα έντονο "θεατράλε" στοιχείο.
• Larger than life persona